Bijna halfweg zijn we... met de bestralingen dan toch... gezien mijn leeftijd zou je dat misschien ook van mijn leven kunnen zeggen, maar gezien de omstandigheden vind ik dat een wat gewaagde uitspraak, dus probeer ik maar te leven zoals ik ook in deze stralentijd weer doe, van dag tot dag...
En hoe positief ik ook probeer te blijven... (uiteindelijk heeft niemand er wat aan als je dat niet probeert te doen, en vooral ikzelf niet, toch?!), regelmatig heb ik hier toch ook mijn off-days...
En ik weet zeker dat jullie nu allemaal zullen reageren met uitspraken als 'maar dat is toch normaal, zeker in jouw situatie', en ik weet ook dat de meesten dat dan ook nog echt menen, toch ervaar ik dat mensen om me heen het moeilijk blijven hebben als ik ook maar iets van een 'off-day' laat merken... heel snel zijn ze dan daar met goedbedoelde raad als 'je moet positief blijven' of 'je mag je niet laten gaan',' je moet blijven vechten', of 'je moet blijven geloven in de goede afloop' of meer van die (vooral zichzelf) sussende uitspraken...
En ik val in herhaling, dat besef ik... maar aangezien de meeste mensen ook steeds in herhaling vallen met dat soort goedbedoelde maar toch pijnlijke uitspraken (zeker voor iemand die best wel positief ingesteld is), durf ik het toch nog eens herhalen... net omdat ik 'meestal positief blijf en me niet laat gaan, en blijf vechten (wat moet je trouwens anders?!)', kan ik niet zoveel met dat soort uitspraken... integendeel, het sluit deuren van echt, oprecht contact, waarin ik mezelf kan zijn mét mijn verdriet, mijn pijn, mijn wanhoop, mijn ontgoocheling, mijn angst... het maakt dat ik me terugtrek als ik me wat minder voel, zowel fysisch als psychisch... het maakt dat ik alleen maar naar buiten kom als ik me wel weer een beetje in staat voel om 'dat positieve ook uit te stralen'... maar het maakt me ook eenzaam en alleen... net op die momenten dat ik misschien wél graag iemand om me heen zou hebben...
Het klinkt hier misschien wel negatiever dan het bedoeld is hoor, want uiteraard doen mensen wel hun best en heb ik ook een handvol mensen waarbij ik ook terecht kan als het me minder goed gaat... maar het is toch een pijnlijke vaststelling die ik tijdens mijn ziekteproces al zoveel keren deed...
Van zodra het me een beetje beter gaat, heb ik geen tijd genoeg om met iedereen te kunnen afspreken, om 'leuke dingen te doen' samen, om te 'wandelen', 'te klinken op het leven', waar ik dan uiteraard maar al te graag op inga... maar ben ik beperkter in mijn mobiliteit, lukken lange wandelingen me niet meer omdat ik te moe ben of te veel pijn heb, kan ik geen uren aan een stuk meer kletsen en vooral luisteren, maar heb ik net nood aan af en toe een kort bezoekje of een telefoontje, dan ervaar ik wat heel wat van mijn cliënten met NAH (niet aangeboren hersenletsel) bijna permanent ervaren... 'als je ziek bent, en niet meer meekan, sta je aan de kant, hoor je er niet meer bij, en vallen veel van de contacten weg', gewoon omdat je zelf niet zoveel energie hebt om te investeren in de ander en in afspreken... En natuurlijk is dat ook wel logisch, want ja, je kan ook echt niet meer mee, en je moet echt wel grenzen stellen in wat je nog wel doet, en je kan je werk bv niet meer uitoefenen, en je moet ook veel rusten, en beperkt een groep als ze rekening moeten houden met wat jij nog wel kan, en...
Maar ik raak er niet aan gewend, verzet me er zelf ook best wel tegen, probeer toch nog zoveel mogelijk mee te pikken, op een zo normaal mogelijke manier, maar dat je dan eerst een hele middag moet slapen om 's avonds toch een paar uur mee weg te kunnen, of dat ik wel nog een paar cliënten kan zien, maar dan de rest van de dag tot niets meer in staat ben, of na een nachtje logeren op een ander de dag nadien de hele dag moet rusten... dat beseffen mensen vaak niet natuurlijk... en dat hoeft ook niet, maar het geeft dan vaak zo'n vertekend beeld hé...
