Na de feestvreugde...

Het is hier een beetje stilletjes nu, na de feestvreugde. Bekomen van de voor mij erg drukke voorbije weken... Ook daaraan merk ik dat ik 'er' nog niet ben... Voor ik ziek werd had ik er geen enkel probleem mee om van hier naar ginder te gaan, en elders te overnachten... nu vreet dat aan mijn energie, al slaap ik 'elders' ook best goed tegenwoordig en zeker lang genoeg... de extra indrukken die je opdoet, de gezellige babbels die je hebt, het sociaal zijn, het is vermoeiend...
Dus sinds zaterdag gaat het er hier heel kalmpjes aan toe en gebeurt er niet zo veel... of ja, ik hang uren aan de telefoon, ik geniet van mijn verwennerijen van de afgelopen weken (manman, wat ben ik verwend geweest, dank jullie wel allemaal!) en ik slaap en rust en slaap en rust en ...
'Men' zegt dat ik nog altijd veel doe, maar ik woon alleen hé, en als ik zelf niet mijn 'kot' uitkom, ja, dan zit ik hier wel hele dagen alleen te koekeloeren, en daar ben ik dan toch een iets te sociaal beessie voor denk ik... En voor elk uur dat ik iets doe, volgen een paar uur rusten hoor... als ik het al in uren kan omzetten, denk ik dat ik momenteel ongeveer aan 3 uur actief zijn per dag zit, en dat is dan een gemiddelde hé, dus als ik 3 uur afspreek met iemand, betekent dat niet zelf koken die dag... Gelukkig werd er ooit een diepvries uitgevonden hé...

Haha, ik had niet veel inspiratie en nu staat er hier toch een heel blogje!

Maar ik wil, met toestemming van Uvi zelf, toch ook nog dit hier even kwijt, omdat het zo mooi verwoordt wat ik ook zo vaak voel, en ook nu, naar aanleiding van de dubbele moord in Halen...

Verdriet heeft vele namen

Ik hoorde de zee schreeuwen.
Bij nader toezicht waren het meeuwen.

Hoe luid klinkt verdriet.
Hoe ver reiken de tentakels.
Voor de radio is het nieuws.
Voor de luisteraars verbazing.

Madame Butterfly troostte mij.
Met zalvende octaven.

Troost heeft vele namen.
Muziek, woorden, zwijgen,
een stem, twee armen, lege handen,

een plek om te luisteren, luisteren, luisteren ...

Ieder verdriet is anders.
Voor de één is een pluimgewicht ondraagbaar.
Bespreekbaar zacht.
Een ander sterft. Onbewogen hard.

Elk verdriet rakelt je eigen droefheid op.
In ieder verdriet ligt een stukje mozaïek.
Van jezelf.

Ergens in Vlaanderen leeft er een ondraaglijk verdriet.

Uvi

Voor de buitenlanders die meelezen, een jong koppeltje (meisje 18 en jongen 22) werd in de nieuwjaarsnacht vermoord teruggevonden in een uitgebrande auto langs de snelweg in Halen (Limburg)... Vanmiddag hoorde ik dat de buurman (een leraar) bekentenissen zou hebben afgelegd...