Verrijking...?!

Soms hoor je mensen die van K genezen zijn weleens zeggen dat het feit dat ze ziek zijn geweest een 'verrijking' is in hun leven, dat ze anders gaan leven zijn nadien en meer kunnen genieten van de dingen...
Ik weet niet goed wat ik met die uitspraak aan moet.
Tot voor ik zelf ziek werd, dacht ik dan 'arme mensen, het is jammer dat jullie eerst ziek moeten worden om tot het besef te komen dat het leven kort is en dat je maar beter kan genieten...' En vaak waren het dan ook nog mensen op leeftijd die zo'n uitspraak deden, die dus niet meer zo lang de kans hadden om nog meer van dat leven te gaan genieten...
Door mijn eerdere moeilijke weg die ik in mijn leven al ben moeten gaan, vond ik dat ik al heel erg 'anders leefde', en in een bepaald opzicht was dat ook wel zo...
Toch moet ik toegeven dat er na een levensbedreigende ziekte als K nog méér veranderd is... ik ben 'milder' geworden en tegelijkertijd ook 'harder'... Milder voor mezelf, ik 'moet' niet zo nodig nog dit of dat, ik moet mezelf niet meer steeds bewijzen, ik 'moet' niet meer aardig gevonden worden door jan en alleman... het is ook wel een beetje uit noodzaak zo gegroeid moet ik eerlijk zeggen, ik 'kan' ook niet altijd meer zoveel, en ja, heel wat mensen om je heen vallen weg als je erg ziek bent, het cliché (in nood leer je je vrienden kennen) doet zijn naam alle eer aan...

Ik heb het er héél moeilijk mee, het doet pijn, het confronteert, het maakt me boos en opstandig en vooral heel vaak verdrietig en teleurgesteld... maar ook harder! Harder in het meer en beter zorg dragen voor mezelf, en daardoor sneller 'nee' durven zeggen, of aan anderen laten weten dat je het ergens niet mee eens bent (terwijl je daar vroeger niet altijd de moeite voor nam) of soms zelfs eens durven zeggen wat je van hen denkt... Pas op, ik blijf voorzichtig mijn woorden wikken en wegen en ik probeer te allen tijde respectvol te blijven, maar ik durf... in zekere zin, meer kwaliteit eisen voor mezelf...

Is dat goed of niet, ik weet het niet... soms voel ik me een echte bitch en dat ik me er op heel wat plaatsen niet geliefd mee maak is wel duidelijk, maar anderzijds voel ik me achteraf soms ook enorm bevrijd en opgelucht, alsof er een zware zak met ballast van mijn schouders afvalt... Ik weet wél dat ik zelf de mensen die ik liefheb goed 'soigneer' en dat ik voor anderen een zo goed mogelijke vriendin probeer te zijn...

Toen ik het hierover laatst had met mijn beste vriendin, zei ze dat het haar aan een gedicht deed denken en prompt stuurde ze het op, en ja hoor, zoooo herkenbaar! Thanks a lot voor die goede vriend die je voor mij écht wel bent!


Ida Gerhardt - Kwade dagen

Ga niet naar anderen als dat leed u slaat
dat een mens kromt, of als een wig u splijt;
ga niet naar anderen: raak uw kracht niet kwijt,
die harde kern waarmee ge het bestaat.
En houd uw huis stand, gelijk altijd.

Ga niet naar anderen: hun blik verraadt
weigering te beseffen wat er is.
Straks woedt hùn onrust om in uw gemis.
Mijd hun bedisselen, hun ergernis
Dat ge u blijkbaar niét gezeggen laat.

Zoek het bij een goede vriend, u toegewijd,
een die u niets verwijt, niets vraagt, niets raadt,
maar u verdraagt met uw beschreid gelaat.
Die, zelf zwijgzaam, u kent voor wie gij zijt,
en merkt dat het, nog bevend, berg-op gaat.

14 uur...

14 uur slaap had ik nodig na mijn afsluitweekend...
maar het was wel heel creatief, hartverwarmend, inspirerend en om nog lang aan terug te denken...
nu eerst nog een beetje wakker worden...