Het paradijs... of toch niet helemaal?!

Bijna een hele maand blogstilte hier...

Eerst was er het (redelijk) goede nieuws dat gevierd moest worden, daarna haastje-repje de koffers pakken voor Bali, en daarna zat ik dus letterlijk even aan de andere kant van de wereld, zo'n 10 000 km verwijderd van het koude Belgenland... (en Nederland moest niet onderdoen geloof ik hé!)
Waar het heerlijk was, een beetje een paradijs toch wel!
Met supervriendelijke en (soms te) behulpzame mensen, overal lachende gezichten (ondanks de armoede en ellende soms!), sierlijke decoraties her en der, kleurige (bloemetjes) en geurige (wierook) offertjes op alle hoekjes van de straat, mediterende, biddende en zingende mensen, prachtige vergezichten en spectaculaire rijstvelden, overheerlijke rijsttafels en noedels met saté om je vingers af te likken, een overdaad aan lekkere veggie-gerechtjes, supergezonde (maar niet altijd voor mij, met mijn niertjes!) vruchtendrankjes, verleidelijke 'mocktails' (alcoholvrije cocktails), sympathieke chauffeurs die ons naar de meest onmogelijke plaatsjes trachten te brengen, hindu-tempeltjes in elke tuin (letterlijk!) en wat grotere hindu-tempels in elk dorp, en de meest gekende en dus ook meest toeristische ook natuurlijk, zalig witte stranden, en zwarte (waar ik niet op ging zonnebaden, want ik mocht eigenlijk niet in de zon!), heerlijk wuivende palmbomen, vers kokosnotensap, uit een kokosnoot die voor onze ogen uit de boom werd geplukt, Vishnu, Brahma en Shiva in al hun gedaantes, Ganesha, de god van de wijsheid, die ik in een ver verleden nog aanbad toen ik studeerde ;-), kortom... een heerlijke vakantie was het, op alle vlakken....
Behalve... mijn gezondheid... die heeft het behoorlijk laten afweten, helaas!
De vochtige hitte deed me veel zweten waardoor mijn electrolytenhuishouding na een paar dagen helemaal ontregeld was, en ik me erg ellendig voelde, trillend, rillend, zonder kracht, dorstig, vocht vasthoudend, want door mijn nierproblemen kan ik niet genoeg plassen... ik was op een paar dagen tijd wel 5 kg zwaarder door het vocht, terwijl ik toch ook zoveel zweette! Het leek soms of mijn vel van mijn lijf ging springen, zo erg stond het onder druk! Gelukkig was er een behulpzame arts in het Rumah Sakit (ziekenhuis) in Denpasar, waar ik voor de dialyse naar toe moest, en hebben ze me zo goed ze konden weer op peil geholpen... maar het was wel afzien...
En dat bleef helaas een beetje tijdens de verdere reis... waardoor ik al gauw aan mijn reserves zat en mijn toch al zwakke weerstandslegertje het helemaal begeven heeft en ik een paar dagen flink ziek was, met koorts en al... Zo ben ik uiteindelijk ook naar huis gekomen en door de bacteriële oor- en amandelontsteking (en wellicht bronchitis, maar die hadden ze ginder al behandeld) is dan tot overmaat van ramp ook nog mijn trommelvlies gescheurd bij het opstijgen in Bali! Helse pijn doet dat, echt erg! En je kan er dus niets aan doen hé! Het moet nu ook vanzelf herstellen, wat normaal gezien binnen de maand wel zal gebeuren, en uiteraard ben ik weer flink wat antibiotica aan het slikken...

Dat verklaart dus ook waarom het hier zo lang stil was... en misschien nog wel even een beetje stil(ler) zal zijn, want ben nog altijd niet helemaal ok!
Intussen kreeg ik vorige week ook weer de Avastin, de monoclonale antilichamen, en gaat de dialyse hier natuurlijk ook weer verder, en was ik bij thuiskomst opnieuw zo'n 5 kg zwaarder dan normaal van het vocht (en dat voelt echt niet goed!)...
De lange terugvlucht (24 uur onderweg zijn, en dat terwijl je ziek bent!) heeft er ook flink ingehakt, dus ik kom nog even op 'mijn effen'...

Fotootjes en meer verhalen over Bali volgen nog wel... tot weer!