De reis...

Een maand geleden is het al, dat mijn vriendin L. vroeg in die misschien wel koudste ochtend van het jaar, temidden van haar geliefden, zachtjes weggleed uit dit leven... Intussen beëindigde ik de uitputtende straaltjes-reeks, had ik zoveel last van de complicaties in de vorm van een paar flinke brandwonden dat er uiteindelijk een operatie aan te pas kwam, moest ik herhaaldelijk gas terugnemen, en een versnelling lager schakelen en deed ik toch ook nog af en toe wél iets leuks... maar heb ik vooral ook elke dag aan haar gedacht!
Heel vaak aan de vele mooie, ontroerende, spannende, gezellige, lekkere, serieuze en minder serieuze en soms ronduit hilarische momenten die we samen mochten beleven, maar ook vaak aan 'de eindigheid van het leven', 'het onvermijdelijke gegeven dat we tot stof en as weerkeren', het 'de mens is uiteindelijk maar een minuscuul stipje in die oneindige kosmos'-gevoel en de daarbij horende weemoed-of-zoiets, het besef dat het maar is wat je er zelf van maakt en dat je het verdorie niet moet uitstellen!

Gisteren was ik terug in haar huis, haar dochter een beetje ondersteunen die vandaag een wiskunde-examen had (ja, beetje vreemd, zo één examen gewoon in een doordeweekse lesweek maar blijkbaar is dat om de eindexamenreeks in juni wat lichter te maken). Het was voor het eerst dat ik er terug was sinds het ziekenhuisbed, waar L. de laatste maanden op sliep, midden in de woonkamer, weg was, en ook de infuusstandaard, de medicatiedoosjes en de kaartjes die ze nog gekregen heeft, waren opgeruimd nu. De zetel stond weer zoals ie in de eerste 7 jaar van haar ziekte had gestaan en ik moet eerlijk bekennen dat ik bijna de hele avond zat te wachten tot ze zelf weer binnenkwam... thuiskomend van de één of andere reis of zo...
Ook de dochter zit (nog) met dat gevoel... het arme kind heeft gewoon nog geen tijd gehad om veel te rouwen... meteen toen ze na de begrafenis en de voorbereiding daarvan, terug naar school ging, moest ze een hele hoop gemiste testen en taken inhalen, waar ze de hele eerste week soms tot in de late uurtjes zoet mee was! Toen ze zelfs een nachtje wou doordoen om maar weer een zoveelste herhalingstest in te studeren, heb ik daar toen al maar even een stokje voor gestoken... ze moesten daar op haar school nu ook niet overdrijven in het afleiding bezorgen na het overlijden van haar mama, toch?! De tweede week ging ze met medeleerlingen op eindreis naar Toscane, een welkom uitje waarvan ze ondanks alles toch heeft van kunnen genieten. De voorbije week waren er dan weer de inhaaltesten en vandaag dat ene examen! Maar ze heeft het wat moeilijk met alleen zijn als ze moet studeren (een mij niet onbekend fenomeen trouwens!), en dus ben ik haar wat gezelschap gaan houden...
Hopen maar dat mijn aanwezigheid wat heeft geholpen én dat ze geslaagd is voor het examen van vandaag?! Op het eerste deel van de vraag denk ik dat ik wel 'ja' kan antwoorden... het klikt wel tussen ons, ze vertelt honderduit over wat ze allemaal meemaakt in haar volwassen tienerleven en ik voel dat ze me vertrouwt... Misschien komt mijn ervaring met werken met adolescenten en jong-volwassenen me nu wel goed van pas?! Zeker speelt ook het feit dat ik op die leeftijd (18) zelf ook alleen/zelfstandig-op-de-wereld-stond en ik me zo'n situatie maar al te goed kan voorstellen, een rol!
En wellicht heeft het ook te maken met het feit dat ik allerminst haar mama wil proberen te vervangen maar er wel gewoon wil zijn voor haar, als een vertrouwensfiguur die niet tot haar echte familie behoort, maar die haar mama wel goed gekend heeft...


In elk geval wachten we nu dus allebei tot L. straks gewoon weer thuiskomt en in geuren en kleuren over haar reis zal vertellen...