stilte...

stilte...
alleen het bloed
ruist verder
letterlijk
in een levenslijn
(de mijne)
terwijl
zij,
getroffen door het Noodlot
nooit meer
zullen kunnen voelen
hoe hun bloed
stroomt
maar voor altijd
in de harten van velen
zullen
verderleven
en het bloed daar
wat sneller
zullen laten
stromen...

Dit tekstje zette ik gisteren in mijn facebookstatus na de minuut stilte die om 11u gehouden werd om, in verbondendheid met de ganse natie, de slachtoffers van het busdrama te gedenken...
De betere verstaander zal misschien wel hebben begrepen dat ik op dat ogenblik aan de dialyse lag, waar mijn bloed dus effectief gezuiverd werd... het was een erg vreemde gewaarwording, daar liggen aan een machine die je min of meer in leven houdt, terwijl de hele kamer en de rest van het ziekenhuis zoveel als mogelijk stil werd en je met je gedachten bij dat grote onrecht was en de dood overal voelbaar was...

Ik weet eigenlijk nog steeds niet goed wat schrijven... er wordt ook al zoveel over geschreven, dat het me soms ook deugd doet om gewoon zonder woorden aan het gebeurde te denken, en alleen maar het verdriet, de pijn en de onmacht te voelen... Als therapeute die ook veel met kinderen werkt, gespecialiseerd is in verlieservaringen, en bovendien enkele kinderen kent (ook eentje van het 6de leerjaar, maar omwille van de privacy wil/kan en mag ik er hier niet meer over schrijven) van de Sint-Lambertusschool, werd ik deze week heen en weer geslingerd tussen ongeloof, angst, hoop en vooral onmacht.
En net die onmacht maakt dat mensen gaan zoeken naar een verklaring, liefst zelfs een 'schuldige' kunnen aanwijzen, zodat we het met onze ratio kunnen 'verstaan', en we misschien dergelijke dingen in de toekomst zouden kunnen voorkomen of vermijden?! Het Noodlot krijgt maar weinig ruimte in onze éénentwintigste eeuw mentaliteit, waarin we voor alles diagnoses, oorzaken, etiketjes, behandelingen en oplossingen kunnen aanduiden... Het ergert me! Mateloos! Ook als het K betreft... (maar daarover later nog wel eens meer! ik schreef er eerder al wel over!)

De verbondenheid die ontstaan is vind ik dan weer mooi en helend, het zal de nabestaanden zeker deugd doen... Het doet de mensen een beetje dichter bij elkaar komen, zodat ze zich aan elkaar kunnen warmen... het maakt ons even ook wat zachter en milder, of zoiets...
Toch word ik ook een beetje verdrietig als ik denk aan al die mensen die ook ooit een kind verloren, en dit in alle stilte verwerkt hebben, soms zelfs in de steek gelaten door overheidsdiensten en/of (zogezegde) vrienden... Want hoe sterk de verbondenheid nu ook is, zo vaak ebt die ook weer even snel weg dan ze is ontstaan.
Hoe vaak beloven we immers 'zeker nog contact te nemen', of 'zeker snel weer iets te laten horen' aan mensen die een dierbare verloren, of ook, zoals ik zelf helaas al meermaals mocht ervaren, aan mensen die langdurig ziek zijn, en hoe vaak doen we dat dan ook werkelijk?!
Al te vaak trekken we ook snel onze conclusies als iemand je dan niet meteen toelaat, of als iemand ons - maatschappelijk wenselijk - antwoordt 'dat het wel gaat'... Hoe makkelijk laten we het contact dan schieten, opgelucht te horen 'dat het wel gaat'... of zeggen we misschien nog wel 'ik hoor het wel als je me nodig hebt' of 'laat maar weten wat je nodig hebt'. Ga maar eens bij jezelf na... zou jij dat doen?! Net als je het zo moeilijk hebt, emotioneel...
Ik hoop dat de mensen die nu zo diep getroffen zijn die pijnlijke ervaring niet hoeven mee te maken, maar zich gedragen weten door velen, niet alleen nu, maar blijvend... Dat is dan misschien de enige troost in dit drama, dat er heel wat hulp op hen wacht, en meer nog, dat ze wellicht ook steun bij elkaar zullen kunnen vinden, omdat ze het samen meemaakten...
Maar voor alle andere mensen die je kent die een dierbare verloren... recent of in een verder verleden, en voor alle mensen die al lang ziek zijn, leg de bal niet bij die ander, haak niet af... stay in touch, al is het op een minimale manier!

