Stabiel...

Alles is stabiel gebleven... dit wil zeggen dat de vlekjes die er vorige keer nog zaten niet weg zijn, maar dat ze ook niet vergroot zijn, en dat er ook geen andere zijn bijgekomen... dat is dus goed nieuws, althans in de situatie waarin ik zit...
Want hoe graag had ik eindelijk eens een keertje écht goed nieuws gekregen! Dat die hele rotzooi opgehoepeld was, zich teruggetrokken had en andere oorden had opgezocht, dat die kl***K mij beu was, en niet zo'n beetje, maar helemaal beu, kotsbeu, zodat ie verdween om nooit meer weer te keren...

En ja, ik zou nu dus heel content moeten zijn met dit nieuws, ja, ik zou moeten juichen, dat alles stabiel is gebleven, en ja, ik zou dankbaar moeten zijn dat ik er nog ben!
Maar ik ben het even niet... of toch niet helemaal... ik ben het beu van mijn grenzen alsmaar te moeten verleggen, beu van moe te zijn, beu van niet meer mee te kunnen, van geen conditie te hebben, en te hijgen als ik een trap op moet, beu van te zien hoe andere veertigers midden in de flow van hun leven zitten, en ik vaak moet vechten om de dag door te komen, of me als een tachtiger te voelen... (en dan nog, want ik ken ook tachtigers die nog vitaler en energieker zijn dan ik momenteel!)...

Ik ben het beu te moeten rekening houden met mijn lijf dat niet meewil, te moeten afhaken als het net leuk gaat worden, te moeten oppassen met wat je eet en drinkt omdat het gevolgen voor je kapotte nieren kan hebben, beu dat mijn hoofd zoveel ideeën en gedachten produceert waar ik nauwelijks een tiende van kan uitvoeren...

En eigenlijk ben ik zelfs meer de gevolgen van de K en de behandelingen beu... kapotte nieren, kapotte longen, verstoorde bloedwaarden, gewrichts- en spierpijnen, constipatie ten gevolge van de morfine, diarree ten gevolge van weer andere medicatie, voortdurend dat gevoel van moe zijn, en niet helder zijn, duf zijn, suf zijn... hersenmist!

Vandaar ook mijn late reactie op dit blogje... het kwam er even écht niet van... ik zat er even helemaal door (verbleef zelfs een paar dagen op de berg om wat 'bij te komen'), en ben nog altijd met veel moeite aan het opkrabbelen... ja, ik doe nog veel leuke dingen, maar altijd ten koste van... ik mag/moet het achteraf altijd weer bekopen dat ik te weinig slaap heb gehad, dat ik een heel weekend weg was en probeerde mee te doen met de hoop...

Maar als ik niet meer inga op al die leuke voorstellen, zit ik wel gewoon de hele tijd alleen thuis... en daar vind ik ook niet altijd zo veel aan, zeker niet na vier jaar al zoveel (veel te veel!) alleen thuis zitten...

Enfin, voor mijn gezaag helemaal de pan uit swingt, toch maar even eindigen met een positieve noot: momenteel zit ik wel alleen (ah ja, want ik neem even wat gas terug en ga niet in op de leuke voorstellen om me heen!) maar dan wel op het ruime, zonnige appartement mét terras van vrienden... en de aaitjes van de poes krijg ik er gratis bij... :-)