40 and somewhat...

Tuurlijk dacht ik niet (écht niet) dat het leven vanaf 40 drastisch zou veranderen, tuurlijk wist ik wel dat die ene dag niet het verschil zou maken en ik me niet ineens ouder, (oud, ouder, oudst), minder fit en al helemaal niet wijzer zou gaan voelen... En inderdaad, het leven gaat gewoon verder, met zijn ups en downs, en in mijn geval met bezoekjes aan de berg voor de dialyse, de brandwonde (nog steeds niet helemaal genezen, maar het gaat de goeie kant op, finally!) en de chemo, bezoekjes aan de kinesiste om het lymfevocht uit mijn benen te krijgen/houden, intussen ook bezoekjes aan een andere kinesiste om mijn revalidatieproces wat te helpen ondersteunen, en tussen al die bezoekjes door met rusten, en genieten van de kleine dingen des levens...
Toch zie ik het als een mijlpaal in mijn leven... en wellicht meer dan een ander die 40 wordt!? Omdat ik er nog ben, ondanks een strijd van 4 jaar tegen die rotziekte, omdat ik de voorbije maanden meer dan eens gedacht heb dat ik mijn 40ste niet zou halen, en omdat ook de dokters me daarin niet konden geruststellen... en kijk... plots is het zover, en intussen ben ik al 40 en een dikke week ;-)
Vandaar ook dat ik - hoewel ik eigenlijk absoluut niet van ronde getallen hou! - toch wou vieren dit jaar! En, anders dan 3 jaar geleden toen ik mijn 'waarom wachten tot je 40 bent- feestje' gaf, niet met één mega-feest, dat op zich heel leuk kan zijn, maar waar je zelf minder aan hebt, omdat je na het begroeten van alle gasten alweer bezig bent met afscheid nemen... nee, ik wou er een verjaarMAAND van maken, zoals jullie al eerder konden lezen... en dat is tot hiertoe meer dan geslaagd te noemen!
Zo geslaagd dat ik er wel behoorlijk moe van ben geworden, van al dat feesten! En dus bestaan mijn weken naast de verplichte bezoekjes uit nog meer rust dan voordien... Maar het is het waard hoor, want ik ben erg verwend geweest, en ja, ik geniet daar toch wel van, moet ik zeggen... niet zozeer het in het middelpunt van de belangstelling staan, daar hou ik nog steeds niet zo van (understatement, daar 'gruwel' ik van, zeker in grote(re) groep), maar wel van het feit dat ondanks er soms weinig bezoek komt op cruciale momenten en ondanks dat je je van sommigen afvraagt of ze nog wel leven, er nu toch een enorme bereidheid was en is om mij in de bloemetjes te zetten... letterlijk en figuurlijk! En dat doet deugd, dat heeft een mens af en toe nodig! En al helemaal als je wereld al een 4-tal jaar gekrompen is tot je appartementje-met-uitstapjes-naar-de-berg, en je je toch al te vaak helemaal alleen op de wereld lijkt te voelen... Want hoe je het ook draait of keert, ziek zijn doe je grotendeels alleen! En zeker als je alleen bent, dan ga je alleen naar je afspraken, alleen naar de chemo, alleen naar de bestraling, alleen naar de dialyse, maar dat is nog niets vergeleken met wat je alleen te verwerken krijgt, en waar de meeste mensen toch voor terugdeinzen... want ze willen toch liefst horen dat het goed met je gaat, en als je er nog behoorlijk goed uitziet, vullen ze dat wel even zelf in (veelgehoorde klacht van mensen met K of een andere ernstige ziekte trouwens, uiterst irritant! want ja, meestal zien mensen met K er pas echt heel erg slecht uit als ze in hun laatste stadium zijn!). Over je angst dat je die 40 misschien wel niet zal halen, kan je het al helemaal niet hebben, misschien nog het minst met degenen die het dichtst bij je staan, zij willen je uiteraard het minst kwijt, en dus is het voor hen net zo moeilijk als voor jou allemaal, en wordt er angstvallig gezwegen...
Maar goed, ik ga het nu even niet te veel over die angsten (die nu ik 40 bén, helaas ook niet ineens weg zijn natuurlijk!) hebben... want ik geniet nog na van een heerlijk weekendje zee met onverwacht erg mooi (droog) weer!