Er zijn...

Velen zeggen hoe we moeten zijn
Anderen eisen wat we moeten zijn
Sommigen vragen dat we zo zouden zijn
Enkelen hopen dat we beter zullen zijn
Weinigen begrijpen waarom we zo zijn
Een paar mensen zijn blij omdat we er zijn.

 

 

Luisteren...

LUISTEREN

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij adviezen te geven
dan doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen waarom
ik iets niet zo moet voelen als ik het voel,
dan neem je mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij denkt dat je iets moet doen om
mijn problemen op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd dat ook mag lijken

Dus, alsjeblieft, luister alleen maar naar
me en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten, wacht dan even en
ik beloof je dat ik op mijn beurt naar jou
zal luisteren.

Leo Buscaglia

Omdat dit zo'n sterk gedicht is, dat zo precies zegt wat ik de laatste tijd zo vaak ervaar, deel ik het graag hier met jullie! Ik kan het niet beter schrijven, de woorden spreken voor zich! 

Ik wil er alleen nog aan toevoegen, dat het nooit te laat is om écht te gaan luisteren... toch?! 

En sorry voor de keren dat je ook bij mij het gevoel kreeg dat ik niet écht naar je luisterde, al doe ik er heel hard mijn best voor om dat wél te doen...

Val niet uit de lucht
ik zou het niet verdragen
Rij nergens tegen, want voor jou
wil ik geen zwarte sluiers dragen

Als jij er niet was
zou ik ook niet willen

Heb het warm en teder, pas goed op jezelf,
de wereld is vol gevaar, weet je wel.
Zolang er leven is, is er hoop,
ga met wie je wil, maar ga niet dood.

Saskia Schoofs
(°22/01/1967 - +16/06/2011)

Dit tekstje is van de hand van Saskia, en stond op haar gedenkkaartje, toen ook zij in juni veel te jong is heengegaan... Ik vind het erg mooi en het verwoordt zo goed wat ik nu, en al die keren dat me al iemand ontvallen is, ook weer voel 'ga niet dood', asjeblieft...

Helaas... leven en dood zijn onlosmakelijk verbonden...
Of naar J.C. Bloem:

Het leven:
het is even
tussen twee stiltes
luid geweest

Intussen ben ik op dialyse en heb ik net mijn traantjes nog eens rijkelijk kunnen laten vloeien in de troostende nabijheid van mijn favo verpleegsterke...
en verder dompel ik me onder in de vele foto's van de vele reisjes die ik met L. heb mogen maken de voorbije jaren... voor een powerpoint in de afscheidsdienst zaterdag... het doet me goed hiermee bezig te kunnen zijn, het helpt bij het stillen van het verdriet dat er nu is...

Leef vandaag!

Nog even wachten...

Omdat ik al de hele voormiddag smsjes, mailtjes en telefoontjes krijg ivm de uitslag, even langs deze weg laten weten dat ik nu pas op de berg ben gearriveerd en nog aan het wachten ben op een plekje in het dagziekenhuis voor de monoclonale antilichamen... De prof zal ik in de loop van de namiddag zien... nog even wachten dus...
Dankjewel allemaal voor het meeleven, het is fijn te weten dat je gesteund wordt!
Wat de uitslag ook zal zijn...

'Life is not about waiting the storm to pass,
it's about dancing in the rain'...

