Taka Tuka land...

Mijn avonturen in Taka Tuka land met Pippi, Tommy en Annika zijn weer afgelopen... hoe heerlijk was het om in Villa Kakelbont rond te lopen en ons in verschillende personages te verkleden... (de aanwezige kinderen keken wel een beetje vreemd, maar hé, als er kleren in grote maten liggen, dan mogen de 'groten' toch ook nog spelen?!)
Hoe leuk was het om de echte limonadeboom te zien waar Pippi voor haar vriendjes vanalles in stopte zodat ze 'dingenzoeker' konden spelen... en hoe interessant was het om het leven van Astrid Lindgren wat beter te leren kennen, haar geboortehuis te bezoeken, kennis te maken met haar interesses en talenten (schrijven natuurlijk!) maar ook met haar familie en nazaten te praten... zij baten immers de erg boeiende Boa uit in Näs, het geboortedorp van Astrid, en zij verkopen spulletjes die ze zelf maken om het erfgoed van Astrid te kunnen onderhouden. Ik sprak met een neef en een nicht, en de laatste wist me te vertellen dat ze even oud was als Astrids dochter Karin en dat ze Pippi uit het boek veel te braaf vond, in vergelijking met de verhalen die ze van haar tante hoorde...
Tof ook om de plek te zien waarop 'De kinderen van Bolderburen' werd gebaseerd, het mini-straatje met 3 huisjes, waar de vader van Astrid woonde voor hij trouwde met Astrids moeder. Ook daar zo'n heerlijke dikke boom met een gat erin en een hooizolder, waar de kinderen (kleine én grote ;-)) heerlijk in konden spelen...
Voor de Hazelhoeve van Michiel (Kathult van Emil in het Zweeds) kwamen we helaas net te laat, maar een blik vanuit de verte gaf ons toch ook een idee van hoe het er is... heel erg Zweeds in elk geval, een houten huis in het rood, heel veel ruimte rondom, wat bijgebouwtjes en omgeven door kilometers bossen, waar elanden en hertjes wonen...

En Zweden was natuurlijk nog heel wat meer dan Astrid Lindgrens wereld ontdekken...
Ik vond het best moeilijk om terug te komen van dat Zweedse paradijs, want de pijnlijke realiteit was ginder toch een beetje verder van mijn bed dan hier... (ook al moest ik er ook dialyseren!)
Intussen alweer een portie tweewekelijkse chemo gehad en er meer last van gehad dan normaal: vervelende darmen, hoofdpijn en erg moe, misschien toch een beetje door de vermoeidheid na de terugreis en omdat ik een keertje overgeslagen had?! En begin deze week alweer een nachtje op de berg doorgebracht voor een uitgebreid nieronderzoek...
Wordt vervolgd... (ook met foto's, want die willen nu even niet lukken blijkbaar :-()

Pippi... enzo...

Even laten weten... ik ben aan het uitrusten... in Pippi's bed... in Zweden... en het doet me verschrikkelijk veel deugd... ben hier met zo'n lieve mensen (die ik voordien niet kende! we hadden alleen de gezamenlijke interesse in de boeken van Astrid Lindgren!), echt super! In één klap 17 nieuwe vrienden dus! Er wordt voor het eerst in 4 jaar écht voor me gezorgd (ziekenhuisverzorging uitgezonderd!), en wat geniet ik daar van... ;-) (bloos bloos, dankjewel lieve mensen)

En ik bezocht Astrid Lindgrens Värld, met Villa Kakelbont, en Pippi en Mr Nilsson en Witje, maar ook Emil (bij ons Michiel van de Hazelhoeve), en Ronja de Roversdochter... heerlijk dagje was dat! En natuurlijk at ik pannenkoekentaart, net als Pippi!

En nu ben ik in de Njurmedicinska kliniken voor de Dialysemottagning, en ook hier is iedereen supervriendelijk...en krijg ik ondefinieerbare maar wel lekkere drankjes, uit minibekertjes, om niet teveel te drinken (mag niet als je dialyseert!)...

En ik ontmoette Janneke, (van blogje Baasbraal), in haar super cuty bloemetjes huis in Linköping, ze was zo lief me te komen afhalen van mijn vorige dialysebeurt en me helemaal 100km verder naar ons vakantiehuisje (nou ja, HUIS!!! het lijkt wel een paleis!!!) te brengen... Ze mocht dan wel mee-eten met de hele bende... (wat ze denk ik, wel gezellig vond!)

Ik geniet dus maar weer, met volle teugen!!!
En het is hier mooi weer, maar gelukkig niet zo heet en vochtig als in Bali laatst!Veel zon, en dan is het lekker maar aangenaam warm, en af en toe een flinke bui, met dan de prachtigste regenbogen die ik al ooit zag tot gevolg! (Mijn overleden vrienden zijn dus ook in de buurt ...!)

Kortom, ik voel me weer wat beter, en kan zeker het positieve zien van het 'stabiele' hoor (voor wie zich zorgen mocht maken!)... tot gauw... (of liever niet té gauw, want wil hier nog even niet weg!!!)

40 and somewhat...

