Nog even wachten...

Omdat ik al de hele voormiddag smsjes, mailtjes en telefoontjes krijg ivm de uitslag, even langs deze weg laten weten dat ik nu pas op de berg ben gearriveerd en nog aan het wachten ben op een plekje in het dagziekenhuis voor de monoclonale antilichamen... De prof zal ik in de loop van de namiddag zien... nog even wachten dus...
Dankjewel allemaal voor het meeleven, het is fijn te weten dat je gesteund wordt!
Wat de uitslag ook zal zijn...

'Life is not about waiting the storm to pass,
it's about dancing in the rain'...

Ik weet niet van wie dit citaat is, maar het stond op de rouwbrief die ik kreeg van een jonge vrouw die ook alweer veel te jong is overleden aan een erg agressieve vorm van uitgezaaide borstkanker... Ze is amper 4 maand ziek geweest, heel toevallig sprak iemand me er zondag over aan, en vertelde me dat ze ook ziek was, want ik had haar al een hele tijd niet meer gezien omwille van mijn eigen gezondheidsperikelen (het was een vrouw die ik nogal eens tegenkwam op dansfeestjes en (rookvrije) fuiven in de buurt, maar die heb ik de laatste maanden nogal es laten passeren wegens te weinig energie!).
Toen ik zondagavond naar haar facebookpagina ging, las ik dat ze op 1 december overleden was... Op zich een creepy vaststelling vond ik dat... iemand van mijn 'facebookvrienden' waarvan ik niet eens wist dat ze ziek was en intussen zelfs al overleden was... lang leve de nieuwe communicatiemiddelen :-§!
En toen ik dinsdag uit het ziekenhuis kwam vond ik de rouwbrief in mijn brievenbus, met dit prachtige citaat bovenaan... En ja, zo was ze, helemaal, dancing in the rain, letterlijk én figuurlijk, want haar leven zag er ook niet altijd zo zonnig uit... en die laatste kaap die ze moest nemen, heeft ze ook helemaal op haar manier gedaan... toen ze te horen kreeg dat de behandeling niet aansloeg, is ze nog een maand gaan reizen en vrij snel daarna in het bijzijn van haar beste vrienden overleden...

En ik besefte dat ik ondanks alle miserie die die stomme ziekte me al gebracht heeft, ook heel blij ben dat ik inmiddels al 4 jaar extra tijd (want, oh ironie, op 6 dec net 4 jaar geleden ging ik voor het eerst onder het mes, en werd bij een kijkoperatie vastgesteld dat er geniepige kankercellen in mijn lijf zaten!) heb gekregen om de dagen en de minuten nog te plukken, te genieten van de warme zonnestralen en te dansen in de regen... Ik zal niet zeggen dat dat een eventueel slechte uitslag straks enorm zal verzachten, maar ik ben er wel dankbaar om...
Nog even geduld dus...