Soms hoor je mensen die van K genezen zijn weleens zeggen dat het feit dat ze ziek zijn geweest een 'verrijking' is in hun leven, dat ze anders gaan leven zijn nadien en meer kunnen genieten van de dingen...
Ik weet niet goed wat ik met die uitspraak aan moet.
Tot voor ik zelf ziek werd, dacht ik dan 'arme mensen, het is jammer dat jullie eerst ziek moeten worden om tot het besef te komen dat het leven kort is en dat je maar beter kan genieten...' En vaak waren het dan ook nog mensen op leeftijd die zo'n uitspraak deden, die dus niet meer zo lang de kans hadden om nog meer van dat leven te gaan genieten...
Door mijn eerdere moeilijke weg die ik in mijn leven al ben moeten gaan, vond ik dat ik al heel erg 'anders leefde', en in een bepaald opzicht was dat ook wel zo...
Toch moet ik toegeven dat er na een levensbedreigende ziekte als K nog méér veranderd is... ik ben 'milder' geworden en tegelijkertijd ook 'harder'... Milder voor mezelf, ik 'moet' niet zo nodig nog dit of dat, ik moet mezelf niet meer steeds bewijzen, ik 'moet' niet meer aardig gevonden worden door jan en alleman... het is ook wel een beetje uit noodzaak zo gegroeid moet ik eerlijk zeggen, ik 'kan' ook niet altijd meer zoveel, en ja, heel wat mensen om je heen vallen weg als je erg ziek bent, het cliché (in nood leer je je vrienden kennen) doet zijn naam alle eer aan...
Ik heb het er héél moeilijk mee, het doet pijn, het confronteert, het maakt me boos en opstandig en vooral heel vaak verdrietig en teleurgesteld... maar ook harder! Harder in het meer en beter zorg dragen voor mezelf, en daardoor sneller 'nee' durven zeggen, of aan anderen laten weten dat je het ergens niet mee eens bent (terwijl je daar vroeger niet altijd de moeite voor nam) of soms zelfs eens durven zeggen wat je van hen denkt... Pas op, ik blijf voorzichtig mijn woorden wikken en wegen en ik probeer te allen tijde respectvol te blijven, maar ik durf... in zekere zin, meer kwaliteit eisen voor mezelf...
Is dat goed of niet, ik weet het niet... soms voel ik me een echte bitch en dat ik me er op heel wat plaatsen niet geliefd mee maak is wel duidelijk, maar anderzijds voel ik me achteraf soms ook enorm bevrijd en opgelucht, alsof er een zware zak met ballast van mijn schouders afvalt... Ik weet wél dat ik zelf de mensen die ik liefheb goed 'soigneer' en dat ik voor anderen een zo goed mogelijke vriendin probeer te zijn...
Toen ik het hierover laatst had met mijn beste vriendin, zei ze dat het haar aan een gedicht deed denken en prompt stuurde ze het op, en ja hoor, zoooo herkenbaar! Thanks a lot voor die goede vriend die je voor mij écht wel bent!
Ida Gerhardt - Kwade dagen
Ga niet naar anderen als dat leed u slaat
dat een mens kromt, of als een wig u splijt;
ga niet naar anderen: raak uw kracht niet kwijt,
die harde kern waarmee ge het bestaat.
En houd uw huis stand, gelijk altijd.
Ga niet naar anderen: hun blik verraadt
weigering te beseffen wat er is.
Straks woedt hùn onrust om in uw gemis.
Mijd hun bedisselen, hun ergernis
Dat ge u blijkbaar niét gezeggen laat.
Zoek het bij een goede vriend, u toegewijd,
een die u niets verwijt, niets vraagt, niets raadt,
maar u verdraagt met uw beschreid gelaat.
Die, zelf zwijgzaam, u kent voor wie gij zijt,
en merkt dat het, nog bevend, berg-op gaat.