Tuurlijk dacht ik niet (écht niet) dat het leven vanaf 40 drastisch zou veranderen, tuurlijk wist ik wel dat die ene dag niet het verschil zou maken en ik me niet ineens ouder, (oud, ouder, oudst), minder fit en al helemaal niet wijzer zou gaan voelen... En inderdaad, het leven gaat gewoon verder, met zijn ups en downs, en in mijn geval met bezoekjes aan de berg voor de dialyse, de brandwonde (nog steeds niet helemaal genezen, maar het gaat de goeie kant op, finally!) en de chemo, bezoekjes aan de kinesiste om het lymfevocht uit mijn benen te krijgen/houden, intussen ook bezoekjes aan een andere kinesiste om mijn revalidatieproces wat te helpen ondersteunen, en tussen al die bezoekjes door met rusten, en genieten van de kleine dingen des levens...
Toch zie ik het als een mijlpaal in mijn leven... en wellicht meer dan een ander die 40 wordt!? Omdat ik er nog ben, ondanks een strijd van 4 jaar tegen die rotziekte, omdat ik de voorbije maanden meer dan eens gedacht heb dat ik mijn 40ste niet zou halen, en omdat ook de dokters me daarin niet konden geruststellen... en kijk... plots is het zover, en intussen ben ik al 40 en een dikke week ;-)
Vandaar ook dat ik - hoewel ik eigenlijk absoluut niet van ronde getallen hou! - toch wou vieren dit jaar! En, anders dan 3 jaar geleden toen ik mijn 'waarom wachten tot je 40 bent- feestje' gaf, niet met één mega-feest, dat op zich heel leuk kan zijn, maar waar je zelf minder aan hebt, omdat je na het begroeten van alle gasten alweer bezig bent met afscheid nemen... nee, ik wou er een verjaarMAAND van maken, zoals jullie al eerder konden lezen... en dat is tot hiertoe meer dan geslaagd te noemen!
Zo geslaagd dat ik er wel behoorlijk moe van ben geworden, van al dat feesten! En dus bestaan mijn weken naast de verplichte bezoekjes uit nog meer rust dan voordien... Maar het is het waard hoor, want ik ben erg verwend geweest, en ja, ik geniet daar toch wel van, moet ik zeggen... niet zozeer het in het middelpunt van de belangstelling staan, daar hou ik nog steeds niet zo van (understatement, daar 'gruwel' ik van, zeker in grote(re) groep), maar wel van het feit dat ondanks er soms weinig bezoek komt op cruciale momenten en ondanks dat je je van sommigen afvraagt of ze nog wel leven, er nu toch een enorme bereidheid was en is om mij in de bloemetjes te zetten... letterlijk en figuurlijk! En dat doet deugd, dat heeft een mens af en toe nodig! En al helemaal als je wereld al een 4-tal jaar gekrompen is tot je appartementje-met-uitstapjes-naar-de-berg, en je je toch al te vaak helemaal alleen op de wereld lijkt te voelen... Want hoe je het ook draait of keert, ziek zijn doe je grotendeels alleen! En zeker als je alleen bent, dan ga je alleen naar je afspraken, alleen naar de chemo, alleen naar de bestraling, alleen naar de dialyse, maar dat is nog niets vergeleken met wat je alleen te verwerken krijgt, en waar de meeste mensen toch voor terugdeinzen... want ze willen toch liefst horen dat het goed met je gaat, en als je er nog behoorlijk goed uitziet, vullen ze dat wel even zelf in (veelgehoorde klacht van mensen met K of een andere ernstige ziekte trouwens, uiterst irritant! want ja, meestal zien mensen met K er pas echt heel erg slecht uit als ze in hun laatste stadium zijn!). Over je angst dat je die 40 misschien wel niet zal halen, kan je het al helemaal niet hebben, misschien nog het minst met degenen die het dichtst bij je staan, zij willen je uiteraard het minst kwijt, en dus is het voor hen net zo moeilijk als voor jou allemaal, en wordt er angstvallig gezwegen...
Maar goed, ik ga het nu even niet te veel over die angsten (die nu ik 40 bén, helaas ook niet ineens weg zijn natuurlijk!) hebben... want ik geniet nog na van een heerlijk weekendje zee met onverwacht erg mooi (droog) weer!

Zoethoudertje...

Meestal zijn de dialyse-uurtjes op den berg ook mijn internet-uurtjes, maar sinds Bali valt ook dat wat in het water... Mijn bloeddruk schommelt zo hard tijdens de dialyse dat ik me er erg beroerd bij voel, en dat het meestal gewoon 4 uur extra (platte) rust is! Misschien wil mijn lijf me er wel iets mee duidelijk maken of zo?! In elk geval kan ik het niet negeren en komt het er niet zo vaak meer van nog een blogje te schrijven of te reageren op mijn mailtjes... nog even geduld dus als je wacht op een antwoord van mij...
Intussen wat fotootjes uit Bali als 'zoethoudertje'...

 de typische frangipane-bloem met 5 blaadjes

 Ulu Watu, een zeetempel op het schiereiland onderaan Bali

 Ulu Watu, de zeetempel die idyllisch gelegen is...

 'lunch on the beach' in Jimbaran,
met zicht op de landingsbaan van het vliegveld

Locatie

aapjes in Ulu Watu, ze zien er schattig uit,
maar voor je het weet hebben ze je zonnebril of zonnehoed gepikt...

Het paradijs... of toch niet helemaal?!

Bijna een hele maand blogstilte hier...