En dan heb ik nog 'geluk', want ik word door de dialyse en de kliniekbezoekjes nog gedwongen om dan mijn broodnodige rust in te halen, wat ik dus nu ook gretig ga doen ;-)
(sorry voor dit klaagblogje, ik wil er zeker niemand persoonlijk mee aanvallen, alleen maar wat begrip vragen voor de pijnlijke realiteit dat ik niet altijd kan ingaan op al die leuke voorstellen die me gedaan worden, maar dat dat niet altijd wil zeggen dat ik géén contact wil, wat sommigen nu misschien wel denken... alleen, ik ben soms te moe voor lang(er) contact zoals jullie dat meestal van me gewoon zijn, ik zie het momenteel niet zitten om uren aan de telefoon te hangen, of om samen dit of dat te gaan doen, maar ben wel blij met elk teken van leven, hoe klein ook...)
33 opmerkingen:
Jeetje, verontschuldig je niet voor een "klaagblog", want dat is het niet. En als is het dat wel, dan heb je daar het volste recht toe. Ik snap heel goed wat je schrijft. Natuurlijk wil je ook wel eens even echt vertellen hoe je je voelt, ook als dat een keer minder positief is, of gewoon k*t. Dat mag toch? Zeker op je blog, maar hopelijk ook tegen echte vrienden, daar zijn ze voor.
Ik vind het trouwens zo knap van je hoe je dit kunt verwoorden, heel goed om dat gewoon ook op de site te zetten. Ik denk dat er zat goedbedoelende mensen in de omgeving (van jou en andere lotgenoten) zijn die het niet goed begrijpen.
Oeioei, zo herkenbaar. Depressie is natuurlijk niet te vergelijken met de grote stoute Mr. K. Iedereen wil zoooooo graag dat het goed met je gaat, dat het precies is of je hun teleurstelt als het minder gaat. Alsof je heel bang moet vragen 'mag ik me bij jou eens even slecht voelen?', want daar is bij de meeste mensen niet veel ruimte voor. Er zijn weinig mensen die dat namelijk aan kunnen. Probeer te blijven zien dat al die mensen het goed met je voor hebben. En probeer er over te praten zoals je het hier net hebt geschreven. Probeer te zeggen wat je nodig hebt. Moeilijk, hè, ik weet het.
Je mag je niet verontschuldigen hoor ! Het moest er eens uit en zo is een blog een mooie uitlaatklep voor je ! Een dikke knuffel van Ollie , je hebt het even nodig lees ik !
Ik begrijp je. Je hebt het heel knap omschreven. Een dikke knuffel van mij.
Wat heb je het liefdevol naar juist degene die je alleen laten in die moeilijke tijden verwoord. Ik hoop dat mensen het herkennen en je juist als je het nodig hebt, die aandacht geven die je er doorheen kan helpen.
De meeste mensen kunnen niet overweg met 'negatiefjes'... Ik ervaar het zo vaak zelf, Tricky. Geen klaagzang van/voor mezelf, maar vorige week bv. zat ik uuuuuren te schreien... tot alle traantjes op waren, en op zo'n moment, of de dagen nadien moet niemand je... Herkenbaar dus, maar ontzettend erg.
Knuffel vanuit mijn gewapend betonnetje...
Lie(f)s.
Dank je wel voor dit blogje. Een echte eye-opener.
Helemaal geen klaagzang...eerder iets om voor ons, niet zieken, bij stil te staan. Dank je en goeie moed van hieruit x
Lieve lieve Tricky,
het is geen klaagzang, het is pure realiteit en die maak jij met je woorden, dag voor dag, inzichtelijk. Een ware steun voor mensen die ook ziek zijn, voor mensen die proberen tot steun te zijn voor de zieken, maar ook zeer zeker voor de mensen die niet ziek zijn. Die ook de realiteit onder ogen moeten zien en beetje bij beetje proberen te begrijpen hoe het moet zijn om dit te dragen.
