In gedachten...

(als je klikt op de foto zie je ze groter!)

Dit is de tekening van Ilah die vorige maandag in De Morgen verscheen; een mooi eerbetoon aan Saskia... helemaal zoals ze was, tot en met de krulletjespruik...
Gisteren nam ik samen met haar familie, vrienden en andere naasten mee afscheid van haar... Op een vreemde manier was het 'schoon'; mooie, ware woorden, rake liedjes en een warm samenzijn...
Ik wijt het een beetje aan 'mijn toestand', maar tijdens de plechtigheid zat ik hevig tegen mijn tranen te vechten...' hoe houden die anderen het droog', dacht ik dan, en meteen erachteraan 'meid, je zit hier niet om je zorgen te maken over je tranen, laat maar stromen'... en prompt kwam een troostende hand mijn richting uit...
Tuurlijk confronteert het afscheid van zo'n straffe madame me met mijn eigen verdriet om die stomme ziekte die - zoals haar broer het zo mooi maar ook zo pijnlijk herkenbaar omschreef - haar  en ook mij, in de greep hield/houdt..., hoe egoïstisch ik mezelf dan ook vind... Ook herinneringen aan Mieke* en Tilly* (lotgenootjes die al eerder het leven lieten) speelden me parten, evenals de 3 anderen uit mijn nabije omgeving die de voorbije week begraven werden... je vraagt je af of ze in het hiernamaals een bepaald quota moeten halen of zo (zoals Fatima, een goeie vriendin van Sas, al schreef).
Maar omdat ik me alsmaar minder probeer aan te trekken van wat en hoe het van je verwacht wordt (mijn eigen Pippi Langkous - principe volgend!), zat ik daar dan maar een beetje egoïstisch te wezen, temidden van de familie, partner en vrienden van Saskia en ... de beer... De beer die mijn aandacht al van bij het binnenkomen had getrokken, en die me zo smekend aankeek, dat ik het niet kon laten hem bij het groeten van je kist, even bij me te nemen en een dikke smakkerd op zijn neus te geven... Ik weet zeker dat jij dat ook gedaan zou hebben hé lieve Sas... Later, aan de koffietafel, hadden we het er over dat jij toch op zijn minst Virolai (je hond) mee binnengesmokkeld zou hebben, en misschien zelfs ook Kitty (je paard)... Je zou trots geweest zijn op je liefje en je broer en je vrienden die al die mooie woorden brachten, die zo heel erg weergaven hoe je was ... Zo jammer dat je die tocht naar Santiago de Compostela niet meer hebt kunnen ondernemen... maar je vrienden en ik zien het misschien nog wel zitten om ze ooit te doen, wie weet... (dat F. amper 1 km kan stappen en ik amper 5, laten we even achterwege... trouwens, A. kan er wel zo'n 15 per dag aan, dan halen we toch al een beter gemiddelde hé, of telt dat niet?!).
Zoals F. het ook al schrijft op haar blogje, het is toch wel echt jouw gave om zelfs postuum te zorgen dat die leuke mensen die jou in hun hart dragen, elkaar leren kennen daar op die koffietafel...

Lieve Saskia, ik ben blij dat ik je gekend heb, al was het veel te kort en in minder goeie (eufemisme)omstandigheden... mocht ik je eerder in het Kultuurkaffee zijn tegengekomen, we zouden het ook goed hebben kunnen vinden, zeker weten...

No Surrender, voor mij blijf je een voorbeeld, net als Mieke* en Tilly*...