Eerst was er het (redelijk) goede nieuws dat gevierd moest worden, daarna haastje-repje de koffers pakken voor Bali, en daarna zat ik dus letterlijk even aan de andere kant van de wereld, zo'n 10 000 km verwijderd van het koude Belgenland... (en Nederland moest niet onderdoen geloof ik hé!)
Waar het heerlijk was, een beetje een paradijs toch wel!
Met supervriendelijke en (soms te) behulpzame mensen, overal lachende gezichten (ondanks de armoede en ellende soms!), sierlijke decoraties her en der, kleurige (bloemetjes) en geurige (wierook) offertjes op alle hoekjes van de straat, mediterende, biddende en zingende mensen, prachtige vergezichten en spectaculaire rijstvelden, overheerlijke rijsttafels en noedels met saté om je vingers af te likken, een overdaad aan lekkere veggie-gerechtjes, supergezonde (maar niet altijd voor mij, met mijn niertjes!) vruchtendrankjes, verleidelijke 'mocktails' (alcoholvrije cocktails), sympathieke chauffeurs die ons naar de meest onmogelijke plaatsjes trachten te brengen, hindu-tempeltjes in elke tuin (letterlijk!) en wat grotere hindu-tempels in elk dorp, en de meest gekende en dus ook meest toeristische ook natuurlijk, zalig witte stranden, en zwarte (waar ik niet op ging zonnebaden, want ik mocht eigenlijk niet in de zon!), heerlijk wuivende palmbomen, vers kokosnotensap, uit een kokosnoot die voor onze ogen uit de boom werd geplukt, Vishnu, Brahma en Shiva in al hun gedaantes, Ganesha, de god van de wijsheid, die ik in een ver verleden nog aanbad toen ik studeerde ;-), kortom... een heerlijke vakantie was het, op alle vlakken....
Behalve... mijn gezondheid... die heeft het behoorlijk laten afweten, helaas!
De vochtige hitte deed me veel zweten waardoor mijn electrolytenhuishouding na een paar dagen helemaal ontregeld was, en ik me erg ellendig voelde, trillend, rillend, zonder kracht, dorstig, vocht vasthoudend, want door mijn nierproblemen kan ik niet genoeg plassen... ik was op een paar dagen tijd wel 5 kg zwaarder door het vocht, terwijl ik toch ook zoveel zweette! Het leek soms of mijn vel van mijn lijf ging springen, zo erg stond het onder druk! Gelukkig was er een behulpzame arts in het Rumah Sakit (ziekenhuis) in Denpasar, waar ik voor de dialyse naar toe moest, en hebben ze me zo goed ze konden weer op peil geholpen... maar het was wel afzien...
En dat bleef helaas een beetje tijdens de verdere reis... waardoor ik al gauw aan mijn reserves zat en mijn toch al zwakke weerstandslegertje het helemaal begeven heeft en ik een paar dagen flink ziek was, met koorts en al... Zo ben ik uiteindelijk ook naar huis gekomen en door de bacteriële oor- en amandelontsteking (en wellicht bronchitis, maar die hadden ze ginder al behandeld) is dan tot overmaat van ramp ook nog mijn trommelvlies gescheurd bij het opstijgen in Bali! Helse pijn doet dat, echt erg! En je kan er dus niets aan doen hé! Het moet nu ook vanzelf herstellen, wat normaal gezien binnen de maand wel zal gebeuren, en uiteraard ben ik weer flink wat antibiotica aan het slikken...

Dat verklaart dus ook waarom het hier zo lang stil was... en misschien nog wel even een beetje stil(ler) zal zijn, want ben nog altijd niet helemaal ok!
Intussen kreeg ik vorige week ook weer de Avastin, de monoclonale antilichamen, en gaat de dialyse hier natuurlijk ook weer verder, en was ik bij thuiskomst opnieuw zo'n 5 kg zwaarder dan normaal van het vocht (en dat voelt echt niet goed!)...
De lange terugvlucht (24 uur onderweg zijn, en dat terwijl je ziek bent!) heeft er ook flink ingehakt, dus ik kom nog even op 'mijn effen'...

Fotootjes en meer verhalen over Bali volgen nog wel... tot weer!

Zonnebloem...