27 opmerkingen:
een logje recht uit je hart dat mijn gedachten zo goed vertolkt..zo herkenbaar en meteen zo gekwetst kwetsbaar..want sommige dingen blijven zeer doen.. daar helpt geen tijd, geen kanker, geen buikgevoel tegen...
grts
Ik ben het echt helemaal eens met wat jij schreef, maar ook met de eerste reactie op je bericht!
Zo voel ik het ook aan.
Lang heb ik het echt lastig gehad met mensen die 'er niet mee om konden dat ik niet meer mee kon en dat de toekomst zo onzeker is! Dat ze zich dat veroorloofden om 'er niet mee om te kunnen', terwijl ik niet kon en kan kiezen. En dat ze me in de steek lieten terwijl ik zo voor anderen had gezorgd. Nu ben ik vooral blj dat ik dat allemaal gedaan heb, want ik ben zeker dat het niet is omdat ik niets deed. Creatief bezigzijn, dat is wat mij echt helpt, merk ik. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Dat ik mezelf kan entertainen bij gebrek aan mensen.(Als mijn lijf wat meewil natuurlijk.)
Toch plezant dat jij het allemaal een keer opschrijft. Ik durf dat niet. Bang om te kwetsen.
Hee Tricky, ben het helemaal eens met Lut (zal je niet verbazen). Qua werk lijken we op elkaar.
Het is een prachtig gedichtje wat je meestuurt en wat je schrijft over jezelf, het is een mooi logje. We verdoen teveel kostbare tijd aan het plooien naar anderen, aan het onszelf verloochenen en aan het negeren van ons innerlijk kompas.
Maar dat het pijn doet en blijft doen, begrijp ik. Het is als een wond die af te toe openscheurt en nabloedt. Verrijking? Ook een verarming. Je bent ook iets kwijtgeraakt.
Blijf het maar schrijven, dat lucht op!
Lieve groet Roelien
Even een stil moment bij Ollie. Ollie heeft het tweemaal aandachtig gelezen en ben het volledig eens met wat ge schrijft.
En in moeilijke momenten herken je je echte vrienden is zowaar als een bus.
Jaren geleden deed mijn zoon een jeugdzonde , ach ja jeugdzonde ! Toen een roddeltante dit verspreide, bleven veel van onze "vrienden" achter. Echter van de echte , kregen we hopen steun en hulp.
Sinds een jaar of vijf , is Ollie per toeval in een nieuwe groep gekomen , u komt ze tegen met hun bijnaam in de blog. De samenhang is enorm.
Echter is Ollie ook blij via Blogger zoveel bij te leren.
De strijd tegen deze kl...ziekte eist heel veel van de persoon die het meemaakt , mentaal , psychisch en fysisch.
mens wat heb bijgeleerd dit jaar!
Ik probeer ook zoveel mogelijk voor mezelf te kiezen, toch blijft dat vreselijk moeilijk en moet ik soms nog harder zijn... Leven met een ziekte is veel moeilijker dan het ondergaan van behandelingen heb ik gemerkt!
Mooi en duidelijk beschreven, weet goed hoe je zelf in elkaar zit en zat lijkt me. Ik vind het moeilijk om iets te zeggen, ik ken jou natuurlijk helemaal niet, en weet gelukkig ook heel weinig van die nare ziekte af. Maar ik lees je logjes graag, en hoop dat je steun hebt aan het schrijven en aan het besef dat mensen het (graag) lezen. En vergeef me als ik af en toe iets "doms" of helemaal niks zeg... (-:
Goh T, daar heb ik ook al zo vaak over nagedacht en blijf het moeilijk vinden.
Alleszins zou ik er alles voor geven die rotK nooit te hebben ontmoet, anderzijds heb ik daardoor zoveel fijne mensen leren kennen.
Zouden we mekaars pad ook gekruist hebben zonder die K? Weet het niet, maar een verrijking... ja en bah, nee... moeilijk. Het blijft een kloteziekte!
Wat een indrukwekkend logje en het klinkt allemaal heel logisch voor me. Ben vooral blij met de positieve dingen die het leven je geeft!
