3 jaar al...

Vandaag is het precies 3 jaar geleden dat ik ziek werd... althans, toen op donderdag 28/11 heb ik me gerealiseerd dat de buik- en rugpijn die me al enkele weken parten speelden, niet alleen maar door de stress veroorzaakt werden... Die bewuste donderdag was er namelijk een studiedag op mijn werk, die ik samen met een collega had voorbereid en waar ik zelf ook een paar workshops moest geven, en ja, daar kwam uiteraard wel wat stress aan te pas... maar toen ik die avond thuiskwam en ook koorts bleek te hebben, besloot ik toch maar es naar de dokter te gaan. Een buikvliesontsteking luidde de diagnose, en ik werd ook doorgestuurd voor enkele aanvullende onderzoeken... 6 december kreeg ik als sinterklaaskado een kijkoperatie en nog es 10 dagen later volgde het verpletterende nieuws: kanker!

Nu zijn we 3 jaar en een hele resem behandelingen en heel veel verdriet en teleurstellingen maar gelukkig ook goed en hoopvol nieuws later en kan ik na een derde zware behandeling nog maar eens beginnen aan een revalidatieproces dat nog wel wat tijd en energie zal kosten... Mijn huidige conditie volgt het Belgisch weer en zit echt onder het nulpunt nu, ik ben heel snel moe, kan de trap naar mijn appartementje nog steeds niet in 1x naar boven (en zeker niet zonder te hijgen), stofzuigen lukt me amper 5 minuten, en mochten ze niet zo'n vreselijke pijn doen, ik zou twijfelen of ik nog wel spieren had...
Toch verbleekt deze ellende als ik denk aan al degenen die ook vochten of vechten tegen die stomme ziekte en die het niet haalden of niet zullen halen...
Want dat is een groot lichtpunt voor mij, er is nog hoop... alleszins op nog wat langer leven weer en wie weet zelfs op volledige genezing. En het kan... Wie vorige week de reportage op Koppen op Eén zag, kon zien hoe Karolien Debecker van Radio MNM vertelde over haar ziekte en hoe ze maar liefst 4x (da's nog een keer meer dan ik, lol!) hervallen is en nu weer gezond en wel verderleeft. Anders is het voor Marie Rose Morel die in hetzelfde programma nog moedig getuigde over haar alternatieve aanpak, maar van wie sinds vorige week geweten is dat ze sterk achteruit gaat en in het laatste stadium is beland.
Gemengde gevoelens dus, bij het zien van dit programma, de één haalt het, de ander niet... En ik weet dat er ongelooflijk veel theorieën over bestaan en dat vaak beweerd wordt dat je eerst 'iets moet loslaten of verwerken of...' en weer in het reine moet komen met jezelf en dat dat dan je ziekte ten goede zal komen, maar eerlijk gezegd geloof ik daar niet in, net zo min als ik geloof in de (té) alternatieve aanpak van K. Natuurlijk probeer je alles wat je tegenkomt, zeker als je te horen krijgt dat de gewone geneeskunde niets meer voor je kan doen, maar soms vind ik het zo jammer dat mensen daar dan al hun energie in steken of zichzelf een hoop schuldgevoelens aanpraten (wat deed ik verkeerd, waar zat ik fout?!) of bv. een streng dieet gaan volgen en zo de laatste maanden die ze hebben, niet gewoon kunnen genieten...

Zelf geloof ik zeker wel in een holistische aanpak waarbij je je zowel goed tracht te voelen op lichamelijk, psychisch én spiritueel vlak en ja, ik ben hier zeker ook mee bezig (mindfulness, meditatie, een (diepgaand) gesprek op tijd en stond (tegenwoordig vaak gewoon bij mijn huisarts), voedingssupplementen, weerstandsverhogende middelen, zoveel mogelijk proberen in beweging te blijven, enz... ). Maar mij zal je niet zien bij die alternatieve artsen die je alleen maar arm maken (daar heb ik trouwens het geld niet voor!) en ook niet zo'n streng houtsmullerdieet zien volgen. Wel probeer ik zoveel mogelijk mediterraans te eten omdat dit ook de beste voeding voor mijn slechte nieren blijkt te zijn (maar dat deed ik eigenlijk voordien ook al, gewoon omdat ik die keuken het lekkerst vind!).

Maar wat ik toch door alles heen het belangrijkste blijf vinden is elke dag opnieuw proberen te genieten van wat er IS... zodat je, mocht het leven sneller eindigen dan je wil en in de hand hebt, niet te veel spijt moet hebben over dingen die je niet deed en tijd die je niet genoten hebt... maar de eerlijkheid gebiedt me dan wel te zeggen dat dat nu toch alweer net iets makkelijker gaat dan de voorbije maanden, want als je écht niet goed bent, en je wereld verkleind is tot je appartementje is het toch wel verdomd moeilijk om leuke dingen te blijven vinden... je hebt er dan eenvoudigweg de fut niet voor.
Ook heb ik gemerkt dat net dan de mensen wegblijven, op die moeilijkste momenten sta je er uiteindelijk toch vaak alleen voor en uiteraard heeft dat ook te maken met je eigen energie...

Maar vandaag heb ik weer lekker genoten van een ontbijtje met mijn gaste in B&B Kakelbont en daarna zelfs ook van een voorzichtig wandelingetje in het bos op mijn eentje... langzaamaan weer beginnen hé, met die conditie op te krikken! Dus wie zin heeft in een kort wandelingetje de komende weken, meld u aan en vergezel me (mag ook 'virtueel'), want met twee is dat toch altijd nog leuker dan alleen... hoewel ik nu wel meer mindful aanwezig kon zijn in de natuur natuurlijk...