Jeetje, als ik mijn blogjes van de laatste weken zo'n beetje doorblader, lijkt het wel alsof mijn leven alleen maar uit ziekenhuisbezoekjes en rusten bestaat?! (Nu ja, dat is ook wel een beetje zo momenteel!)
Hoog tijd om ook eens wat ander nieuws te melden dus...
Vertellen hoe ik de laatste dagen toch genoten heb van het lente-zonnetje bijvoorbeeld, al was het vaak aan het ziekenhuis... ze hebben daar gelukkig ook wat groen voorzien vooraan en een grote vijver... het was best zoeken naar een plaatsje!
En hoe ik samen met een collega/vriendin (uit de praktijk) toch weer voorzichtig wat ben gaan wandelen... goed, ik ben nog niet klaar voor 'start-to-run' en een marathon zal ik wellicht nooit meer lopen (zonder ziek zijn wellicht ook niet hoor!) maar een toertje rond de kleine vijver, dat lukte alweer vrij goed! Toegegeven, de morfine houdt mijn pijn nog wat mee in bedwang, dus het komt momenteel vooral neer op het overwinnen van het suffe en zombie-achtige gevoel. Wandelen met of zonder pijn, een wereld van verschil!
Over de morfine gesproken... na de huidtransplantatie werd de dosis nog wat meer verhoogd wegens te veel pijn, en zat ik echt wel ongeveer aan het maximum dat nog toelaatbaar is als je toch ook nog enigszins wil 'overeind' blijven (ik bedoel, ze kunnen natuurlijk nog meer geven, maar meestal kom je dan je bed niet meer uit) maar intussen ben ik toch al aan 'de afbouw' begonnen... heel stilletjes, maar intussen toch al een pleister minder! Ik wil immers liever niet met een suffe kop naar Bali!
Bali, ja, dat paradijs waar ik heel gauw naar toe ga... ik kijk er naar uit, vooral naar de rust en het zalig genieten van een andere cultuur dan... ik hoop dat het me weer een boost zal geven, zowel mentaal als fysiek!
Wat mijn mentale (en fysieke) dip betreft, merk ik trouwens dat het moeilijk blijft om hulp te vragen maar dat ik intussen toch wel al een klein legertje 'zorgenden' rond me heb verzameld, die me zowat verplichten regelmatig bij hen te komen eten en naast het feit dat ze erg goed kunnen koken, draaien ze tegelijk ook nog een wasje voor me en zijn ze uiteraard ook nog aangenaam gezelschap! Na 4 jaar dan eindelijk toch een beetje praktische hulp, waar ik hen heel erg dankbaar voor ben...
En met de lente in het land, deed ik gisteren voor het eerst weer een terrasje met een vriendin die onverwacht langskwam... en ook nu zit ik lekker in de schaduw en geniet van de lentegeluidjes en de warmte van de zon...

Ik ben en blijf een zonnebloem hoor, ook al hangt mijn kopje wel eens slap, ik keer me uiteindelijk toch weer naar de warmte en het licht van de zon!

Stralen of slapen...?!

Dit zeer toepasselijke kaartje dat vorige week in mijn bus belandde moet ik toch ook echt met jullie delen... Mijn antwoord op de vraag van de maan: ik wil liever slapen dan stralen... of allebei ;-)!!!
Laat de straaltjes nog maar wat na-werken, en dan binnenkort weer een schone scan!!!
Maar nu eerst wat herstellen en de brandwonde laten helen, die een beetje hulp krijgt van een stukje gaaf vel van een ander plekje van mijn lijf om wat sneller (en mooier, al maakt me dat eigenlijk niet zoveel uit) te genezen, zodat ze weer gauw met de monoclonale antilichamen van start kunnen gaan...
En intussen heb ik ook nog genoten van 2 lieve vriendinnen en de zee, waar ik wel weer een beetje (veel) over mijn grens ben gegaan met een tranerig crashmoment tot gevolg, maar ach, we hebben het alweer gehad, toch?! En trouwens, dan treedt er een rampenplan in werking dat me nog niet zo slecht bevallen is, oftwel een onverwacht-extra-nachtje-zee-bij-een-andere-lieve-vriendin-met-taxidienst-en-ontbijt-inbegrepen... En dat ik dan een halve dag later kwam voor de dialyse, ach, dat zijn ze geloof ik al gewoon van mij... ;-)

Bergen... en de zee...

Vanop de berg even wat nieuws... tja, nieren kunnen geen vakantie nemen hé, dus het dialyseren gaat door, ook op een dag die eigenlijk een zondag is, hier in belgenland!

Misschien is het mijn heimwee naar de Ijslandse bergen, misschien ook wel een metafoor voor mijn leven... maar ik voel me nogal omringd door bergen momenteel... Hier op de berg breng ik nog altijd behoorlijk wat van mijn tijd door... waarbij ik stiekem een beetje moet toegeven dat ik het niet eens zo heel erg vind om regelmatig een paar uurtjes op de dialyse unit te zijn, want de mensen zijn daar best vriendelijk en omdat ik er bij de 'jongeren' hoor (tja, de gemiddelde leeftijd is hier toch wel zo'n 70 jaar geloof ik ;-)), word ik regelmatig wat extra in de watten gelegd... Die andere afdeling, het dagziekenhuis oncologie, hoeft voor mij dan weer niet elke week, want daar is de associatie met misselijkmakend gif-dat-soms-toch-wonderen-kan-verrichten nooit ver weg... maar goed, je kan niet alles hebben hé...
Als ik thuis ben, voel ik me ook nogal omringd door bergen... door een berg afwas, een berg strijk, een berg paperassen, een berg rommel...
Mijn prioriteiten liggen duidelijk op andere vlakken tegenwoordig :-)!

Zoals een bijzondere verjaardag vieren op een bijzondere manier... Omdat we immers niet zeker zijn dat mijn vriendin er nog zal zijn als haar dochter 18 wordt (eind november), én omdat ze vorige week ineens spectaculair verbeterde (o.a. thx to medrol, lol!), hebben we halsoverkop een weekendje weg geboekt voor de hele familie (die overigens niet erg groot is hoor, met mij erbij waren we met z'n 9! en een hondje!), en we hebben ongelooflijk genoten... mijn vriendin niet in het minst!! Het supermooie weer maakte het helemaal af... we hebben zondag zelfs kunnen lunchen buiten op een terras, heerlijk toch!
Als ze zich zo goed blijft voelen, staan er alweer nieuwe plannen op het programma... volgend weekend ben ik uitgenodigd voor een verwenweekendje zee bij een andere collega/vriendin, maar wie weet kunnen we dus nog wel met z'n drieën gaan... we maakten vorige winter New York met z'n drieën onveilig, dus eh, kan leuk worden... fingers crossed en intussen niet vergeten zelf te genieten hé!