(dankjewel voor diegenen die, wat mij betreft, niet afhaken en contact blijven zoeken!)

 

 

Wachtend... en zoekend...

Wachtend en zoekend ben ik.
Wachtend op het tij dat gaat keren, aangaande mijn lamlendige conditie...
wachtend op de scan die volgende week weer gepland staat,
en dus ook wachtend op het nieuws of de stralen hebben geholpen...
en ook weer wachtend op de monoklonale antilichamen (chemo) die ik zodadelijk weer zal ontvangen, na een noodgedwongen rustpauze van 6 weken... en dus ook weer wachtend op de mogelijke bijwerkingen...
Vertraagde wondheling was één van de bijwerkingen van de nieuwe monoklonale antilichamen, en met de grote verschrikkelijke wolf (is een kinderboek dat ik weleens voorlees!), euh, brandwonden op mijn teergevoelig velletje, vormde dit een contra-indicatie voor de toediening ervan, lees: was het beter het toedienen van de antilichamen tijdelijk te staken!
Wat met gemengde gevoelens werd ondergaan, want ik geloof nogal in de werking van die nieuwe soort chemo, en 6 weken zonder extra verdedigingsleger vond ik best eng, want als ik het alleen van mijn eigen witte bloedcellenleger moet hebben, hm, die zijn nog steeds niet helemaal op peil (bijna anderhalf jaar na de laatste toediening van die zware chemo, stel je voor!)!
Met het oog op Bali, waar ik al heel binnenkort (stelde ik plots vast!) heen ga, leek het de wijzen ook beter om toch nog minstens 2x de medicatie toe te kunnen dienen, om ook weer even de reactie van mijn toch al zo getergde lijf, te evalueren, en indien nodig nog te kunnen bijsturen... Wachten om terug te starten tot na Bali vond niemand een optie, want dan zou ik bijna 3 maanden geen medicijntjes hebben gehad, en dat zou die hypocriete onderkruipers wel iets te veel vrij spel kunnen geven!
En dus wacht ik nu op het infuus... als alles goed gaat, krijg ik er dan over 2 weken weer eentje... duimen dus maar dat de wonde goed blijft herstellen nu! Het ziet er naar het schijnt (ik kan en hoef het ook niet te zien!) nog altijd niet erg fraai uit, maar er zit verbetering in, aldus de artsen van het brandwondencentrum!

En, even in navolging op mijn vorige logje, ik was bijna 'blij' dat de artsen het helemaal begrijpen dat ik het even (nog) niet zie zitten om al te gaan revalideren... meer nog, dat ze me eigenlijk een beetje 'verplichte rust' hebben voorgeschreven, met Bali als top of the bill... en dat mijn huisarts me zelfs op het hart gedrukt heeft om voorlopig even (nog) geen patiënten te zien, maar me nu op mijn eigen herstel te concentreren... tja, hoe raar zit een mens toch in elkaar, ik ging me bijna schuldig voelen omdat ik in mijn ziekteverlof ook niet meer in de praktijk werkte... ;-)! Wat natuurlijk onzin is, ik heb me de afgelopen 4 jaar meer dan eens 'sterk(er)' opgesteld en ben zo vaak en zo lang ik kon, toch blijven werken, maar soms kom je zelf écht wel eens op het voorplan hé! Maar met al die (goedbedoelde) raad om me heen van 'je moet bezig blijven', 'je mag je niet laten gaan', 'oh ja, werken zal goed voor je zijn', 'blijven sporten, dat helpt', enz... ging ik bijna twijfelen aan mijn eigen lijf... nou, ik vraag eender wie die deze (ongetwijfeld goedbedoelde) dingen tegen me zegt, eens voor een dag te ruilen met mijn lijf, en dan opnieuw uitspraak te doen over hoe en wat ik me best zou gedragen...
Anyway, content dus dat ik 'ziekteverlof' kreeg in mijn 'ziekteverlof'... of hoe gek het soms kan gaan... (ligt vooral aan mezelf hoor, ik beken!

