h"Delen is helen", zo bleek zaterdag maar weer... het was een mooie dienst en ik voelde me gedragen door de aanwezigheid van zoveel mensen, in het bijzonder van een aantal collega's van L. en mezelf... Het maakt het afscheid niet minder erg, maar het 'verwarmt' me wel, of zoiets...

Zoals zo vaak schept verdriet verbondenheid, en komen mensen in die ultieme momenten van leven en dood dichter bij elkaar, alsof de essentie van het leven dan weer even tot iedereen doordringt... ik vind het altijd een beetje 'dubbel', want oh zo jammer dat het 'dan pas' kan, dat (te vaak te veel) mensen wachten op dat ultieme moment, terwijl er voordien toch ook zoveel gelegenheden (zouden kunnen) zijn! (mijn grote frustratie, al mijn hele leven, maar nog veel meer voelbaar sinds ik zelf ziek ben!)
Tegelijk ben ik dankbaar dat het er 'dan' tenminste is, want er gaat zo'n grote kracht van uit en het is zo helend dat het, ondanks dat grote verdriet, ook 'warm' voelt dan...

Omdat ik me zo gedragen voelde, is het me gelukt mijn tekst zelf voor te lezen (weliswaar in de wetenschap dat ik een back-up had, de vriendin van L.'s zoon zou het overnemen als het me niet zou lukken!). De traantjes kwamen wel, maar het stoorde niet (te erg), en ja, als dat op zo'n moment nog niet mag hé!
Heel mooi was het, dat terwijl ik mijn tekst las, er net foto's voorbij kwamen van L en mij, hetgeen helemaal niet zo gepland of getimed was (wat veel mensen wel dachten!)...

De dienst werd voorgegaan door een collega die ook pastor is, en, hoewel het in eerste instantie een beetje vreemd was om hem in een 'albe' te zien (zo staat ie natuurlijk niet voor de klas!), deed hij dat heel mooi en sereen... Op het kerkhof, toen we met een klein groepje de urne in het graf lieten, zong hij zelfs helemaal alleen een prachtig lied, dat me helemaal 'warm' maakte, ondanks dat het -5° of zo was op dat moment... ik krijg kippenvel als ik eraan terugdenk...

De receptie achteraf met schuimwijn en hapjes was helemaal zoals L het zelf wou... niet te somber en te droef allemaal, maar samen een glas heffen op haar en het LEVEN!!!


Intussen heb ik mijn 'klopke' wel gekregen natuurlijk, en had ik me daarstraks bijna overslapen om mijn laatste straaltjes te gaan halen... dus nu oiv wat extra morfine, emotie en vermoeidheid maar weer even goed rusten...