De eerste prijs...

Zij organiseerde een kwis en ik had haar daar ooit toe aangemoedigd dus vond ik dat ik zeker ook moest gaan deelnemen. Nu, een grote opgave vond ik dat niet, want hoewel ik me meestal ervaar als van een andere planeet (huh? wanneer is dat nu weer gebeurd? of... eh, sportman van het jaar, eh, kzoutniweten...) op zo'n evenementen, ik doe het eigenlijk nog wel es graag. Bovendien had ik een leuk ploegje bij elkaar weten te sprokkelen en op het laatste moment kwam daar nog een blogmaatje/lotgenootje bij dat ik tot dan toe nog nooit irl ontmoet had, en als Globetrotters (naam van ons ploegje) deden we het niet slecht... Wat zeg ik? Niet slecht?! Ronduit goed, want na 3 rondes stonden we al 2de en hoewel het heel spannend werd (want sport en muziek waren niet niet meteen onze sterkste rondes) eindigden we - believe it or not - op de EERSTE plaats! En dan te bedenken dat onze ambitie de voorlaatste plaats betrof hé!
De kennismaking met Saskia verliep trouwens heel leuk, met veel verwennerijtjes aan mijn adres, maar blijkbaar had ik vorig jaar al eens Secret Santa voor haar gespeeld en vond zij dat het nu mijn beurt was... (tja, met dat chemobrein was ik dat al lang vergeten). In elk geval een eerste maar zeker geen laatste ontmoeting (enfin, wat mij betreft dan toch!).

En als ik me dan weer wat beter voel, krijg ik het ineens wel weer erg druk... de voorbije dagen zowat elke dag wel iets te doen gehad, met nog altijd heel wat recuperatie en rust voor- en achteraf natuurlijk, en dan vliegt de tijd! Wat een verschil met alleen maar van het bed naar de zetel en terug te kunnen, wat kropen de minuten toen voorbij! Om maar te zeggen dat tijd toch wel echt een relatief begrip is...

Intussen ook weer een eerste keer de Erbitux gaan halen en dus terug een grieperig gevoel en nog maar wat meer pijn in spieren en gewrichten (bijwerkingen van het wondermiddel!). Helaas ook weer elke week richting ziekenhuis dus voor het infuus van een uur, en dat nog zeker 6 maanden... pfff, en ik was intussen zo gewoon geraakt aan dat minimale ziekenhuisbezoek... maar laten we het positief bekijken, een jaar geleden zat ik nog met 3x per week dialyse opgezadeld, dus we gaan er op vooruit hé! De wittekes gaan er trouwens ook op vooruit, ze staan alweer boven de 2000 (normale waarde: 6 à 10 000)... als je weet dat ik van zowat nul kom, is het al een hele vooruitgang hé, maar dichtbevolkte plaatsen en zieke mensen kan ik nog best even mijden... (een advies dat ik altijd heel braaf opvolg, hm, not really! hout vasthouden dus!)