En intussen ben ik ook zoekend... zoekend naar de juiste woorden om iets te schrijven over het vreselijke drama van gisteren... de 22 kinderen en hun begeleiders die zomaar ineens, letterlijk in één klap uit het leven werden geplukt... ik vind ze nog even niet, de woorden, en al helemaal de juiste niet... misschien wil ik het allemaal gewoon even laten zijn... het noodlot heeft toegeslagen, en dat is heel heeeeeel erg...

De reis...

Een maand geleden is het al, dat mijn vriendin L. vroeg in die misschien wel koudste ochtend van het jaar, temidden van haar geliefden, zachtjes weggleed uit dit leven... Intussen beëindigde ik de uitputtende straaltjes-reeks, had ik zoveel last van de complicaties in de vorm van een paar flinke brandwonden dat er uiteindelijk een operatie aan te pas kwam, moest ik herhaaldelijk gas terugnemen, en een versnelling lager schakelen en deed ik toch ook nog af en toe wél iets leuks... maar heb ik vooral ook elke dag aan haar gedacht!
Heel vaak aan de vele mooie, ontroerende, spannende, gezellige, lekkere, serieuze en minder serieuze en soms ronduit hilarische momenten die we samen mochten beleven, maar ook vaak aan 'de eindigheid van het leven', 'het onvermijdelijke gegeven dat we tot stof en as weerkeren', het 'de mens is uiteindelijk maar een minuscuul stipje in die oneindige kosmos'-gevoel en de daarbij horende weemoed-of-zoiets, het besef dat het maar is wat je er zelf van maakt en dat je het verdorie niet moet uitstellen!

Gisteren was ik terug in haar huis, haar dochter een beetje ondersteunen die vandaag een wiskunde-examen had (ja, beetje vreemd, zo één examen gewoon in een doordeweekse lesweek maar blijkbaar is dat om de eindexamenreeks in juni wat lichter te maken). Het was voor het eerst dat ik er terug was sinds het ziekenhuisbed, waar L. de laatste maanden op sliep, midden in de woonkamer, weg was, en ook de infuusstandaard, de medicatiedoosjes en de kaartjes die ze nog gekregen heeft, waren opgeruimd nu. De zetel stond weer zoals ie in de eerste 7 jaar van haar ziekte had gestaan en ik moet eerlijk bekennen dat ik bijna de hele avond zat te wachten tot ze zelf weer binnenkwam... thuiskomend van de één of andere reis of zo...
Ook de dochter zit (nog) met dat gevoel... het arme kind heeft gewoon nog geen tijd gehad om veel te rouwen... meteen toen ze na de begrafenis en de voorbereiding daarvan, terug naar school ging, moest ze een hele hoop gemiste testen en taken inhalen, waar ze de hele eerste week soms tot in de late uurtjes zoet mee was! Toen ze zelfs een nachtje wou doordoen om maar weer een zoveelste herhalingstest in te studeren, heb ik daar toen al maar even een stokje voor gestoken... ze moesten daar op haar school nu ook niet overdrijven in het afleiding bezorgen na het overlijden van haar mama, toch?! De tweede week ging ze met medeleerlingen op eindreis naar Toscane, een welkom uitje waarvan ze ondanks alles toch heeft van kunnen genieten. De voorbije week waren er dan weer de inhaaltesten en vandaag dat ene examen! Maar ze heeft het wat moeilijk met alleen zijn als ze moet studeren (een mij niet onbekend fenomeen trouwens!), en dus ben ik haar wat gezelschap gaan houden...
Hopen maar dat mijn aanwezigheid wat heeft geholpen én dat ze geslaagd is voor het examen van vandaag?! Op het eerste deel van de vraag denk ik dat ik wel 'ja' kan antwoorden... het klikt wel tussen ons, ze vertelt honderduit over wat ze allemaal meemaakt in haar volwassen tienerleven en ik voel dat ze me vertrouwt... Misschien komt mijn ervaring met werken met adolescenten en jong-volwassenen me nu wel goed van pas?! Zeker speelt ook het feit dat ik op die leeftijd (18) zelf ook alleen/zelfstandig-op-de-wereld-stond en ik me zo'n situatie maar al te goed kan voorstellen, een rol!
En wellicht heeft het ook te maken met het feit dat ik allerminst haar mama wil proberen te vervangen maar er wel gewoon wil zijn voor haar, als een vertrouwensfiguur die niet tot haar echte familie behoort, maar die haar mama wel goed gekend heeft...


