Troostende muziek op mijn oren, mijn laptopje op schoot, en vasgekoppeld aan de bloedzuiverende machine... zo probeer ik een tekst te schrijven voor L. die ik morgen zelf zal proberen voor te lezen op de afscheidsdienst... Ik begon er al aan toen ze in oktober kritiek was, omdat ze zelf de tekst ook nog wou lezen, maar toen ze weer wat beter werd, wilden we daar niet meer mee bezig zijn. Uiteindelijk is ze toch nog te snel weggeglipt, en zal ze mijn schrijfsels dus niet meer volledig kunnen lezen, maar als trouwe volgster van mijn blogje zal ze wel voldoende vertrouwen hebben in mijn schrijfkunst, hoop ik.

Gemengde gevoelens overvallen me, enerzijds zijn er de mooie herinneringen die ik zeker zal koesteren, anderzijds is er het gemis, en het vedriet om weer iemand die veel te vroeg dit leven moet verlaten... en natuurlijk is er ook de confrontatie met het eindige van dit leven, en wat die stomme ziekte allemaal aanricht...

Toch hoop ik dat de boodschap die vooral uit mijn tekst zal overkomen mag zijn dat we samen voor 200% probeerden te Leven, mét hoofdletter, en dat we ondanks alles zoveel mogelijk probeerden te genieten, van de kleine dingen maar zeker ook van de vele reizen en tripjes die we samen mochten maken... Of, zoals L. het zelf wel eens zei: 'we zijn nu van ons pensioen aan het genieten', waarop ik dan repliceerde: 'tja, en als 'oudjes' zien we er dan nog behoorlijk goed uit hé?!'