Ik weet niet van wie dit citaat is, maar het stond op de rouwbrief die ik kreeg van een jonge vrouw die ook alweer veel te jong is overleden aan een erg agressieve vorm van uitgezaaide borstkanker... Ze is amper 4 maand ziek geweest, heel toevallig sprak iemand me er zondag over aan, en vertelde me dat ze ook ziek was, want ik had haar al een hele tijd niet meer gezien omwille van mijn eigen gezondheidsperikelen (het was een vrouw die ik nogal eens tegenkwam op dansfeestjes en (rookvrije) fuiven in de buurt, maar die heb ik de laatste maanden nogal es laten passeren wegens te weinig energie!).
Toen ik zondagavond naar haar facebookpagina ging, las ik dat ze op 1 december overleden was... Op zich een creepy vaststelling vond ik dat... iemand van mijn 'facebookvrienden' waarvan ik niet eens wist dat ze ziek was en intussen zelfs al overleden was... lang leve de nieuwe communicatiemiddelen :-§!
En toen ik dinsdag uit het ziekenhuis kwam vond ik de rouwbrief in mijn brievenbus, met dit prachtige citaat bovenaan... En ja, zo was ze, helemaal, dancing in the rain, letterlijk én figuurlijk, want haar leven zag er ook niet altijd zo zonnig uit... en die laatste kaap die ze moest nemen, heeft ze ook helemaal op haar manier gedaan... toen ze te horen kreeg dat de behandeling niet aansloeg, is ze nog een maand gaan reizen en vrij snel daarna in het bijzijn van haar beste vrienden overleden...

En ik besefte dat ik ondanks alle miserie die die stomme ziekte me al gebracht heeft, ook heel blij ben dat ik inmiddels al 4 jaar extra tijd (want, oh ironie, op 6 dec net 4 jaar geleden ging ik voor het eerst onder het mes, en werd bij een kijkoperatie vastgesteld dat er geniepige kankercellen in mijn lijf zaten!) heb gekregen om de dagen en de minuten nog te plukken, te genieten van de warme zonnestralen en te dansen in de regen... Ik zal niet zeggen dat dat een eventueel slechte uitslag straks enorm zal verzachten, maar ik ben er wel dankbaar om...
Nog even geduld dus...

Loving people...

Ken je dat, het gevoel dat je je 'rijk' weet omdat je je omgeven voelt met mensen die om je geven en waar jij om geeft... ?! Dat je 'bergen kan verzetten' (om in de sfeer van het vorige logje te blijven), omdat je je gesteund weet in wat je doet en wie je bent...
Ik ken het, dat gevoel, dat zo heerlijk warm voelt en je vleugels geeft... ik ken het en ik ben er dankbaar om...

Het maakt dat ik alles wat niet zo goed loopt, weer een beetje kan relativeren, dat ik de essentie van waar het om gaat kan vasthouden, en me niet (teveel) verlies in piekeren en me zorgen maken over dingen die het eigenlijk niet waard zijn om er tijd aan te besteden...

Toch ken ik ook dat andere gevoel, dat maakt dat je je alleen op de wereld voelt, eenzaam en onbegrepen, niet zo geliefd als je wel zou willen, dat ervoor zorgt dat je wegglijdt in dat negatieve, in het piekeren over waarom mensen soms doen wat ze doen en zijn wie ze zijn... Wellicht heeft het ook wel wat te maken met een oud zeer dat ik al lang bij me draag, kwetsuren die zich lang geleden nestelden in mijn leven, en die lelijke littekens hebben nagelaten...

Maar tijdens het helen van die wonden, leerde ik te focussen op warmte en kracht en het goede (nadat er eerst zeker ook tijd en ruimte voor het verdriet en de pijn waren!), zodat die dingen ook groter en sterker konden worden... want waar je aandacht aan geeft, kan groeien... Het is een krachtig middel om weer op te krabbelen uit diepe, donkere putten... vandaar ook mijn liefde voor de zonnebloem, ze keert zich ook steeds weer naar de warmte en het licht van de zon en kan zo zelf weer gaan stralen...

Het is mijn overlevingsmechanisme, en ik ben er best trots op...

En nu ga ik nog even verder met het druk hebben met houden van mensen die van mij houden...

(hoewel een buikgriepvirusje even wat roet in het eten strooit deze dagen!)

Een rode roos...

voor Janneke*

rust zacht lieve meid...

en schitter als een mooie ster

in het gevleugelde paard Pegasus...

ik kan niets zinnigs zeggen over rouwen

alleen dat het vreselijk veel pijn doet

soms heb ik het gevoel

'dit is te hevig,

deze pijn kan ik niet aan'.

in het begin heb ik alles geprobeerd

om minder pijn te voelen

op een bepaald moment ging ik gewoon op de grond liggen

in de hoop dat het dan

minder pijn zou doen...

mensen zeiden tegen me:

'je doet het goed, je bent sterk'

maar zij hebben me nooit op de grond zien liggen hé!