In elk geval wachten we nu dus allebei tot L. straks gewoon weer thuiskomt en in geuren en kleuren over haar reis zal vertellen...

valentijn...

Het hakt er hier allemaal even erg in...
de straaltjesmarathon die e-i-n-d-e-l-i-j-k afgelopen is (joehoe!) maar zich toch nog wel even laat voelen... moe moe moe...
de ontstoken brandwonde die ik er gratis en voor niets bijkreeg (:-() en waarvoor ik mijn dagelijkse rondje ziekenhuis toch nog even moet voortzetten (de wonde wordt dagelijks verzorgd door het gespecialiseerde brandwondenteam van de berg, dat is dan weer een voordeel van dicht bij het ziekenhuis te wonen!)
de emoties natuurlijk rond het overlijden van mijn lieve vriendin...
de dienst die zeker mooi was, maar tegelijk ook zo definitief het afscheid betekent...
mijn eigen onzekerheden en angsten (en nu weer een lotgenootje weggevallen is, met wie kan ik ze nog delen?! want dat is toch iets wat mensen die niet ziek zijn heel moeilijk kunnen aanvoelen... tuurlijk dat mensen blijven hopen en je het beste toewensen, maar die angst en twijfel is er toch ook hoor... met de regelmaat van de klok, helaas, en je kop ervoor in het zand steken heeft alleen maar averechts effect heb ik al gemerkt!)
enfin... die winterslaap is dus terug even aangevat...

maar werd toch wel aangenaam onderbroken door deze lieve tekening die ik via mijn collega kreeg van een meisje dat me weer even moet missen in de praktijk (even time out hier!)...
toch een beetje Valentijn voor mij dus... lief hé...

Nog meer goed nieuws...

Net zoals een tijdje terug al dat slechte nieuws niet alleen kwam, komt het goeie nieuws nu ook niet alleen...

(als je klikt op de foto, kom je op de blog van Juliette, bij het artikel in het Nieuwsblad)

De kleine, moedige, prachtige Juliette liet Mr Leukemie ook al een jaar achter zich en viert nu morgen een groot Genezingsfeest! Mijn geloof in de zonnebloemen steunde Sophie, haar mama (zie ook de foto in het krantenartikel, mèt zonnebloem!!!) en de onoverwinnelijke kracht van Juliette (en haar hele gezin) steunde mij...
En zodoende zodus, heeft ze een speciale plek in mijn hart... heb morgen helaas andere verplichtingen, want reken maar dat ik anders ook op haar Grote Feest aanwezig zou zijn hoor!

Ode aan het leven...

naar de Passaportabookshop in Brussel gaan (en er buitenkomen met maar één boek!)...
op het tuinterras van het eetcafé naast mijn deur een latte macchiato drinken met een vriendin die onverwachts voor een uurtje langskomt...
twee keer op één dag gaan eten op een ander...
met een vriendin leuke winkeltjes afstruinen...
ontbijten op mijn mini-terrasje...
op mijn gemak te voet door het zonnetje naar de berg#...
een boek kopen waarvan je vriendin zei dat het écht iets voor jou was nu...
de poes (die ik moet eten geven terwijl de baasjes met vakantie zijn) die komt spinnen op schoot...
in de ligzetel in de schaduw een dutje doen...
voelen dat je écht contact hebt met iemand...
mijn allerliefste huisarts blij maken met een wiebelend bloempje voor haar 50ste verjaardag...
verborgen plekjes van mijn stad opzoeken met mensen die mijn stad toch wel écht heeeeeel ver vinden, maar het toch wel een leuke stad vinden, nu ze er eindelijk eens geweest zijn...
op mijn hoogtestages* gezellige babbels hebben met de dames-(of heren)van-dienst°...
smsjes krijgen en sturen naar mijn beste vriendin die nu heerlijk geniet van het zalige Umbrië...
voor het eerst mijn metekindje (1 jaar 8 maand) aan de telefoon horen...
een half uurtje opruimen en genieten van het voldane gevoel dat dat geeft... (al zijn er nog veel halve uurtjes nodig om de boel weer min of meer overzichtelijk te krijgen hier ;-))
aan tafel aanschuiven bij een lieve collega/vriendin/bijna-mama-voor-me (ach, met haar zes kinderen, zal eentje meer of minder er ook niet meer toe doen zeker?!)...
onverwacht de stad in trekken om een terrasje te doen (als dat zonnetje zich weer eens laat zien!)
diepe en minder diepe babbels hebben aan de telefoon...
een goeie voorstelling van de Zomer van Antwerpen meepikken met een vriendin...
pizza eten bij een andere vriendin in haar nieuwe huis...
een ontroerend kadootje uit de post halen van iemand die me erg dierbaar is...
een paar uurtjes op mijn nichtje passen en verwonderd zijn over het leven-in-ontwikkeling