Heimwee...

zicht vanaf de ontbijttafel: de privé-lagoon...

de living in de clinic...

mos, mos en nog es mos...

onderweg naar de grote lagoon... nee, dit water was koud, brrr...

onderweg naar thinvellir

Thingvellir, de plek waar het eerste parlement samenkwam...

natuurpracht bij thingvellir...

Zee en zon = zalig...

Na al die verdrietige en moeilijke weken was het net wat ik broodnodig had, een weekendje ontspannen aan zee... dus tamelijk gretig ging ik in op de uitnodiging van een collega/vriendin om een weekend met haar aan zee door te brengen!

Een heel schooljaar bijpraten op 3 dagen, was, tatergaten als we zijn, niet evident, en dan tussendoor ook nog wat uitstapjes doen met de fiets en lekker gaan eten... het was best vermoeiend, maar het heeft me wel heel erg veel deugd gedaan... dankjewel voor de uitnodiging T.

Gelukkig is er Vrijstaat O., het kunstencentrum dat zowel op de dijk als aan de tentoonstelling die we bezochten, gratis ligzetels voorzag zodat we tussendoor wat konden uitrusten... ook nodig om te bekomen van de soms toch wel vreemde kunstobjecten in het kader van Freestate die we tegenkwamen op unieke locaties op de Oostendse oosteroever...

Lekker eten deden we in het prachtige art-deco-pand Beau Site, waar je voor een schappelijk prijsje echt wel heel lekkere slaatjes en pasta's kan eten... mij zien ze daar zeker nog terug ;-)!

Vanop de eerste verdieping heb je er bovendien prachtig zicht op zee...

Omdat zowel T. als ik gehoord hadden dat de Koninklijke Villa boven de Koninklijke Galerij tegenwoordig een oncologisch revalidatiecentrum huisvest, waar je ook kan aanschuiven aan een gezond buffet als je niet tot de revaliderenden behoort, genoten we daar van een versgeperste, hypergezonde smoothie én kregen we meteen ook een privé-rondleiding in het prachtige revalidatiecentrum. Had ik niet bij T. gelogeerd (waar ik ook lekker verwend werd!), ik was er stante pede gebleven, want ho man, wat een luxe, en wat een vriendelijke verpleegster... Hier wil ik wel es komen revalideren (wie weet!?)...

Laten we zeggen dat ik genoten heb van de zon (hoewel ik eigenlijk niet in de zon mag, maar goed!) en de zee, en dat het kortom een zalig weekendje weg was... 

Feel good stuff...

Gisteren op mijn wandelingetje de eerste katjes in bloei gezien aan de bomen... de lente is dus echt wel in aantocht!
Verder gooit een beetje grieperig gevoel (tengevolge van de Erbitux of toch een virusje zoals half België momenteel?!) wat roet in het eten, maar ik moet zeggen dat het goeie nieuws van vorige week me toch weer een serieuze energie-boost gegeven heeft...
Mocht ik slecht nieuws gekregen hebben, ik weet zelfs niet of ik nog een behandeling zou gestart zijn op dit ogenblik... dat was dan ook mijn grote angst, dat ik 'wéér had moeten starten met de ene of de andere behandeling en mijn conditie (zowel fysisch als psychisch) wéér in de mist had zien gaan'... trop is soms echt trop hé! Ik heb nu pas het gevoel dat ik langzaamaan weer omhoog aan het kruipen ben uit dat diepe dal waar ik toch weer een hele tijd vertoefd heb... Zelfs de trip naar NY vond ik enorm zwaar en vermoeiend, hoewel ik heel blij ben dat ik er geweest ben hoor. Maar je doet sowieso veel indrukken op in een nieuwe stad en je forceert je toch altijd meer dan je denkt... het vergde achteraf dan ook heel wat recuperatietijd en daaraan merk je dan nog maar eens dat je nog niet/niet meer de oude bent...
Ik ben altijd een erg actief iemand geweest (en dat is nog eufemistisch gezegd, met soms 3 afspraken tegelijk in mijn agenda naast een voltijdse job en een universitaire studie), en dat energieverlies blijf ik toch erg moeilijk vinden (zeur zeur)... maar goed, ook in NY kwamen we zonnebloemen tegen en daar trek ik me maar weer aan op, telkens opnieuw keer ik me naar het licht en de warmte van de zon, en telkens opnieuw veer ik weer recht, elke dag opnieuw! En ik ben allang blij dat ik weer 3 maanden (tot de volgende scan) LEVEN erbij gekregen heb... dan zien we wel weer! Carpe diem!
En oh ja, dat er zoveel mensen met me meeleven helpt ook enorm! THANKS A LOT!

Sunflower-cookies bij Dean & Deluca, 

ik heb er alleen maar een fotooke van gemaakt, 

weet dus niet of ze ook lekker zijn... 

Een zonnebloempopje in de
Kapel van de Brandweermannen

bij Ground Zero (9/11)

En toen lag er sneeuw... in NY City

Battery Park in Downtown Manhattan

Central Park en Guggenheimmuseum

Aan het Metropolitan Museum



Bryant Park in Mid-town Manhattan

Washington Square in Greenwich Village



New York, de foto's, part one...