En ook nog een Hermanneke tussen de zonnebloemen door...

Omdat ik het wel leuk vind, zo'n kettinggedicht-van-herman-de-coninck-blogje... zondag kwam hij al bij haar, maandag bij haar, dinsdag nam zij de fakkel over, en woensdag hij... donderdag en vrijdag was er nog niemand die hem liet langs komen, dus brei ik er nu een vervolg aan...
En ook wel omdat het één van mijn lievelingsdichters is en blijft...

Eén van mijn favorieten:

Niet in een zilveren kistje vol juwelen
en blauwe of rode edelstenen, goed op slot gedaan
(waarvan ik dan de sleutel niet met je wil delen)
bied ik mijn liefde aan

Niet in een fraaibewerkte ring voor jou
met daarin zo duidelijk gegraveerd
en zo zelfzeker de inscriptie 'eeuwig trouw'
dat je nog nauwelijks gelooft in wat zo'n ring beweert.

 Maar uit teveel, niet uit tekort
bied ik mijn liefde aan
als een meisje van tien - ik zie me daar nog staan, 

zoals ik een boordevolle schort
vol appels omhooghou:
'kijk wat ik heb, en allemaal voor jou!'

 Herman de Coninck


en omdat ik twee dagen moet overbruggen, nog een kortje, maar al even mooi:

Liefje,
laat mijn verdriet altijd groter wezen
dan het jouwe
zodat het eromheen kan liggen
als armen.

Wees niet droef als ik zal heengaan,
dan zal ik altijd aan je denken.

En anders ook.

Herman de Coninck

Wie voelt zich geroepen om op zaterdag 'een Hermanneke te doen' ;-) ?!

In gedachten...

(als je klikt op de foto zie je ze groter!)

Dit is de tekening van Ilah die vorige maandag in De Morgen verscheen; een mooi eerbetoon aan Saskia... helemaal zoals ze was, tot en met de krulletjespruik...
Gisteren nam ik samen met haar familie, vrienden en andere naasten mee afscheid van haar... Op een vreemde manier was het 'schoon'; mooie, ware woorden, rake liedjes en een warm samenzijn...
Ik wijt het een beetje aan 'mijn toestand', maar tijdens de plechtigheid zat ik hevig tegen mijn tranen te vechten...' hoe houden die anderen het droog', dacht ik dan, en meteen erachteraan 'meid, je zit hier niet om je zorgen te maken over je tranen, laat maar stromen'... en prompt kwam een troostende hand mijn richting uit...
Tuurlijk confronteert het afscheid van zo'n straffe madame me met mijn eigen verdriet om die stomme ziekte die - zoals haar broer het zo mooi maar ook zo pijnlijk herkenbaar omschreef - haar  en ook mij, in de greep hield/houdt..., hoe egoïstisch ik mezelf dan ook vind... Ook herinneringen aan Mieke* en Tilly* (lotgenootjes die al eerder het leven lieten) speelden me parten, evenals de 3 anderen uit mijn nabije omgeving die de voorbije week begraven werden... je vraagt je af of ze in het hiernamaals een bepaald quota moeten halen of zo (zoals Fatima, een goeie vriendin van Sas, al schreef).
Maar omdat ik me alsmaar minder probeer aan te trekken van wat en hoe het van je verwacht wordt (mijn eigen Pippi Langkous - principe volgend!), zat ik daar dan maar een beetje egoïstisch te wezen, temidden van de familie, partner en vrienden van Saskia en ... de beer... De beer die mijn aandacht al van bij het binnenkomen had getrokken, en die me zo smekend aankeek, dat ik het niet kon laten hem bij het groeten van je kist, even bij me te nemen en een dikke smakkerd op zijn neus te geven... Ik weet zeker dat jij dat ook gedaan zou hebben hé lieve Sas... Later, aan de koffietafel, hadden we het er over dat jij toch op zijn minst Virolai (je hond) mee binnengesmokkeld zou hebben, en misschien zelfs ook Kitty (je paard)... Je zou trots geweest zijn op je liefje en je broer en je vrienden die al die mooie woorden brachten, die zo heel erg weergaven hoe je was ... Zo jammer dat je die tocht naar Santiago de Compostela niet meer hebt kunnen ondernemen... maar je vrienden en ik zien het misschien nog wel zitten om ze ooit te doen, wie weet... (dat F. amper 1 km kan stappen en ik amper 5, laten we even achterwege... trouwens, A. kan er wel zo'n 15 per dag aan, dan halen we toch al een beter gemiddelde hé, of telt dat niet?!).
Zoals F. het ook al schrijft op haar blogje, het is toch wel echt jouw gave om zelfs postuum te zorgen dat die leuke mensen die jou in hun hart dragen, elkaar leren kennen daar op die koffietafel...

