Pas als je meer zenuwen hebt voor het begeleiden van een klasgesprek met adolescenten (iets wat ik toch wel behoorlijk goed in de vingers had voor ik ziek werd en nog op school werkte en regelmatig ook groepen voor vormingplus begeleidde) dan voor een uitgebreid nieronderzoek op den berg, besef je dat die gezondheidstoestanden je leven toch wel écht heel erg veranderd hebben...
Wat een confrontatie was het zeg, te moeten vaststellen dat het voorbereiden van een klasgesprek van één van mijn cliënten (sinds kort ben ik weer een paar uurtjes per week (minimaal hoor, voornamelijk vanuit financiële noodzaak, maar het geeft me toch wel weer wat voldoening, al haal ik die tegenwoordig ook wel uit heel veel andere dingen!) aan de slag in mijn praktijk!) zo uitputtend was dat ik dubbel zoveel als anders geslapen heb én dat ik bovendien superzenuwachtig was, zo in de orde van toen de scan eraan kwam, maar dan toch net iets anders... want tja, hoe spannend het ook aanvoelde, het ging hier toch niet over leven of dood natuurlijk (wat bij de scan helaas wél zo is!). Tenminste niet voor mij, voor mijn cliënte zal het zo wel geleken hebben de voorbije dagen... :-(
Schrijnend is het toch, geen aansluiting vinden bij de groep waarmee je les volgt, en op den duur zelfs buitengesloten worden... zeker als het niet de eerste keer is dat je dit meemaakt... Maar ze heeft het heel goed gedaan, het meisje dat ik toch al zo'n 4 jaar begeleid voor extreme sociale angst en spreekangst (met stotteren, blozen, overmatig zweten en vermijdingsgedrag tot gevolg), en toen de sfeer veel beter bleek mee te vallen dan gedacht (de 2 grootste pestkoppen waren helaas - of gelukkig?! - wel net afwezig vandaag!), heeft ze zelfs ook zelf verteld wat er op haar hart lag... Door een beetje duiding van mijn kant en haar eigen verhaal en emoties kwam er wederzijds begrip en ontstond er zoiets moois tussen die meiden, dat ik er bijna tranen van in de ogen kreeg... (want ja, hyperemotioneel ben ik ook nog wel natuurlijk!). Ik had ze spontaan allemaal een knuffel willen geven! Omdat ik voelde dat ik 'het' nog kon, zo'n groep begeleiden, maar evengoed omdat het zo'n enorme opluchting (én ontwikkelingskans) voor mijn cliënte betekent...
Ook wel erg confronterend voor mezelf was dat de meiden op de 4de verdieping van de school les hadden, en nee, er was geen lift... dus met mijn longfibrose en nog steeds erg kwakkele conditie (wat wil je met al die virusjes die me ook nog eens kwamen bezoeken na een toch al zware tijd!) kwam ik helemaal buiten adem daar boven aan. Nu ja, de klastitularis had me blijkbaar aangekondigd als 'gastspreker' en de meiden hadden - in het kader van hun lessen opvoedkunde of gehandicaptenleer - minstens iemand met het syndroom van Down verwacht of zo, dus in die zin viel mijn verschijning dan nog wel mee...
En al viel er ook een pak van mijn schouders na het gesprek, het mooist is toch wel dat het initiatief voor dit gesprek van mijn cliënte zelf kwam en zij dit ook is durven aangaan ondanks haar grote angst! Ze mag er nu geheel verdiend de vruchten van plukken en zal weer heel wat geruster kunnen slapen vannacht!
En ik ... kan nu weer lekker zenuwachtig zijn voor mijn uitgebreide nieronderzoek dat morgen op het programma staat... :-(
22 opmerkingen:
Hé Tricky, bedankt voor je bezoek! Ikzelf vertoef niet veel meer in blogland, maar zo af en toe kom ik echt nog wel bij je lezen hoor!
Fijn verhaal, dit over het meisje en het klasgesprek. Dat ze maar weet dat ze er met jouw verhaal vast een heleboel stille supporters bij heeft!
En voor jou ook, ik wens je zo van harte het beste met het onderzoek morgen! Liefs,
hè getsie...morgen! Veel sterkte!!!
Die voldoening moet geweldig zijn. Voelen dat je hét nog hebt.
En ik hoop dat je na je onderzoek ook een positief gevoel zal mogen hebben. Ik denk morgen aan je!
Wat fijn dat je dit meisje een eindje op weg hebt kunnen helpen. En voor morgen; hier zijn de vingers gekruist hoor!
Heel veel sterkte voor het onderzoek morgen en een super compliment voor je actie op school.
Een schouderklopje voor morgen, Tricky en een schepje geluk !
Lie(f)s.
Ik geloof best dat je zenuwachtig was, maar wat een voldoening moet het gegeven hebben! Volgende keer doe je het weer op je slofjes. En morgen niet zenuwachtig zijn hoor, ook dat komt goed (we duimen).
Lijkt me hartstikke logisch als je weer aan de slag gaat en dan meteen in zo'n heftige situatie. Ik denk dat je het goed gedaan hebt!
Sterkte morgen.
Ik duim voor je!
Je bent een echte schat Tricky !
Ik duim alvast voor morgen!
Fijn dat je die situatie mee hebt
kunnen oplossen...dat zal voor jullie allemaal deugd gedaan hebben.
liefs en sterkte hoor morgen
veel sterkte....
Een leuke woensdag; we zitten weer in de helft van de week :o)
Thinking about you!
Wat een emoties weer T! Gelukkig vind ik er ook nog de nodige humor in terug! Knap dat je weer -ook al is het uit noodzaak- de draad wat opgepakt hebt. Maar, blijf doseren he!
En voor morgen, sterkte weer en probeer je niet al te veel op te winden, het heeft geen zin (zei ze zonder verpinken en kan het zelf niet :))
goed werk verricht meissie!
hoe waren de onderzoeken? *kaarsje brandt*
En trots zijn op jezelf nu hè, dat heb je wel verdiend! Succes morgen!
Wat ik van dit stukje overhoud: dat die afwezige twee pestkoppen van de klas niet veel inhoud hebben.
En dat jij je al die tijd, ondanks de vele tegenslagen, profileerd als iemand die iedereen zou moeten leren kennen.
Al ben je zelf niet verantwoordelijk voor je genezing en zal je positieve ingesteldheid misschien niet heilend werken maar toch kan je niet ontkennen dat jij iets bezit dat wij niet hebben. Ik weet niet wat het is maar het is iets heel bijzonders en het heeft volgens mij niets te maken met je ziekte.
Ik kijk naar jou met heel veel bewondering, Tricky!
Goed gedaan, wijfie! Je mag trots zijn op je zelf!!
En hoe is het afgelopen met je nieronderzoek??
Hé Trick, Mijn zakje zonnebloemen ligt klaar. Morgenochtend ga ik binnen zaaien in eierdozen. De mooiste grootste is voor jou. Ik zal er foto's van maken met mijn nieuwe prachtige camera! Zoiets als zo'n groepsgesprek leiden, dat verleer je niet hoor en dat is maar goed ook, want de wereld heeft mensen zoals jij nodig. Succes morgen!
Ik hoop dat alles goed verlopen is!
Ik duim voor u morgen!
Denk aan je ,dat alles goed mag verlopen!
XXX
Een reactie posten