# het ziekenhuis waar ik iets te veel naar mijn goesting toch nog heen moet
* dialysedagen op den berg
° de verpleging

Lichtpuntjes, maar het blijft een rotziekte...

Net 10 maanden geleden schreef ik ook al eens over Juliette, toen met minder goed nieuws, en dat was dan nog eufemistisch want het was eigenlijk ronduit slecht nieuws dat haar ouders toen te horen kregen...
Een week later kreeg ik mijn eigen slechte nieuws (nl. dat de K nog maar eens terug was, in mijn longen dit keer!) en als ik mijn blogje nog eens herlees van toen tot nu besef ik terug dat ik toch écht wel heel diep heb gezeten... Jeetje, wat een aanslag op je lichamelijke en psychische gezondheid is dat toch hé, zo'n kuur... De herinneringen waren niet bepaald 'leuk'. Het voordeel van het nu nog eens te herlezen is dan weer wel dat ik toch ook wel weer besef dat ik me intussen toch al weer héél wat beter voel, al zijn we er nog bijlange niet... maar het helpt wel om te relativeren dat mijn energie nog zo beperkt is, en dat ik dit voorjaar zowat elke week wel een nieuw virusje op bezoek had... we komen van ver, nietwaar?! Zo ook Juliette, die ik toch wel een beetje als mijn 'maatje in de strijd' ben gaan beschouwen en die ik trouw gevolgd heb op haar blogje... En kijk, goed nieuws gaat vaak hand in hand... ongeveer gelijktijdig met mijn grote gevoel van opluchting na de scan in februari kreeg ook de kleine meid goed nieuws! Beiden weer een belangrijke kaap genomen... En nu pronken er vandaag op haar blogje prachtige foto's van een stralende meid!

Ook Maaike, een toffe meid uit Nederland van mijn eigen leeftijd, waar ik regelmatig contact mee heb, kreeg onlangs weer goed nieuws, al gaat het bij haar ook om het 'stabiel houden' van Mr Tumor in haar hoofd (zoals zij haar ongenode vriend zelf noemt). Zij beschrijft in haar goede nieuws stukje trouwens heel treffend de angst die je vergezelt voor elke nieuwe scan en de rampscenario's die dan vaak hun eigen leven gaan leiden, waar ik zelf ook al wel eens over schreef...
En verder kreeg ook de mama van mijn reisvriendin goed nieuws en is zij 'in remissie' zoals dat heet, evenwel met de waarschuwing dat er toch nog 60% kans is dat de K terug opduikt in de volgende jaren...
Helaas kregen een paar andere lotgenootjes (Elly, Rikkert, Saskia, Igna, zie hiernaast in de blogroll, en mijn vriendin L.) wat slechter nieuws... chemo die niet (meer) aanslaat, ondraaglijke pijn die opduikt en waar niets lijkt tegen te helpen, behandelingen die gestaakt moeten worden wegens te veel bijwerkingen die te zwaar doorwegen in verhouding met wat het oplevert,... Kanker is en blijft een rotziekte, waarvan je het verloop echt niet kan voorspellen, en waarop je zelf ook écht weinig invloed hebt... Nogmaals (want kreeg weer een aantal opmerkingen over 'dat ik door mijn eigen verdienste hier nu sta en dat ik mijn goeie scan aan mezelf te danken heb enzo'..., wel goed en lief bedoeld maar het klopt niet, vind ik zelf), een positieve ingesteldheid kan alleen maar zorgen voor een beetje meer kwaliteit in je leven terwijl je in de K-hel zit, maar praat mensen alsjeblieft geen schuldgevoel aan door te stellen dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor het feit of ze al dan niet genezen...