Lieve Saskia, ik ben blij dat ik je gekend heb, al was het veel te kort en in minder goeie (eufemisme)omstandigheden... mocht ik je eerder in het Kultuurkaffee zijn tegengekomen, we zouden het ook goed hebben kunnen vinden, zeker weten...

No Surrender, voor mij blijf je een voorbeeld, net als Mieke* en Tilly*...

Wonderen...

Elk wonder dat ooit gebeurde,
gebeurde op een gewone dag;
een dag als vandaag.
(Auteur onbekend) 

 

 

Ik wens je een dag vol wonderen, grote maar ook kleinere...

Ik wens je vooral dat je kan openstaan om ze te zien...

Voor Saskia...

hoe je bleef geloven...
hoe je bleef vechten...
hoe je je deze week nog met 'ik wou 'mustang kitty zeggen, zomaar voor de grap' vereeuwigde op de canvascrack,
hoe je ondanks je pijn, met emmers eten bleef sjouwen naar je lieve kitty,
hoe je van dieren hield, kitty en virolai in het bijzonder,
hoe je kwam mee-kwissen en hoe we mede daardoor 'eerste' werden ;-)
hoe je het 'spannend' vond die eerste keer dat we telefoneerden... (en ik ook!)
hoe we gezamenlijk herinneringen ophaalden aan professor dethier van de vub,
hoe je begeesterd was door vincent delerm (en ik hem ook leerde kennen!),
hoe je een zonnebloem waardig was (en meer dan één!)
hoe je voor mij altijd een voorbeeld zal blijven van 'NO SURRENDER'...

hoe ik je nooit zal vergeten...
(je beertje waakt hier over mij, naast miekes* hondje en tilly's* kaartje...)

x

Omdat het zo waar is...

(foto: Askja, Ijsland, 2009)

"Mensen denken vaak dat het leven helemaal positief moet zijn met alles erop en eraan. Dat is ook de boodschap van het positieve denken. Maar het leven kent ook afgronden. En als je die onder ogen durft te zien, pas dan heb je echt alles in het leven en pas dan leef je echt."

(*gelezen op een blog van een lotgenootje)

Back to reality...

Vandaag met een krop in de keel naar het afscheid van Bart gekeken dat gisteren als reportage in Koppen kwam... aangrijpend, dat is wel het minst wat je ervan kan zeggen! Mooi ook, hoe sereen die jongen afscheid kon nemen van zijn veel te korte leven... moeilijk om te zien hoe moeilijk zijn familie het er mee had... Prachtig en krachtig, de boodschap die hij bracht: 'kijk niet naar wat je allemaal niet hebt, maar wees gelukkig met wat je allemaal wél hebt en probeer positief in het leven te staan!'
Al is het ook een beetje mijn eigen motto, ik weet uit eigen ondervinding ook hoe verdomd moeilijk dat is om dat dag in dag uit vol te houden, zeker als je geconfronteerd wordt met die kl***ziekte! Ik kan alleen maar hopen dat als het voor mij ook ooit zo ver komt (en dat moment zal sowieso ooit komen maar toch liever nog niet meteen!), ik even rustig zal kunnen blijven en zal kunnen aanvaarden wat eigenlijk bijna niet te aanvaarden is...