Even iets nieuws geprobeerd, sommigen onder jullie kregen de foto's al in hun mailbox (dat bleek nodig om er ook verder iets mee te kunnen doen, vandaar dat ik jullie mailboxen even gebruikt heb), en nu hopen dat hier de eerste foto's van NY verschijnen...
Je ziet Times Square met zijn vele lichtreclames, drukke verkeer en de gekende NYPD-politiewagens, het Rockefellercenter met zijn toren van 67 verdiepingen, maar wij stonden nog hoger op de 86 ste verdieping van de Empire State Building (enkele leuke zichten op Lower Manhattan, Brooklyn Bridge, de Hudson River waarop laatst een noodlanding met een vliegtuig werd gemaakt en Central Park, dat vanuit de lucht véééél kleiner lijkt dan het in werkelijkheid is!), en de alom beroemde kerstboom met schaatsbaan, waar we - nog net voor ie werd afgebroken! - een glimp van konden opvangen, de St Patricks Cathedral, die er een beetje onooglijk bijligt tussen de wolkenkrabbers rondom hem (nochtans toch geen kleine kerk, die Cathedral!), evenals een oecumenische kerk even verder, het gloednieuwe MOMA-museum (moderne kunst, waar we dus veel Europese kunst zagen, daarvoor moet je dus echt naar New York!), Harlem met de grote St John the Divine kerk (ze zou zelfs groter zijn dan de St Pietersbasiliek in het Vaticaan, maar dat betwijfel ik eigenlijk toch!), met prachtige kraanvogels in de kerstboom en de Poet's Corner waar heel wat bekende dichters en schrijvers begraven liggen (o.a. Emily Dickinson, waarvan ik eerder op mijn blogje al eens een gedichtje plaatste over Hope), Harlem waar we ook een gospelmis bijwoonden, waar zwarte vrouwen met grote hoeden enthousiast zongen en ons hier ook warm voor probeerden te maken, met ook het straatje met de oudste huizen (nog in hout) van de stad en het Jumel Mansion House, waar George Washington, Amerika's eerste president nog gewoond heeft, wat straatgezichten van Midtown Manhattan (zo ongeveer tussen 42nd en 48th street en tussen 5th en 8th Avenue, de buurt tussen Times Square en Broadway en de Empire State Building) met o.a. Bryant Park en het Hard Rock Café, waar we een heerlijke cocktail genuttigd hebben en later ook nog eens zijn gaan eten... Je bent in New York of je bent het niet hé!

Update:  het kan wel even duren voor alles opgeladen is, sorry hiervoor, maar het was het proberen waard... laat maar weten of jullie iets te zien krijgen... Als het te lang duurt voor het opgeladen is, kan je ook onderaan op New York Slideshow klikken, dan verlaat je wel het blogje maar krijg je de foto's volgens mij sneller te zien... Als je ze groter wil zien, klik je op het vierkantje met de pijltjes rechts onderaan, en esc om weer naar het gewone scherm terug te keren... er kan toch veel met de pc hé!

New York Slideshow: Tricky’s trip to New York City, New York, United States was created by TripAdvisor. See another New York City slideshow. Take your travel photos and make a slideshow for free.

Bekomen...

Alweer meer dan een week terug in Belgenland, maar nog altijd een beetje aan het bekomen van de trip en de indrukken die we er opdeden...
De jetlag hakt er ook in, evenals het infuus erbitux dat ik inmiddels alweer 2x tot mij heb mogen nemen... bovendien waren mijn nierwaarden wat verstoord na het culinaire avontuur in New York, en werd de medicatie daarvoor ook weer aangepast, wat zich meestal toch ook weer vertaalt in me-eveb-wat-minder-voelen...
Tot slot heb ik het grote gapende zwarte gat (dat na een geweldige reis wel eens pleegt op te duiken!) proberen te ontwijken door zo goed en zo kwaad als het ging, mijn ritme van ginder hier aan te houden en op z'n minst elke dag een flinke wandeling te gaan maken, wat me tot hiertoe wel gelukt is, maar onvermijdelijk tot gevolg had dat er daarnaast dan maar heel weinig tijd en energie overschoot om nog te komen bloggen.
Maar omdat sommigen onder jullie dan toch een beetje te ongerust lijken te worden, en ik dan al gauw meer tijd kwijt ben met het persoonlijk beantwoorden van al die ongeruste, maar wel lieve mailtjes, toch maar even dit korte logje... foto's volgen!

Indrukwekkend...

Meestal te moe om nog veel te komen schrijven, hoewel we vaak al vroeg (19u) op onze kamer zijn...
Erg onder de indruk van Ground Zero, waar we een rondleiding kregen van vrijwilligers, die zelf op een persoonlijke wijze verbonden waren met de aanslagen van 11/9! Toevallig werd onze rondleiding ook nog gefilmd voor een plaatselijke zender (history.com) die een gezin volgde waarvan de vader als brandweerman overleden was bij de reddingswerken, erg aangrijpend dus...
Ook Ellis Island, waar we in de huid konden kruipen van de immigranten die hier rond de eeuwwisseling (19/20ste eeuw) met velen tegelijk toestroomden, was erg boeiend...
En aan kunst en cultuur geen gebrek hier... het stikt hier van de Europese schilderijen: Picasso, Degas, Kandinsky, Van Gogh, Seurat, Rembrandt, Rubens, noem maar op...
Ook al zijn we best lang hier (we hadden al ingecalculeerd dat het tempo niet zo hoog zou liggen, en dus wat extra dagen geboekt, zodat we één ding per dag konden plannen!), we gaan nog tijd te kort hebben...