Liefs en groet Roelien
Dit is geen klaagzang, dit wat jij omschrijft is het leven zoals dat gaat. Dan weer goede dagen, dan weer minder goede dagen. Ik heb geleerd dat beide kanten aanwezig zijn en ook beide kanten mogen! Als je het negatieve ontkend gaat het alleen nog maar meer pijn en energie kosten, het gaat in tegen wat je nou eenmaal voelt. Je hebt het heel goed omschreven!
Jij leest mij ...... ik lees jou ..... en we kunnen weer even verder. Veel woorden heb ik nu niet. Dikke knuffel!
Knufje!
Ik kom hier via Roelien en wil toch even reageren en je natuurlijk sterkte wensen met alles.
Ik kan me zo voorstellen dat je er niks aan hebt als mensen zeggen : 'kop op joh '
Hoe goed bedoeld ook, maakt het dat je inderdaad pas weer naar buiten komt als je dat weer kunt.....die kop op ....
Ik werk in de zorg , met ouderen, die het soms helemaal niet meer zien zitten . Wat kan ik anders dan beamen dat het inderdaad moeilijk is , dat het niet meevalt allemaal , dat afhankelijk worden beslist niet leuk is .
Wat hebben ze eraan als ik bijv . zeg dat het mooi weer is. Dat is voor mij leuk omdat ik naar buiten kan wanneer ik wil maar als je dat niet meer kunt , dan is dat allemaal anders ...
Meegaan in hun gevoel geeft zoveel meer troost dan iets zeggen wat buiten hun gevoelsleven ligt.
Nogmaals sterkte met alles !
hartelijke groet Gea
Pluk de dag, en geniet van alles wat goed gaat en balen over wat niet goed gaat mag ook..!!
Mensen willen graag iets positiefs horen maar dat is er soms gewoon niet. Ik ben blij dat je ook mensen om je heen hebt bij wie dat kan.
Veel liefs jannet
Ik begrijp je aversie tegen goedbedoeld advies of wensen, maar... dan denk ik bij mezelf hoe ik zou reageren, met waarschijnlijk hetzelfde advies of wensen.
Zou je even exact en sec-practisch, vanuit je ervaring, kunnen zeggen wat we dan wel kunnen zeggen of doen in zo'n geval. Wij die aan de andere kant staan weten niet hoe er mee om te gaan soms. Stilte op zo'n moment willen we zeker niet als een uiting van desinteresse of gebrek aan empathie laten uitschijnen, en dus zeggen we van die zinnen waar je tenen van gaan krullen...
Leer ons hoe daar wél op te reageren, zeg ons hoe we ons wél een gepaste houding moeten aannemen.
"Verdriet gewoon verdriet laten zijn" zoals iemand die me verweet dat ik haar wou oppeppen toen ze zo'n pijn had. Een verschrikkelijke schok voor me, net omdat ik net echt goed wou doen...
Ik kom hier eigenlijk gewoon terecht door een logje van Roelien, maar toch voelde ik de behoefte om toch ook te reageren.
Dat die uitspraken niets uithalen is zo 'herkenbaar' (al is elke vergelijking hier werkelijk volledig ontoereikend)
Als mensen dit zo goedbedoeld zeggen dan laten ze je niet toe om ook eens een slechte dag te hebben, maar meer om je verdriet en je pijn te delen. En gedeelde smart is halve smart, maar nu moet je het 'alleen' dragen zeg maar.
Mijn hart gaat uit naar jou en naar de sterkte die deels ook uit dit ene kleine logje straalt!
Er zijn weinig woorden die iets kunnen betekenen waarschijnlijk, maar toch wil ik met een paar onbetekenende woorden jou veel kracht toewensen.
Je klaagt beslist niet, je hebt helemaal gelijk. Mensen moeten beter beseffen dat niet alles aan de buitenkant zichtbaar is...
Ik kom hier ook via Roelien.
En ik vind het helemaal niet een klaagzang van je, eerder een wake up call voor ieder ander.
Ik heb een zus, die ooit ook heel ziek is geweest en gelukkig het heeft gered. Maar ik weet daardoor van dichtbij hoe het voor jou is en ook voor de gezinsleden. Mensen willen dan van alles voor je doen, maar begrip kennen ze vaak niet.