Met de 2de scan na de chemo weer heel dichtbij (volgende week...), overvalt me regelmatig en totaal onverwacht pure paniek... DE 2DE SCAN... die altijd al slecht nieuws heeft gebracht... die al 2 keer de boodschap bracht dat dat akelige beestje nog niet bedwongen was, dat er toch nog geniepige onderkruipers zich hadden weten schuil te houden om dan na een paar maanden ogenschijnlijke rust toch weer toe te slaan, venijnig, gemeen en hypocriet... Het gekke is dat ik dacht dat ik al iets meer 'aanvaard' had dat ik misschien niet oud zou worden (in hoeverre dat je dat tenminste kan aanvaarden natuurlijk!), en dat die paniek mij eigenlijk heel vreemd overkomt, want eigenlijk ben ik niet zo bang (meer) om dood te gaan... niet dat ik me erbij neergelegd heb, integendeel, maar je grenzen verschuiven iedere keer weer en uiteindelijk leef je echt wel meer in het 'hier en nu', en zou je best kunnen 'vertrekken'... zoals Bart in de uitzending het ook zo mooi kon zeggen, en zoals ik het nog al mensen heb horen zeggen die 'ermee in het reine waren'... 'het is goed geweest, helaas te kort, maar wel goed'...
En toch word ik er door uit het lood geslagen de laatste tijd, door paniek in zijn puurste soort, zo één die je verschrikkelijk onrustig maakt en die met geen enkele ratio te bedwingen is... (evenmin als met mindfulness, yoga, meditatie of wat dan ook!), ze overvalt je en je ondergaat ze, ze verlamt je, zowel lichamelijk als mentaal, je wordt er even door naar een vacuum gezogen waar niets anders lijkt te zijn dan die paniek en je diepste angsten... het put je verschrikkelijk uit, vooral ook omdat je wel probeert je ertegen te verzetten maar dat niets helpt... intussen laat ik het gebeuren, ik weet dat het overgaat maar ik weet ook dat het nog zal komen, tot ik volgende week weer 'weet' hoe het gesteld is met me! Het is één van de rotste dingen aan deze rotte ziekte... en de lotgenootjes zullen dat zeker beamen...

Katarina

Het was een beetje spannend of zij en wij er wel zouden geraken met de sneeuw, en omdat ik zelf rijden in het donker nog te vermoeiend vind, kwam er een ingenieus plan met trein tot Aalst, auto tot Antwerpen en dan voor mijn vriendin een ritje via Leuven terug naar Aalst aan te pas, maar ik was weer eens een 'avondje uit'! En dat deed deugd, veel deugd!
Het kaartje kreeg ik als vroeg kerstkadootje van een vriendin van de vriendin, die door dubbele boeking zelf niet meer kon gaan, en zo belandde ik dinsdagavond in het Kunstencentrum Vlaams Fruit voor een avondje Icebreaker van Katarina Vermeulen.
Dat ze de dochter is van Bram Vermeulen zaliger, waar ik grote fan van ben, maakte dat de verwachtingen hoog gespannen waren, en terecht... ze heeft een fenomenale stem en haar optreden is puur, authentiek, eigenzinnig en gedurfd... Even dachten we dat we een jongere versie van Bram zelf terugzagen, toen de contrabasspeler verscheen, die uiteindelijk haar man bleek te zijn (of hoe de psychologie ook hier even om het hoekje kwam piepen 'vrouw valt op man die op vader lijkt').
Dat de zaal niet eens halfvol zat (vanwege het weer?!) was vooral jammer voor de afwezigen, want de muzikanten hebben zich evenzeer van hun beste kant getoond en achteraf was het extra leuk dat we nog een persoonlijke babbel met hen konden hebben...
En alsof een avondje genieten van een prachtige stem en betoverende muziek met één van mijn beste vriendinnen nog niet genoeg was, kreeg ik toen ik voor de deur werd afgezet (wat voor mijn vriendin maar liefst een omweg van 40 km betekende!), ook nog een groot kerstkado in mijn handen geduwd... Niet openen voor kerstavond, maar eh, ja zeg, da's wel moeilijk hoor voor zo'n nieuwsgierig aagje als ik...
Dus toen ik me gisteren na de Erbitux weer even heel ellendig voelde, vond ik dat ik als 'troost' toch al even mocht piepen, en groot was mijn verrassing toen ik in het pak maar liefst 18 keurig ingepakte pakjes (onze inpaknamiddag een paar weken terug, weet je nog!) vond... geen Secret Santa, maar wel een Very Busy Santa dus... (intussen is de inhoud van 3 pakjes al geen geheim meer voor me, de rest kan ik nog wel even dicht laten, nu mijn eerste nieuwsgierigheid weer bevredigd is, lol!)