Hoi Tricky,
Ik heb zojuist ook mijn blogje aangevuld en ik had het ook over "verrijking".Weet je,je kan het woord op verschillende manier gaan interpreteren hé.
Maar weet je,ik begrijp je o zo goed hé alhoewel ik een andere zorg heb ,...maar mensen die dit niet meemaken kunnen er gewoon niet over oordelen,...
Ik weet van mezelf dat ik ook altijd op kom voor mijn doel,...voor mijn kids en voor mijn eigen ik.
Want ik moet mezelf ook zo vaak verantwoorden hé.
Ik wil je alleen maar zeggen dat mensen zoals jij "tricky,je eigen ik "mensen zijn die me leven kracht en moed geven.
Een hele dikke knuf,Ann
toch tricky is het wel zo dat mijn ziekzijn, in het verleden me heeft laten zien wat er nog meer is in het leven, mensen nemen gezondheid so for granted....
en beseffen pas wat het inhoutdt als je ziek bent geweest...
Jij een bitch? Nee, hoor! Zelfs niet als je zegt wat je denkt en voelt en je buikgevoel volgt.
Mensen relativeren te weinig, genieten te weinig en zijn doorgaans te veel met zichzelf bezig.
Wat je zegt over je vrienden leren kennen in nood klopt als een bus, zo leerde me de ervaring al meermaals.
zo is het....
Als je het zelf niet meemaakte dan vind je het erg, maar anders kan je je inleven in de ander zijn pijn.
Je weet dat ik hetzelfde denk hé want we hebben het er dinsdag uitgebreid over gehad.
Door ons gesprek broedde ik in mijn hoofd op een gelijkaardig postje, maar het staat hier allemaal al dus laat ik het maar zo (for now).
Ik was blij je nog eens gezien te hebben!
Enne... in nood of niet in nood...je weet me te vinden hé.
Liefs
Wat een goed stuk, ik kan mij er helemaal in vinden. Roos en ik hebben qua ziek zijn ook het één en ander in de rugzak zitten en het heeft ons alleen maar sterker gemaakt, inderdaad ook harder want je moet goed voor jezelf gaan zorgen. En soms verdrietig vanwege het onbegrip.
Toch heb ik het gevoel dat ik nu intenser kan genieten van dingen. Maar anderzijds zit ik ook nog vaak diep in het dal hoor, klachten gaan nooit helemaal weg.
Als mijn moeder weer eens loopt te miepen over relatief onbelangrijke zaken roep ik altijd heel hard dat ze op moet houden met zeuren. Dat we gezegend zijn dat mijn vader (die aan longkanker geopereerd is) er nog steeds is en dat ons leven er heel anders uit had gezien als het niet op tijd ontdekt was.
x Jannet
Tricky wat een sterk log...
Ik lees het...
Mag ik een link ernaartoe plaatsen?
Oh ja , deze blog "verrijking" heeft een Ollie nominatie verdiend !
Met K.. zoals jij het noemt, heb ik alleen maar te maken gehad in mijn omgeving met mensen die oud waren. Maar ik heb heel mijn leven met gehandicapte kinderen gewerkt èn met kinderen die niet in de samenleving passen zoals die nu is. Nergens heb ik zulke fijne mensen ontmoet als ouders van gehandicapte kinderen, nergens heb ik zulke sterke huwelijken gezien, maar ook huwelijken waarin de een de ander liet zitten omdat hij (meestal hij dus) het niet aan kon. Door ziekte en tegenslag word je gedwongen de echt belangrijke dingen in het leven ter hand te nemen. Je kunt niet langer freewheelen. DAT is de verrijking.
