Wachtend... en zoekend...

Wachtend en zoekend ben ik.
Wachtend op het tij dat gaat keren, aangaande mijn lamlendige conditie...
wachtend op de scan die volgende week weer gepland staat,
en dus ook wachtend op het nieuws of de stralen hebben geholpen...
en ook weer wachtend op de monoklonale antilichamen (chemo) die ik zodadelijk weer zal ontvangen, na een noodgedwongen rustpauze van 6 weken... en dus ook weer wachtend op de mogelijke bijwerkingen...
Vertraagde wondheling was één van de bijwerkingen van de nieuwe monoklonale antilichamen, en met de grote verschrikkelijke wolf (is een kinderboek dat ik weleens voorlees!), euh, brandwonden op mijn teergevoelig velletje, vormde dit een contra-indicatie voor de toediening ervan, lees: was het beter het toedienen van de antilichamen tijdelijk te staken!
Wat met gemengde gevoelens werd ondergaan, want ik geloof nogal in de werking van die nieuwe soort chemo, en 6 weken zonder extra verdedigingsleger vond ik best eng, want als ik het alleen van mijn eigen witte bloedcellenleger moet hebben, hm, die zijn nog steeds niet helemaal op peil (bijna anderhalf jaar na de laatste toediening van die zware chemo, stel je voor!)!
Met het oog op Bali, waar ik al heel binnenkort (stelde ik plots vast!) heen ga, leek het de wijzen ook beter om toch nog minstens 2x de medicatie toe te kunnen dienen, om ook weer even de reactie van mijn toch al zo getergde lijf, te evalueren, en indien nodig nog te kunnen bijsturen... Wachten om terug te starten tot na Bali vond niemand een optie, want dan zou ik bijna 3 maanden geen medicijntjes hebben gehad, en dat zou die hypocriete onderkruipers wel iets te veel vrij spel kunnen geven!
En dus wacht ik nu op het infuus... als alles goed gaat, krijg ik er dan over 2 weken weer eentje... duimen dus maar dat de wonde goed blijft herstellen nu! Het ziet er naar het schijnt (ik kan en hoef het ook niet te zien!) nog altijd niet erg fraai uit, maar er zit verbetering in, aldus de artsen van het brandwondencentrum!

En, even in navolging op mijn vorige logje, ik was bijna 'blij' dat de artsen het helemaal begrijpen dat ik het even (nog) niet zie zitten om al te gaan revalideren... meer nog, dat ze me eigenlijk een beetje 'verplichte rust' hebben voorgeschreven, met Bali als top of the bill... en dat mijn huisarts me zelfs op het hart gedrukt heeft om voorlopig even (nog) geen patiënten te zien, maar me nu op mijn eigen herstel te concentreren... tja, hoe raar zit een mens toch in elkaar, ik ging me bijna schuldig voelen omdat ik in mijn ziekteverlof ook niet meer in de praktijk werkte... ;-)! Wat natuurlijk onzin is, ik heb me de afgelopen 4 jaar meer dan eens 'sterk(er)' opgesteld en ben zo vaak en zo lang ik kon, toch blijven werken, maar soms kom je zelf écht wel eens op het voorplan hé! Maar met al die (goedbedoelde) raad om me heen van 'je moet bezig blijven', 'je mag je niet laten gaan', 'oh ja, werken zal goed voor je zijn', 'blijven sporten, dat helpt', enz... ging ik bijna twijfelen aan mijn eigen lijf... nou, ik vraag eender wie die deze (ongetwijfeld goedbedoelde) dingen tegen me zegt, eens voor een dag te ruilen met mijn lijf, en dan opnieuw uitspraak te doen over hoe en wat ik me best zou gedragen...
Anyway, content dus dat ik 'ziekteverlof' kreeg in mijn 'ziekteverlof'... of hoe gek het soms kan gaan... (ligt vooral aan mezelf hoor, ik beken!

En intussen ben ik ook zoekend... zoekend naar de juiste woorden om iets te schrijven over het vreselijke drama van gisteren... de 22 kinderen en hun begeleiders die zomaar ineens, letterlijk in één klap uit het leven werden geplukt... ik vind ze nog even niet, de woorden, en al helemaal de juiste niet... misschien wil ik het allemaal gewoon even laten zijn... het noodlot heeft toegeslagen, en dat is heel heeeeeel erg...