N., heel erg bedankt voor de gezellige avond die je me bezorgde, de omweg die je maakte, en je lieve attentie... speciaal voor jou één van die prachtige liedjes van Katarina... Friend

en ook een beetje voor al die andere lieve (blog)vrienden, die me (hier) steeds weer een hart onder de riem steken...

11 november...

Speciaal voor onze noorderburen die 11 november niet vieren, omdat ze niet deelnamen aan WOI, en ook wel omdat ik het een erg mooi gedicht vind... en naast zonnebloemen ook graag klaproosjes zie...

In Flanders fields the poppies blow


Between the crosses, row on row,


That mark our place; and in the sky


The larks, still bravely singing, fly


Scarce heard amid the guns below.






We are the Dead. Short days ago


We lived, felt dawn, saw sunset glow,


Loved and were loved, and now we lie


In Flanders fields.






Take up our quarrel with the foe:


To you from failing hands we throw


The torch; be yours to hold it high.


If ye break faith with us who die


We shall not sleep, though poppies grow


In Flanders fields.

John Mc Crae

John McCrae was een Canadese arts, die dienst deed in een militair noodhospitaal in West-Vlaanderen (1914). In de zomer van 1915 werd hij overgeplaatst naar de medische dienst in Frankrijk. Hij overleed daar in 1918 aan longontsteking.
'In Flanders Fields' werd geschreven gedurende de tweede slag om Ieper.
Het werd het bekendste gedicht over de eerste wereldoorlog.





Ps: Tot hiertoe de eerste dag zonder koorts sinds zaterdag, maar wel nog errrrrug moe en slap en zeer...

 

Hoop...

Zij schreef er gisteren ook al een stukje over en vond een kleurrijk schilderij dat Hoop uitbeeldt... en omdat het momenteel hetgeen is dat me rechthoudt, en dat ik zeker niet wil kwijtraken, vind ik het ook wel een stukje waard...

Ooit las ik deze mooie woorden van de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson die leefde in de 19de eeuw en heel wat gedichten over zware thema's als lijden, verlies en sterven schreef. Zelf schreef ze niet voor het grote publiek noch om gepubliceerd te worden, haar zus vond na haar dood pas de grote stapel gedichten (zo'n 1500!) en eigenlijk maakt dat (mijns inziens) haar gedichten nog puurder en authentieker...

Hope is the thing with feathers
That perches in the soul, (perch = neerstrijken)
And sings the tune without the words,
And never stops at all,

And sweetest in the gale is heard; (gale = sterke wind, storm)
And sore must be the storm
That could abash the little bird (abash = neerslaan)
That kept so many warm.

I've heard it in the chillest land,
And on the strangest sea;
Yet, never, in extremity,
It asked a crumb of me. (crumb = kruimel)

Emily Dickinson

Een nieuw licht...

