"Vervelende" dagen...

Ze zitten er weer op, die 'vervelende' dagen, en ze komen er weer aan, die 'dagen vol amusement' (chemo-time again?!)... maar je moet het wel even andersom begrijpen, lol! En nu snapt niemand er natuurlijk nog wat van, behalve 2 lezers van dit blogje, die vorige week van mij te horen kregen 'Verveel u nog goed hé, daar in Bobbejaanland', waarmee ik natuurlijk wou zeggen 'Amuseer u nog goed...', maar als een brein moe is, dan is het moe hé, en dan komen daar zo'n dwaze versprekingen uit...

Maar goed, alle gekheid op een stokje (al vind ik dat ook maar een dwaze uitdrukking!), mijn extra weekje is weer voorbij (als mijn witte bloedcellen morgen tenminste weer wel willen meewerken) en het heeft me deugd gedaan, heel veel deugd zelfs, ondanks de vermoeidheid die helaas ook hoort bij te weinig witte bloedcellen... Tussen het extra rusten door, dat ik met Britse Krimi's soms wat aangenamer trachtte te maken (al viel ik dan na 10 minuten ook wel weer in slaap hoor) heb ik ook genoten van ontmoetingen met mensen die ik nog wou ontmoeten, van een babylijfje dicht tegen me aan, van de geur van versgebakken brood en het aanzicht en de smaak van zelfgemaakte verse pasta, van de creatieve fantasiewereld van een enthousiaste 4-jarige, van de wisselvalligheden van het weer, van de was ophangen buiten in het zonnetje en wandelen in de regen onder een fleurige paraplu, van de zon zien zakken in de zee, van het inplakken van foto's vol heerlijke vakantieherinneringen, van een beetje gids spelen in onze hoofdstad en last but not least, van een extra weekje ziekenhuis- en doktervrij zijn!

Toch hoop ik dat die witte bloedcellen hun kuren intussen gestaakt hebben en ik morgen toch gewoon de geplande chemo kan krijgen, want anders komen een paar andere van mijn toekomstplannen misschien wel in het gedrang, te beginnen met nog wat mensen die de volgende weken, terwijl ze nog vakantie hebben, nog eens op bezoek willen komen...
De volgende dagen zijn al gereserveerd voor Mrs Hyacinth en Mr Carbo(platine) maar tegen het einde van de week hoop ik weer 'alive and kicking' jullie bezoekjes hier en live te kunnen ontvangen ;-)

PS: het kadootje (boekje 'De pianoman' van Bernlef) dat ik van Mamalien kreeg in het kader van een soort 'pay it forward'actie in blogjesland steekt al in mijn ziekenhuistas, en ik ga ginder eens nadenken over hoe ik nu 3 mensen zal uitkiezen om er ook een kadootje naar te sturen, tijd genoeg daar, nietwaar?!

Een handje helpen maar, dat geluk!

Omdat er wat té veel mensen ongeruste berichtjes beginnen te sturen, nog eens even een kort berichtje hier... Veel goesting om 'uitgebreid' te bloggen is er nog niet, maar ik wil jullie wel vertellen dat ik me vanaf eind vorige week toch weer heel wat beter ben beginnen voelen en ik me weer op de leuke dingen gestort heb! Want zoals ik als 'dagelijkse gedachte' bij mijn mails toekreeg...

Het leven is te kort om te wachten
tot je vanzelf gelukkig wordt.

Je kan het geluk dus maar beter een handje helpen... en dus heb ik - op mijn eigen tempo - toch weer kunnen genieten van een paar gezellige etentjes met vrienden, nog wat laatste solden-shopping (wat toch wel erg vermoeiend bleek!) en een paar uitstapjes naar hier en ginder. En het deed deugd, al blijft de vermoeidheid en een serieus gebrek aan energie me parten spelen... gelukkig slaap ik tegenwoordig overal en altijd, dus als ik moe ben, leg ik me gewoon even neer, en hup, ik ben vertrokken voor een tijdje, en kan er dan daarna weer even tegen...

Wel ben ik een beetje van slag omwille van het slechte nieuws dat Marie Rose Morel hervallen is, en er dit keer voor haar geen 'wonderen' meer verricht kunnen worden op den berg... Al volg ik haar politieke overtuiging geenszins, als vrouw en als mama van mijn leeftijd, en met een gelijkaardig K-monster, leef ik toch met haar mee en wens ik haar het allerbeste toe, wat dat in dit geval dan ook moge zijn...
Ik word verdrietig van zo'n bericht, en wat me ook pijn doet, en me boos maakt, is dat ook over haar nog geen jaar geleden van die 'kwalijke roddels' de ronde deden... zelfs de therapeute die de Wistik-week begeleidde zei me ooit - zonder haar en haar ziektegeschiedenis goed te kennen! - dat 'ze haar K wellicht overdreven had om daardoor meer belangstelling te oogsten voor haar politieke loopbaan'. Hoe kortzichtig en afgunstig kunnen sommige mensen toch zijn...!

En dat de tijd vliegt, bewijst het feit dat ik morgen weer een scan op het programma heb staan; de tussentijdse scan, die zal bepalen of ik de volgende drie kuren ook nog krijg of niet?! Ik zal pas maandag de uitslag weten en als het goed is, krijg ik dan ook meteen mijn volgende kuur (met overnachting), dus even geduld voor het resultaat hier zal verschijnen...
Ik heb alvast nog wat 'leuke dingen' op het programma staan tot die tijd, ah ja, in mijn 'goeie week' moet ik er een beetje van profiteren hé!

30 days of HAPPINESS... Day 13

Weet je waarom de zon gisteren zo heerlijk scheen?! Om dit kleine vechtertje en haar moedige mama en papa een superheerlijke dag te bezorgen... ;-)
Ben zo content voor hen dat ze genoten hebben!

En ook al belooft het weekend vooral bewolking en regen te brengen, we laten de zon dan wel zelf schijnen...

Sea is Calling...

30 days of HAPPINESS... Day 6 + 7

Ja ja ja, het was de bedoeling om elke dag een postje te plaatsen... maar als je zoveel leuke dingen doet, hou je geen tijd over om te schrijven hé ;-)

Gisteren was een (voor mij momenteel erg) 'drukke' dag, met in de voormiddag het groeigroepje, daarna kiné, en dan een paar uur slapen in de namiddag om 's avonds fit te zijn voor de BINGO-avond van
KanactiefPlus waarop ik was uitgenodigd door lotgenootje en CCC'ke Flupque. Ik heb me er goed geamuseerd en mijn endorfines weer wat op peil gebracht door het vele lachen... Ik had mezelf een beetje overschat wat bingo betreft, want op een gegeven moment had ik nog zoveel blaadjes voor de bingo over dat ik het tempo van het afroepen van de nummertjes écht niet kon bijhouden... Gelukkig kreeg ik wat hulp van Flupque en een leuke jongen die naast me zaten... Man man man, het was me wat hoor, ik kreeg er echt een punthoofd van (zei mijn leraar Latijn vroeger als het hem te veel werd!), maar goed, ik heb de zaak dan wel goed gesponsord hé!

Het was echt een avond om nog lang aan terug te denken, hilarisch met momenten, ontgoochelend omdat noch Flupque, noch haar ene collega, noch ik, iets gewonnen hadden (en dat met zoveel boekjes!) en vooral erg ontspannend in en met het leuke gezelschap van Flupques vrienden en collega's...

Vandaag heb ik mijn uitspattingen een beetje moeten bekopen... ik had al wat keelpijn en die is helaas alleen maar toegenomen, dus een dagje met alleen maar rust en wat TV kijken...