Back to reality...

Vandaag met een krop in de keel naar het afscheid van Bart gekeken dat gisteren als reportage in Koppen kwam... aangrijpend, dat is wel het minst wat je ervan kan zeggen! Mooi ook, hoe sereen die jongen afscheid kon nemen van zijn veel te korte leven... moeilijk om te zien hoe moeilijk zijn familie het er mee had... Prachtig en krachtig, de boodschap die hij bracht: 'kijk niet naar wat je allemaal niet hebt, maar wees gelukkig met wat je allemaal wél hebt en probeer positief in het leven te staan!'
Al is het ook een beetje mijn eigen motto, ik weet uit eigen ondervinding ook hoe verdomd moeilijk dat is om dat dag in dag uit vol te houden, zeker als je geconfronteerd wordt met die kl***ziekte! Ik kan alleen maar hopen dat als het voor mij ook ooit zo ver komt (en dat moment zal sowieso ooit komen maar toch liever nog niet meteen!), ik even rustig zal kunnen blijven en zal kunnen aanvaarden wat eigenlijk bijna niet te aanvaarden is...

Met de 2de scan na de chemo weer heel dichtbij (volgende week...), overvalt me regelmatig en totaal onverwacht pure paniek... DE 2DE SCAN... die altijd al slecht nieuws heeft gebracht... die al 2 keer de boodschap bracht dat dat akelige beestje nog niet bedwongen was, dat er toch nog geniepige onderkruipers zich hadden weten schuil te houden om dan na een paar maanden ogenschijnlijke rust toch weer toe te slaan, venijnig, gemeen en hypocriet... Het gekke is dat ik dacht dat ik al iets meer 'aanvaard' had dat ik misschien niet oud zou worden (in hoeverre dat je dat tenminste kan aanvaarden natuurlijk!), en dat die paniek mij eigenlijk heel vreemd overkomt, want eigenlijk ben ik niet zo bang (meer) om dood te gaan... niet dat ik me erbij neergelegd heb, integendeel, maar je grenzen verschuiven iedere keer weer en uiteindelijk leef je echt wel meer in het 'hier en nu', en zou je best kunnen 'vertrekken'... zoals Bart in de uitzending het ook zo mooi kon zeggen, en zoals ik het nog al mensen heb horen zeggen die 'ermee in het reine waren'... 'het is goed geweest, helaas te kort, maar wel goed'...
En toch word ik er door uit het lood geslagen de laatste tijd, door paniek in zijn puurste soort, zo één die je verschrikkelijk onrustig maakt en die met geen enkele ratio te bedwingen is... (evenmin als met mindfulness, yoga, meditatie of wat dan ook!), ze overvalt je en je ondergaat ze, ze verlamt je, zowel lichamelijk als mentaal, je wordt er even door naar een vacuum gezogen waar niets anders lijkt te zijn dan die paniek en je diepste angsten... het put je verschrikkelijk uit, vooral ook omdat je wel probeert je ertegen te verzetten maar dat niets helpt... intussen laat ik het gebeuren, ik weet dat het overgaat maar ik weet ook dat het nog zal komen, tot ik volgende week weer 'weet' hoe het gesteld is met me! Het is één van de rotste dingen aan deze rotte ziekte... en de lotgenootjes zullen dat zeker beamen...