Sta op en schitter
want lang was de nacht en bitter
de strijd met oude fantomen
maar nu is het morgen
nu wordt het tijd om blinkende dromen
waar te maken - weet je geborgen
in een nieuw licht
vat moed en schitter en richt
je op wat komen gaat
want je hart wordt witter
en de dag verwacht
je eigen, herboren gelaat

Catharina Visser

Verrijking...?!

Soms hoor je mensen die van K genezen zijn weleens zeggen dat het feit dat ze ziek zijn geweest een 'verrijking' is in hun leven, dat ze anders gaan leven zijn nadien en meer kunnen genieten van de dingen...
Ik weet niet goed wat ik met die uitspraak aan moet.
Tot voor ik zelf ziek werd, dacht ik dan 'arme mensen, het is jammer dat jullie eerst ziek moeten worden om tot het besef te komen dat het leven kort is en dat je maar beter kan genieten...' En vaak waren het dan ook nog mensen op leeftijd die zo'n uitspraak deden, die dus niet meer zo lang de kans hadden om nog meer van dat leven te gaan genieten...
Door mijn eerdere moeilijke weg die ik in mijn leven al ben moeten gaan, vond ik dat ik al heel erg 'anders leefde', en in een bepaald opzicht was dat ook wel zo...
Toch moet ik toegeven dat er na een levensbedreigende ziekte als K nog méér veranderd is... ik ben 'milder' geworden en tegelijkertijd ook 'harder'... Milder voor mezelf, ik 'moet' niet zo nodig nog dit of dat, ik moet mezelf niet meer steeds bewijzen, ik 'moet' niet meer aardig gevonden worden door jan en alleman... het is ook wel een beetje uit noodzaak zo gegroeid moet ik eerlijk zeggen, ik 'kan' ook niet altijd meer zoveel, en ja, heel wat mensen om je heen vallen weg als je erg ziek bent, het cliché (in nood leer je je vrienden kennen) doet zijn naam alle eer aan...

Ik heb het er héél moeilijk mee, het doet pijn, het confronteert, het maakt me boos en opstandig en vooral heel vaak verdrietig en teleurgesteld... maar ook harder! Harder in het meer en beter zorg dragen voor mezelf, en daardoor sneller 'nee' durven zeggen, of aan anderen laten weten dat je het ergens niet mee eens bent (terwijl je daar vroeger niet altijd de moeite voor nam) of soms zelfs eens durven zeggen wat je van hen denkt... Pas op, ik blijf voorzichtig mijn woorden wikken en wegen en ik probeer te allen tijde respectvol te blijven, maar ik durf... in zekere zin, meer kwaliteit eisen voor mezelf...

Is dat goed of niet, ik weet het niet... soms voel ik me een echte bitch en dat ik me er op heel wat plaatsen niet geliefd mee maak is wel duidelijk, maar anderzijds voel ik me achteraf soms ook enorm bevrijd en opgelucht, alsof er een zware zak met ballast van mijn schouders afvalt... Ik weet wél dat ik zelf de mensen die ik liefheb goed 'soigneer' en dat ik voor anderen een zo goed mogelijke vriendin probeer te zijn...

Toen ik het hierover laatst had met mijn beste vriendin, zei ze dat het haar aan een gedicht deed denken en prompt stuurde ze het op, en ja hoor, zoooo herkenbaar! Thanks a lot voor die goede vriend die je voor mij écht wel bent!


Ida Gerhardt - Kwade dagen

Ga niet naar anderen als dat leed u slaat
dat een mens kromt, of als een wig u splijt;
ga niet naar anderen: raak uw kracht niet kwijt,
die harde kern waarmee ge het bestaat.
En houd uw huis stand, gelijk altijd.

Ga niet naar anderen: hun blik verraadt
weigering te beseffen wat er is.
Straks woedt hùn onrust om in uw gemis.
Mijd hun bedisselen, hun ergernis
Dat ge u blijkbaar niét gezeggen laat.

Zoek het bij een goede vriend, u toegewijd,
een die u niets verwijt, niets vraagt, niets raadt,
maar u verdraagt met uw beschreid gelaat.
Die, zelf zwijgzaam, u kent voor wie gij zijt,
en merkt dat het, nog bevend, berg-op gaat.