New York New York

Siësta-tijd hier in New York (15u) terwijl jullie na de eerste werkdag na de kerstvakantie alweer lekker languit in de zetel voor de tv hangen... (6u vroeger dan in belgie/nederland is het hier!)... Vanavond staat The Phantom of the Opera nl op het programma, in een écht Broadway-theater!
New York is inderdaad - zoals velen me al hadden voorspeld - echt wel een knappe stad, met zoveel verschillende indrukken in de verschillende wijken... Het ene moment waan je je in China (Chinatown), het volgende in Italië (Little Italy), ons hotelletje ligt op de grens van deze wijken... Times Square met zijn vele lichtreclames is indrukwekkend en super chaotisch, net als Broadway... gisteren naar een heuse gospelmis geweest in Harlem en vanuit een comfortabele autobus Central Park al kunnen bewonderen..; dat er nog erg besneeuwd uitziet trouwens...
Zoals de gids op de bus zei: this city is so nice, that we name it twice, New York, New York!

Ribbedebie...

Ik heb even geaarzeld of ik het wel op mijn blogje zou zetten, omdat sommige mensen behoorlijk afgunstig durven reageren als ik mijn Carpe Diem leuze nog eens in praktijk omzet, en nog eens een reisje onderneem en omdat het ook allemaal erg onzeker was of het überhaupt wel ging doorgaan, maar intussen ben ik zo ver dat ik me al wat meer kan vinden in de 'het kan me niet schelen wat ze denken-houding' en dus kom ik hier op de valreep even vertellen dat ik morgen naar New York vertrek! Samen met L., de vriendin/collega die zelf ook ziek is, en momenteel zelfs chemo krijgt, maar dankzij wat extra cortisone toch klaargestoomd is om mee te kunnen, en met A., een andere vriendin/collega die intussen al met pre-pensioen is (en ervaren wereldreizigster; samen met haar man maakte ze al 2x een heel jaar lang het verre Oosten onveilig!).
De boeking gebeurde in een impulsieve bui omdat door de lage dollar de vlucht echt wel niet meer zoveel kostte, en New York nog één van mijn droombestemmingen op mijn lijstje (en dat van L.) was! En bovendien op een moment dat ik nog hoopte dat ik tegen nu al een flink stuk beter/fitter zou zijn! Tot gisteren zag ik het eigenlijk niet zo heel goed zitten allemaal, want een stad is sowieso erg vermoeiend en NY al helemaal, maar goed, A, weet waaraan ze begint en zal ons tempo zeker respecteren... We hebben bovendien wel een aantal dagen de tijd genomen daar in NY, zodat we maar één ding per dag moeten doen om alles (nu ja!) gezien te krijgen, want een rush van het ene museum naar het andere is er momenteel echt nog niet bij!
Er gaat een mini-laptop mee en er zou WiFi zijn in het hotel, dus wie weet krijgen jullie één dezer dagen al wat meer nieuws... eerst duimen dat de vlucht van 8u (pfff!) goed verloopt, dat we zonder problemen met al onze 'drugs' (medicatie!) door de douane geraken en dat we niet teveel last zullen hebben van de jetlag!
I'm ready for the big Apple!

"Vervelende" dagen...

Ze zitten er weer op, die 'vervelende' dagen, en ze komen er weer aan, die 'dagen vol amusement' (chemo-time again?!)... maar je moet het wel even andersom begrijpen, lol! En nu snapt niemand er natuurlijk nog wat van, behalve 2 lezers van dit blogje, die vorige week van mij te horen kregen 'Verveel u nog goed hé, daar in Bobbejaanland', waarmee ik natuurlijk wou zeggen 'Amuseer u nog goed...', maar als een brein moe is, dan is het moe hé, en dan komen daar zo'n dwaze versprekingen uit...

Maar goed, alle gekheid op een stokje (al vind ik dat ook maar een dwaze uitdrukking!), mijn extra weekje is weer voorbij (als mijn witte bloedcellen morgen tenminste weer wel willen meewerken) en het heeft me deugd gedaan, heel veel deugd zelfs, ondanks de vermoeidheid die helaas ook hoort bij te weinig witte bloedcellen... Tussen het extra rusten door, dat ik met Britse Krimi's soms wat aangenamer trachtte te maken (al viel ik dan na 10 minuten ook wel weer in slaap hoor) heb ik ook genoten van ontmoetingen met mensen die ik nog wou ontmoeten, van een babylijfje dicht tegen me aan, van de geur van versgebakken brood en het aanzicht en de smaak van zelfgemaakte verse pasta, van de creatieve fantasiewereld van een enthousiaste 4-jarige, van de wisselvalligheden van het weer, van de was ophangen buiten in het zonnetje en wandelen in de regen onder een fleurige paraplu, van de zon zien zakken in de zee, van het inplakken van foto's vol heerlijke vakantieherinneringen, van een beetje gids spelen in onze hoofdstad en last but not least, van een extra weekje ziekenhuis- en doktervrij zijn!

