donderdag 16 februari 2012

valentijn...

Het hakt er hier allemaal even erg in...
de straaltjesmarathon die e-i-n-d-e-l-i-j-k afgelopen is (joehoe!) maar zich toch nog wel even laat voelen... moe moe moe...
de ontstoken brandwonde die ik er gratis en voor niets bijkreeg (:-() en waarvoor ik mijn dagelijkse rondje ziekenhuis toch nog even moet voortzetten (de wonde wordt dagelijks verzorgd door het gespecialiseerde brandwondenteam van de berg, dat is dan weer een voordeel van dicht bij het ziekenhuis te wonen!)
de emoties natuurlijk rond het overlijden van mijn lieve vriendin...
de dienst die zeker mooi was, maar tegelijk ook zo definitief het afscheid betekent...
mijn eigen onzekerheden en angsten (en nu weer een lotgenootje weggevallen is, met wie kan ik ze nog delen?! want dat is toch iets wat mensen die niet ziek zijn heel moeilijk kunnen aanvoelen... tuurlijk dat mensen blijven hopen en je het beste toewensen, maar die angst en twijfel is er toch ook hoor... met de regelmaat van de klok, helaas, en je kop ervoor in het zand steken heeft alleen maar averechts effect heb ik al gemerkt!)
enfin... die winterslaap is dus terug even aangevat...

maar werd toch wel aangenaam onderbroken door deze lieve tekening die ik via mijn collega kreeg van een meisje dat me weer even moet missen in de praktijk (even time out hier!)...
toch een beetje Valentijn voor mij dus... lief hé...

9 opmerkingen:

Anoniem zei

Onwijs lief. Dat doet je zo goed.

LUC zei

Echt lief hoor !

smiley zei

Hopelijk vind je snel iemand anders om je angsten en gedachten mee te delen. Je kan dat zeker gebruiken en zoals je zelf zegt: je hoofd in het zand steken of een winterslaap houden, is ook niet de oplossing. Succes ermee.

Fluitenkruid zei

Ach, zo lief.
Dikke knuffel voor jou erbij

Lies zei

't Blijft ontzettend zwaar voor jou, Tricky, maar je logje heeft (weer eens !) een happy end !
Lie(f)s.

Marie Ann zei

zo definitief afscheid nemen is zo pijnlijk, het snijdt in je vel ... ik begrijp je zo, lieve Tricky ... je weet ik treur mee

heel véél liefs
xxx

baasbraal zei

Ja, kop in het zand steken heeft geen zin...... De angst komt weer even knetterhard terug als er een vriendin overlijdt. Toch reken ik op je van de zomer!! Over een paar weekjes ga ik weer zonnebloemen zaaien in de serre. De mooiste, grootste draag ik weer op aan jou en deze keer laat ik hem niet knakken!

zapnimf zei

Ik hoop dat je toch veel ankerpunten vindt waar je met je angsten en bedenkingen terecht kunt.

Anoniem zei

Je hebt er wellicht een kersvers lotgenootje bij....