Ode aan Ramses

Ramses Shaffy is vanmorgen heengegaan, hij stierf aan slokdarmkanker, werd 76 jaar.
Een groot chansonier is niet meer...
Veel van zijn liedjes werden grote hits... ze hebben vaak een diepe boodschap... ik kon ze wel smaken... zijn Sammy, We zullen doorgaan, zijn Pastorale of zijn Zing, vecht, huil, bid lach, werk en bewonder
Maar vandaag wil ik er eentje laten horen dat mij op dit moment erg raakt...

Het mooiste antwoord dat je aan die ongenode gast K kan geven, is LEVEN, voluit LEVEN, ervoor gaan, je niet langer bezighouden met wat anderen ervan denken... en laat ik daar nu net niet zo geweldig goed in zijn... om niet te zeggen 'slecht'... een dikke onvoldoende haal ik hiervoor, want nog steeds vraag ik me al te vaak af 'wat zullen ze denken als...?' of 'kan ik het wel maken dat...?. Ik word er regelmatig zelf 'horendul' van, van mezelf en mijn eeuwige getwijfel...
Dus voor mezelf, voor iedereen die wil WIL en DURFT LEVEN en natuurlijk ook als Ode aan Ramses...

Mens, durf te leven...


Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer
En als je straks anders wilt, kun je niet meer
Mens durf te leven
Vraag niet elke dag van je korte bestaan:
Hoe hebben m'n pa en m'n grootpa gedaan?
Hoe doet er m'n neef en hoe doet er m'n vrind?
En wie weet, hoe of dat nou m'n buurman weer vindt?
En - wat heeft 'Het Fatsoen' voorgeschreven?
Mens, durf te leven!

De mensen bepalen de kleur van je das
De vorm van je hoed, en de snit van je jas
En - van je leven
Ze wijzen de paadjes, waarlangs je mag gaan
En roepen 'o foei!' als je even blijft staan
Ze kiezen je toekomst en kiezen je werk
Ze zoeken een kroeg voor je uit en een kerk
En wat j'aan de armen moet geven
Mens, is dat leven?

De mensen - ze schrijven je leefregels voor
Ze geven je raad en ze roepen in koor:
Zo moet je leven!
Met die mag je omgaan, maar die is te min
Met die moet je trouwen - al heb je geen zin
En daar moet je wonen, dat eist je fatsoen
En je wordt genegeerd als je 't anders zou doen
Alsof je iets ergs had misdreven
Mens, is dat leven?

Het leven is heerlijk, het leven is mooi
Maar - vlieg uit in de lucht en kruip niet in een kooi
Mens, durf te leven
Je kop in de hoogte, je neus in de wind
En lap aan je laars hoe een ander het vindt
Hou een hart vol van warmte en van liefde in je borst
Maar wees op je vierkante meter een Vorst!
Wat je zoekt, kan geen ander je geven
Mens, durf te leven!

Crazy sexy...

Naar aanleiding van mijn goed nieuws van maandag, kreeg ik van mijn allerliefste nicht het boek 'Crazy sexy, passievol (over)leven met kanker... meer kracht en pit voor je zoektocht naar beterschap' van Kris Carr, een jonge Amerikaanse actrice/fotografe met kanker...
En wat een boek is dat zeg! Wow! Behalve het feit dat je al vrolijk wordt als je het boek gewoon in je handen hebt, door de lay-out en de foto's en opsmuk, las ik al over droomartsen, liefdeslijstjes, kanker-faux-pas, verjongingstips, weegschalen weggooien, je innerlijke bitch en prinses en... echt een aanrader... ook voor mensen die geen kanker hebben (gehad)!

Ik duik dus nog even onder, tot gauw...

Ps: voor wie nieuwsgierig is geworden, je kan al eens op haar blogje gaan piepen... ook daar word je vrolijk van, met al die zonnebloemetjes in haar logo, lol!