Echt, ik begrijp wel dat mensen dat zeggen, en dat ze het ook nog écht goed menen dan, maar het legt ook een grote druk op je hé, want ik kan, hoe positief ik ook probeer te zijn, echt niet garanderen dat mijn volgende scans ook nog goed zullen zijn... het is een waterkansje dat ik hierdoor kom, en ja, ik geloof zeker nog dat het kan, maar het kan evengoed niet zo zijn... dat zal de tijd uitwijzen!
En ik weet zeker dat mijn lotgenootjes even hard gevochten hebben en nog vechten als ik, en met minstens evenveel optimisme! Maar het hangt er allemaal zo van af welk lotje dat je trekt hé... en bij borstK is bijvoorbeeld geweten dat je - als er uitzaaiingen zijn - niet meer kan genezen (wel kan je leven nog wat (kwaliteitsvolle) jaren erbij krijgen!)
Trouwens, bij mijn laatste scan ging ik eigenlijk echt wel uit van slecht nieuws, kwestie van mezelf te beschermen zeker, en net dan krijg ik goed nieuws... terwijl ik voordien eigenlijk altijd erg positief dacht, en toch veel te vaak ook minder goed nieuws kreeg, dus veel logica zit er niet in hé.

Bij deze heeeeel veeeeel sterkte aan mijn lotgenootjes die op dit moment nog of opnieuw vechten tegen die kl***ziekte, ik neem jullie mee op mijn wandelingetjes in de zon!

Rood met witte stipjes

Ook al zijn ze erg 'hot' en 'in', die gadgets in rood met witte bolletjes, ik heb ze liever niet in mijn keel :-(
Ja, je leest het goed, ik zit alweer met een infectie, een streptokokkenbacterie heeft toch weer de weg gevonden naar mijn keel en er zich lekker warm genesteld (tja, met die kou buiten kan ik dat ook wel begrijpen eigenlijk!). Dus maar weer antibiotica slikken en adieu wandelingetjes, en maar hopen dat ik tegen zaterdag voldoende beter ben, want die afspraak werd al verzet omwille van de griep een maand geleden!
Gelukkig voel ik me (nog) niet zo ellendig als met de griep, dus misschien moet ik dan toch eindelijk maar eens aan het inplakken van die foto's beginnen, een ideale rustige bezigheid als je toch moet binnen blijven, niet?! En tussendoor dan toch maar weer wat meer rusten zeker?! Nog maar wat meer naar TV of dvd'kes kijken... pfff, ben het een beetje (veel) beu!

Goed nieuws is wel dat ik een boekenpakket won naar aanleiding van de Voorleesweek! Ik had er hier, bij mijn Secret Santa van vorig jaar, over gelezen en mijn kans gewaagd, want al heb ik zelf geen kindjes, ik zie ze dolgraag en lees heel graag voor (hint hint!)! En goed nieuws voor mij, ik kreeg gisteren een mailtje dat ik bij de winnaars was! Nu nog plaats vinden in mijn (overvol) boekenrek! En de concentratie nog wat meer opkrikken zodat ik weer kan genieten van het (voor)lezen!

Stillekes aan...

En ja hoor, stillekes aan voel ik mij dag per dag weer een beetje op krachten komen... de ene dag gaat het al beter dan de andere, maar ik voel dat ik uit die diepe put omhoog krabbel en dat voelt oh zo goed!
Regelmatig worden mijn bloedwaarden gecheckt en ook zij kruipen langzaam weer de hoogte in, nog niet optimaal, dus ik moet nog oppassen voor infecties maar ze stijgen, en dat is dus de goede richting!

Ik mocht helaas nog niet naar de eerste verjaardag van mijn metekindje, wegens te veel infectiegevaar (zeker kindjes dragen makkelijk virussen over hé!) maar ik heb de voorbije dagen wel heerlijk kunnen rusten in het warme oktoberzonnetje... soms op mijn eigen terrasje, soms bij vrienden in de tuin. Wat doet dat deugd na weken binnenzitten en je nauwelijks op de wereld te voelen...