Tegelijkertijd is het ook vermoeiend, juist omdat je niet meer kunt freewheelen. Diegenen die weigeren te stoppen met freewheelen zijn de werkelijke verliezers, zij durven of willen niet over het verdriet heen de verrijking ervaren. Maar het doet zeker pijn hen te verliezen, dat wel.... Ik vind het een prachtig logje en een prachtig gedicht. Ik wens je sterkte, liefs
De juiste balans zoeken is niet altijd makkelijk. Mooi geschreven, het stemt tot nadenken.
ja inderdaad dit is mooi verwoord!
niet altijd gemakkelijk maar je keist de juiste weg wel!
liefs en fijne avond meiske!!!!
xxx
Dat anders leven na erg ziek geweest. Dat ken ik wel.
Ikzelf ben in dit geval niet ziek. Mijn moeder was ziek en doet nu het rondje chemo, waar ze meer last van heeft dan de K en de operatie ervoor. En ik ben degene die er constant bij is thuis. Ik doe het huishouden en zorg voor eten. En soms is het bij mij helemaal op.
Maar ik weet dat het over gaat. En nu eindelijk besloten om die studie, waar ik al 1,5 jaar over twijfel, WEL te doen. Daarbij is het van dichtbij meemaken van dit al, ook heel erg veranderend...
Ik vind mijzelf zó terug in je woorden!
'Verrijking' doet mij even twijfelen, maar ik betrap mij er wel op dat ik regelmatig dankbaar ben voor wat ik wél heb, dat maakt alles een beetje draaglijker...
het besef dat het altijd nog erger kan.
Echt een logje om over na te mijmeren.
qoute: "ontdoe je van de opvattingen van anderen, en je bent vrij"
Goedemorgen,
ik kom je een leuke vrijdag wensen...
Ik kan me voorstellen dat eens je er genezen bent, het leven niet gewoon verder gaat, dat je blijft nadenken en nadenken over de tijd die je net achter je gelaten hebt. Ook voor mensen die niet ziek zijn geweest, staat dit postje vol wijsheden waar we toch eens over mogen nadenken...
Harder in het meer en beter zorg dragen voor mezelf, en daardoor sneller 'nee' durven zeggen,
Is dat goed of niet, ik weet het niet... soms voel ik me een echte bitch en dat ik me er op heel wat plaatsen niet geliefd mee maak is wel duidelijk, ...
Dag Tricky,
Is dit niet het verhaal van de kip en het ei?
Misschien zeiden die mensen ook 'nee'
na een soortgelijke ervaring.
Zoals je kan merken op m'n Blog krijg ik kritiek omdat ik m'n dochter in m'n huis opgenomen heb.
Cath* spant de kroon, ook privé,
ik antwoord haar niet meer.
Sinds wanneer moet een o-pa zich verdedigen omdat hij zijn klein-kinderen helpt?
Gisteren nog beloofde ik haar:
'Ik laat je niet in de steek, Lies.'
Je mag vandaag klagen over de slappe koffie en de koude thee, de gemiste vliegtuigen en de misgelopen carrière ...
maar over andere belangrijke zaken, hou je best je mond.
Ik blijf klagen, Tricky.
Misschien toch maar 'ja, zeggen.
Nu en dan?
PS.
Ik heb al meerdere keren in de bus jongeren bedankt omdat ze aan ouderen (niet mezelf) hun plaats afstonden.
Ik hoop zo dat ze het een volgende keer nog doen.
Altijd zal ik salueren als iemand me als voetganger laat oversteken.
Dank u kost niets. Maar levert wel iets op, hoop ik.
groetjes Tricky!
PS.
En dank voor je steun!
Gisterennacht las ik dit en plots moest ik denken aan iemand die ik volgde : Me myself and Cancer, maar waar niks meer van in de reader stond (die houdt blijkbaar maar een maand bij en ik moet bij sommigen september oktober nog bijlezen). Dus ging ik via google.
Euh, ik ben daar een halve nacht niet goed van geweest. (Ik weet niet of je ze ook volgde)
Sorry dat ik jou als asociatie gebruikte, maar als 'gezonde' mens kan je je niet voorstellen wat het met iemand doet, die kanker.
Een reactie posten