Toch hoop ik dat die witte bloedcellen hun kuren intussen gestaakt hebben en ik morgen toch gewoon de geplande chemo kan krijgen, want anders komen een paar andere van mijn toekomstplannen misschien wel in het gedrang, te beginnen met nog wat mensen die de volgende weken, terwijl ze nog vakantie hebben, nog eens op bezoek willen komen...
De volgende dagen zijn al gereserveerd voor Mrs Hyacinth en Mr Carbo(platine) maar tegen het einde van de week hoop ik weer 'alive and kicking' jullie bezoekjes hier en live te kunnen ontvangen ;-)

PS: het kadootje (boekje 'De pianoman' van Bernlef) dat ik van Mamalien kreeg in het kader van een soort 'pay it forward'actie in blogjesland steekt al in mijn ziekenhuistas, en ik ga ginder eens nadenken over hoe ik nu 3 mensen zal uitkiezen om er ook een kadootje naar te sturen, tijd genoeg daar, nietwaar?!

Goed werk Mrs H en Mr C!

Ja, je leest het goed, de scan was schoon, geen teken van levende K-cellen te zien... wel een paar littekenvlekjes of restanten van tumorweefsel maar dat schijnt geen kwaad te kunnen en nemen we er dus maar bij zeker... (schreef ze toch wel een tikkeltje ongerust, maar je moet vertrouwen op wat die Wijzen je zeggen hé!?).

Goed dat ik dus na mijn eerste heftige ontmoeting met Mrs Hyacinth, toch met haar in zee ben gegaan, af en toe in het gezelschap van Mr Carbo! Ik ga hen nog een tijdje met bezoek laten komen (nog 3x 3 dagen, telkens om de 3 weken, om precies te zijn), maar vandaag even niet, want in al hun enthousiasme hadden ze vorige keer een beetje te veel hun best gedaan en daarmee ook mijn bloedwaarden flink door elkaar gegooid.

Kortom, mijn witte bloedcellen stonden nog veel te laag, waardoor vandaag de geplande ontmoeting (indien de scan goed was) niet kon doorgaan, maar ik moet stiekem bekennen dat ik dat eigenlijk niet zo héél erg vind hoor... een mens geraakt snel gewend aan dat nieuwe ritme van één week slecht, één week minder en één week vrij goed hé, en die laatste goeie week mocht nog wel wat blijven duren wat mij betreft, lol!
Natuurlijk wil ik gauw al die kuren weer zo snel mogelijk achter de rug hebben, maar een beetje extra 'quality-time' nu is toch ook mooi meegenomen, nietwaar... Ik merkte trouwens aan de vermoeidheid dat mijn lichaam eigenlijk nog wat meer 'rust' nodig heeft, dus verzoek verhoord blijkbaar!

Dus mensen die nog wilden afspreken en met wie het nog niet lukte wegens vakantie of te druk, mail of bel me maar, want ik krijg er ineens 6 dagen bij...
Kwestie van het 'blijspel' zelf ook nog eens toe te passen hé!
Doe ik trouwens sowieso regelmatig hoor, maar even goed laat ik soms mijn andere, minder fraaie emoties, los, lijkt me even noodzakelijk om een gezond evenwicht te bewaren, maar het leven wordt er gewoon een pak makkelijker door als je je eigen situatie af en toe wel kan relativeren, toch?!

Met de glimlach...

Gisteren nog op mijn kalender, vandaag op mijn blogje:

Als je iemand tegenkomt zonder glimlach,
schenk hem er dan één van jezelf!

Oh oh, wat heb ik een hekel aan 'zure mensen'... Ken je dat, je wordt bediend in het postkantoor door zo'n oude, mokkende zuurpruim, die daar zo dik tegen zijn goesting zit dat je je afvraagt hoe hij het klaarspeelt zo'n negatieve uitstraling te hebben, of je staat aan te schuiven aan een loket waar een zodanig onvriendelijke dame je opwacht, dat je liever meteen rechtsomkeer zou maken... Ik kan er niet zo goed tegen, ben daar erg gevoelig voor geloof ik.

Maar... ik heb een goed tegengif... en het lijkt wel wat op de quote die op mijn kalender stond... Ik handel eerst, op mijn tanden bijtend, mijn zaakjes af, en als ik dan vertrek, laat ik hen verbijsterd achter met de woorden: 'ook nog een goeie middag/avond, maar met een glimlach zou u er toch heel wat minder oud en lelijk uit zien'. Tja, dat is de Pippi in mij hé, die voor het goede doel zo'n dingen durft te zeggen!
Of het helpt weet ik niet, maar ik vertrek in elk geval met een gevoel van voldaanheid... ik laat mijn dag toch niet verpesten door zo'n stuk chagrijn zeker!?

Zo, en nu ga ik nog wat genieten van de dag...
Had gisteren een heel leuk dagje met leuk bezoek. Zij waren al van zondag in de streek met hun mobilhome en kwamen dus met de fiets tot bij mij, grappig hoor, als je weet dat ze eigenlijk toch een 70 km verder wonen... Een kort tochtje met de fiets, een wandelingetje, een stukje natuur en een stukje stad en een lekker slaatje op een gezellig (zonnig!) terrasje en natuurlijk heel veel (bij-)gebabbel, het was heerlijk om er even helemaal uit te zijn (uit de sfeer van de vier muren van mijn appartementje bedoel ik dan!) in aangenaam gezelschap... voor herhaling vatbaar en noodzakelijk tegengif voor al het negatieve dat op mijn pad komt...