De goesting om veel te ondernemen ontbreekt me nog wat. Allerhande vervelende kwaaltjes en vooral dat eeuwige moe zijn beperken mijn activiteiten meestal tot wat 'lummelen' en wat 'prullen in huis', en ook voor mijn blogje ontbreken momenteel nog de energie en de inspiratie, maar ik voel me weer wat LEVEN en dat is zalig! Ik ga er nog even mee door en kom gauw wel weer eens bij jullie langs...

Ten aanval!

My White Army was weer min of meer ok, en heeft samen met Mrs H en Mr C de aanval weer ingezet! Gelukkig geen muggen dit keer, en ook geen broeihete kamer zoals de vorige keren, maar wel een zwaar snurkende kamergenote, dus heb nog wat slaap in te halen... morgen nog één keer terug voor een laatste dosis en ik kan er weer 3 weken tegen ;-)!
Voel me nog behoorlijk, dankzij de cortisone denk ik, al heb ik al de hele dag een zeurende hoofdpijn en is de mottigheid ook niet ver weg... maar ik wou hier toch zeker een blogje plaatsen om jullie om een gunst te vragen... voor de kleine Juliette, die morgen haar 'Grote Behandeling' gaat krijgen (ze krijgt stamcellen van haar zusje Manon) en die alle kaarsjes en positieve gedachten van de wereld (of tenminste toch van de blogwereld!) zal kunnen gebruiken... Dankjewel in naam van Juliette, Manon en haar sterke familie...

Rotkanker...

Hoe bikkelhard kan het leven zijn...?! De kleine Juliette is amper bekomen van haar eerste zware strijd en moet alweer nog zwaarder geschut bovenhalen, en dat terwijl ze nauwelijks 9 maanden is...
Ik zit hier te vloeken en de tranen stromen over mijn wangen...

En kom mij nu alsjeblieft niet af met 'wie positief in het leven staat, overwint die K wel, en meer van die onzin...'! Als er iemand hard gevochten heeft, en positief de dingen aanpakt, is het Julietje wel, samen met haar mama Sophie en papa en zusje...

Ik kan alleen maar hopen dat ze opnieuw die vechtlust vinden en durven en kunnen hopen op en geloven in genezing!

Vertrouwen is de vogel die het licht voelt,
en zingt als de dageraad nog donker is.
Tagore

30 days of HAPPINESS... Day 13

Weet je waarom de zon gisteren zo heerlijk scheen?! Om dit kleine vechtertje en haar moedige mama en papa een superheerlijke dag te bezorgen... ;-)
Ben zo content voor hen dat ze genoten hebben!

En ook al belooft het weekend vooral bewolking en regen te brengen, we laten de zon dan wel zelf schijnen...

Sea is Calling...

30 days of HAPPINESS... Day 6 + 7

Ja ja ja, het was de bedoeling om elke dag een postje te plaatsen... maar als je zoveel leuke dingen doet, hou je geen tijd over om te schrijven hé ;-)

Gisteren was een (voor mij momenteel erg) 'drukke' dag, met in de voormiddag het groeigroepje, daarna kiné, en dan een paar uur slapen in de namiddag om 's avonds fit te zijn voor de BINGO-avond van
KanactiefPlus waarop ik was uitgenodigd door lotgenootje en CCC'ke Flupque. Ik heb me er goed geamuseerd en mijn endorfines weer wat op peil gebracht door het vele lachen... Ik had mezelf een beetje overschat wat bingo betreft, want op een gegeven moment had ik nog zoveel blaadjes voor de bingo over dat ik het tempo van het afroepen van de nummertjes écht niet kon bijhouden... Gelukkig kreeg ik wat hulp van Flupque en een leuke jongen die naast me zaten... Man man man, het was me wat hoor, ik kreeg er echt een punthoofd van (zei mijn leraar Latijn vroeger als het hem te veel werd!), maar goed, ik heb de zaak dan wel goed gesponsord hé!

Het was echt een avond om nog lang aan terug te denken, hilarisch met momenten, ontgoochelend omdat noch Flupque, noch haar ene collega, noch ik, iets gewonnen hadden (en dat met zoveel boekjes!) en vooral erg ontspannend in en met het leuke gezelschap van Flupques vrienden en collega's...

Vandaag heb ik mijn uitspattingen een beetje moeten bekopen... ik had al wat keelpijn en die is helaas alleen maar toegenomen, dus een dagje met alleen maar rust en wat TV kijken...