in de wachtkamer... met gesloten deuren om je heen...

Het is weer zover... ik zit in de wachtkamer... tussen de scan en de uitslag ervan...
in het tussengebied waar alles nog kan, en toch al alles vastligt... zowel op de scan als in je lijf...
je lichaam kent het antwoord al, maar jij weet het nog niet...
Kan je het voelen?! Je weet het niet... de longen die de laatste tijd niet zo goed mee willen, het ongelooflijk moe blijven, de pijn... je vraagt je af, maar probeert het ook weer los te laten...
Leven in het hier en nu, en zoveel mogelijk genieten, en meepikken van de leuke dingen...
en op andere momenten stilletjes met je angst en beven alleen zijn... want delen is nog altijd oh zo moeilijk...

Zelfs omringd door goede vrienden voelt het eenzaam... kan er niets over worden gezegd... worden deuren gesloten door mensen die over zichzelf beginnen, of je de mond snoeren door te zeggen dat je 'niet zo negatief mag zijn'... Ben je dat dan?! je vraagt het je af, wikt en weegt de gedachten in je hoofd...
Is angst ervaren voor wat komen gaat hetzelfde als 'negatief' zijn...?!
Je denkt aarzelend van niet... maar jij bent hen niet... voor hen is het wellicht te zwaar, te heftig... zij willen niet horen wat misschien ooit zal komen... en je voelt je alleen, nog meer alleen dan wanneer je écht alleen bent... het doet pijn, het wringt, het steekt... soms nog meer dan de fysieke pijn...

Mensen willen jouw toestand relativeren, 'voor de grap' zeggen ze dingen die je kwetsen... ook je beste vrienden... het sluit de deur... het maakt je kwetsbaar en emotioneel... ze willen 'lichter' maken wat voor hen te zwaar is..., wat zij misschien (nog) niet onder ogen durven zien...
Zelf denk je dat je je al min of meer hebt verzoend..., met dat wat misschien ooit onvermijdelijk zal zijn... (zeker ooit, maar misschien veel sneller dan je zelf wel wou!)..., je leeft al 4 jaar op het scherp van de snee... je probeert er zinvol mee om te gaan door te Leven met hoofdletter! door ook die verjaardag, waarvan je nooit gedacht had die te halen, zo uitgebreid te vieren, door er een verjaarMAAND van te maken...
maar niet iedereen kan zich vinden in die keuze... mensen vinden het 'overdreven', 'te negatief', 'te pessimistisch'...'zo moet je toch niet denken zeg'... en weer wordt een deur gesloten... want je gedachten gaan regelmatig wel in die richting... al geniet je intussen ook ten volle van het leven... maar je gaat ze niet uit de weg, de angsten en de eenzaamheid...

Je bent zoekend op deze eenzame weg... die existentiele angsten zijn 'des menschen' maar blijkbaar moet je ze alleen doorworstelen... of toch niet... je zoekt en vindt... je ervaart dat je zwaar zieke cliënten min of meer hetzelfde doormaken... ook zij worstelen met de eenzaamheid, de angst en de twijfel... de gesloten deuren, zelfs bij betere vrienden... je herkent, en erkent... en kan hen helpen door je begrip, je luisterend oor, je erkenning... je probeert voor hen een 'open deur' te zijn... en je wordt er zelf ook door getroost...

Je vindt je heil in yoga, meditatie, mindfulness, en in bepaalde mensen van wie je opleiding krijgt... je schrijft je in voor een opleiding 'transpersoonlijke therapie' en wordt toegelaten zonder motivatie omdat je 'duidelijk voldoet aan de voorwaarden'...

Het is een opleiding die pas volgend schooljaar doorgaat... dus je hoopt op goed nieuws, het beste nieuws dat je kan krijgen, nu, in jouw situatie, nog een hele tijd uitstel van... ben je dan pessimistisch?! ik dacht het niet, toch?!