En gisteren was voor mij ook zo'n dag dat ik niet wist hoe mijn toekomst zou worden. Gelukkig is het voor mij met een sisser afgelopen.
Ik wens je heel veel sterkte met alles.
Lieve groet Lia
Ook ik kom hier via Roelien. Je hebt helemaal geen klaagblog geschreven, hoor. Het is juist erg fijn dat je gewoon schrijft wat je voelt. Voor jou in de eerste plaats maar ook voor ons. Want het is best moeilijk om de juiste insteek te vinden, zelfs bij familie of vrienden. Ik heb op dit moment een vriendin die met hetzelfde kampt als jij. Zij waardeert weer een geheel andere omgang met haar en haar ziekte dan twee andere vriendinnen.
Dus geweldig dat jij zo knap schrijft over je gevoelens.
Vanuit hier geef ook ik je een digitale knuffel en wens je veel sterkte.
Janny
Klagen mag, en zeker in jouw situatie. En soms voel je je een beetje beter als je je beklag kon doen.
Liefs,
ilse
Ook voor mij is het een eye opener, al besef ik dat het ook persoonlijk verschillend kan zijn hoe iemand benaderd wil worden. Basishouding moet denk ik zijn dat ik me openstel voor die ander, wat wil die graag? Niet dingen invullen, ook al is het goed bedoeld...
Dit is geen klaagblogje,maar spijtig genoeg de pure realiteit!
Groetjes van uit Mol! XXX
Omgaan met pijn en verdriet is spijtig genoeg nog steeds taboe in onze maatschappij. Ik weet wat je bedoelt ... maar omgaan met emoties van anderen wordt ons niet aangeleerd, en de één kan het al wat beter dan de ander ... hou je sterk meisje en tot later!
Lieve Tricky,..
En dat noem jij klagen,..Weet je,wat ik me soms afvraag,..Hoe zouden velen dragen en verwerken wat jij doormaakt ,..je mag dan de grootste optimist van het land zijn ,..jij voelt je lichaam met zijn beperkingen en dat kan niemand anders weten.Deze morgen zei ik nog tegen een patiente,...ik vraag me af hoe veel mensen zouden reageren als ze hier een week bij ons werken en een week voor mijn kids zorgen,..zouden ze dan ook nog zo praten?
Tricky,spuug het maar eens uit .
Hou je goed en een dikke verwarmende knuffel van mij,..
Dikke zoen,Ann
Ach T, ik ga hier niet teveel op zeggen, je weet het immers maar al te goed wat ik hierop allemaal zou willen neerpennen...
Diepe verbondenheid, dat zeker!
Ik snap je helemaal en kom je even een knuffel brengen...
Joh, als iemand niet negatief is ben jij het wel! Ik heb zoveel bewondering voor je, dat ik dit niet eens onder klagen schaar.... Je hebt gewoon een off-dag. Mag het? ;-) *knuffel*
Ik reageer (bijna)nooit maar dit is zo herkenbaar.
Ik begrijp jouw situatie,als men je ziet gaat het goed met je....
voor mij geeft jouw blog troost en gedeelde smart is halve smart.
een liefdevolle groet,Anneke
Ik kom niet via Roelien, maar ik weet ook dat ik niet altijd weet hoe gepast te reageren op situaties waar je als buitenstaander niet helemaal mee in bent.
Je bent heel duidelijk in je blog en dat is prettig. Mensen weten vaak niet hoe om te gaan met een zieke. Omdat iedere zieke dat op een andere manier wil. Omdat iedereen uniek is. Dan is het fijn dat je aangeeft wat je wel en niet wil, zodat men zich daar in kan aanpassen....
Sterkte.
Hey Tricky, ik volg je al een tijdje. Mijn man is begin nov overleden na een korte ziekteperiode van 4 weken aan die rotziekte. Ik blijf achter met 5 kindjes. Dit stukje van jou is zo waar... ik voel net hetzelfde als wat jij hier schrijft, de mensen willen niet zien dat het nog niet lukt, dat je verdriet hebt...
Het is iets heel moeilijk te verwoorden. Ik wil je nog veel kracht zenden om de strijd te winnen !
Een reactie posten