The blues...

Als er zoiets bestaat als de bestralingsblues (zoals in de babyblues), dan heb ik daar vast last van de laatste tijd... al duurt deze 'blues' dan wel wat langer dan de gebruikelijke paar dagen bij jonge moeders... misschien lijd ik dan toch meer aan een soort post-bestralings-depressie (zoals in postnatale depressie)? Anyway, hoe je het ook wil noemen, feit is dat ik hier maar wat zit aan te modderen deze dagen... en het is vandaag toch net een maand geleden dat ik mijn laatste straaltjes ging halen!
Het tij mag dus wel eens gaan keren, vind je ook niet!?

Maar ik kan niet echt zeggen dat ik me 'goed' voel momenteel, ik voel me het grootste deel van de dag suf en mottig en ellendig van de pijn hier en daar, en ambetant van de vervelende bijwerkingen van de vele medicatie die ik moet nemen en tengevolge van mijn slechte nieren (gaande van jeuk over gans mijn lijf tot vervelende infecties her en der) en dan weer zit ik om het kwartier op het toilet, dan weer kan ik dagen niet gaan en verga ik van de buikpijn, en zo kan ik nog wel even doorgaan... niet dat het me ook maar enigszins helpt, dus ga ik dat hier ook niet doen... (al kan het wel es helpen om even je hart te luchten natuurlijk!)!

De artsen zeggen dat het normaal is, dat het 'erbij hoort', alweer, again, dat het te verwachten was, omdat mijn lijf al zoveel te lijden heeft gehad de laatste jaren, en dat ik er mee zal moeten leren leven... en dat ze er alles aan zullen doen om de (levens)kwaliteit optimaal te houden, maar dat ze helaas ook geen toverstokje bezitten, alleen maar nog meer medicatie die de bijwerkingen van mijn slecht-functionerende lijf en van de vele andere (en eerdere) medicatie misschien ietsje draaglijker kunnen maken.
Mijn huisarts is ietsje optimistischer en houdt me voor dat het nog wel wat zal beteren, dat ik nu weer kan gaan revalideren, en dat ik mijn conditie dan wel weer (een klein beetje) zal zien beteren... maar ze begrijpt ook wel dat ik daar nu als een torenhoge berg tegenop zie!

In mijn meest depressieve momenten vraag ik me dan af of het allemaal nog wel zin heeft (want die smerige rotbeesten komen toch steeds terug!), of het wel de moeite loont om me weer te gaan motiveren om me van die bank af te sleuren en ondanks al die pijn en mottigheid mezelf toch weer te forceren om mijn dagelijks wandelingetje weer met een halve km uit te breiden, of überhaupt mijn wandelingetje wel te gaan doen (want ja, dan heb je die conditie weer wat opgebouwd en kan je weer van voren af aan beginnen, met steeds wat meer conditieverlies natuurlijk!)... ja, lieve lezers, ook deze dame die wel altijd tracht zo positief mogelijk te blijven, laat haar kopje wel eens hangen en heeft niet altijd de nodige kracht en energie om zichzelf bij elkaar te rapen en toch maar weer 'flink' te zijn, en, erger nog, loopt ook soms wel eens over van zelfbeklag...

En al die wijze raad die ik zo goed aan anderen kan geven, aan die jonge MS-patiënt of de man die op zijn 32 de diagnose Parkinson kreeg, of de jonge vrouwen met die verschrikkelijke degeneratieve aandoening SCA (spinocerebellaire ataxie), of aan de jonge vrouw met neurologische schade tengevolge van een inoperabele hersentumor en aan zoveel anderen in mijn praktijk, lijkt dan even uit mijn eigen woordenboek te zijn geschrapt of zo... een nieuwe zin aan je leven geven, ervan maken wat er nog van te maken valt, genieten van het moment, van al die kleine geluksmomentjes die de dag toch nog de moeite waard maken om geleefd te worden, ... Nee, het loopt niet elke dag zoals ik het zelf wel zou willen... Ik laat het tegenwoordig ook maar gewoon toe, want er tegen vechten heeft al helemaal het omgekeerde effect, nl dat ik nog dieper in de put glijd, omdat ik niet erken (en niet erkend word) in wat zo logisch is... Je lot dag na dag opnieuw met opgeheven hoofd dragen is een illusie, natuurlijk heb je dagen dat je het niet ziet zitten en dat je het allemaal wil opgeven, of op zijn minst de moeite niet meer waard vindt... en ook al weet ik best dat al dat zelfbeklag, dat gemopper op al wie me niet begrijpt (of althans, zo komt het dan over!), dat in tranen uitbarsten bij het zien van een zeemzoeterige drama op tv, het gezeur aan de telefoon (die ik in deze dagen dus liever niet opneem, net omdat ik alleen maar kan zeuren, en geen energie overhoud om naar de persoon aan de andere kant te luisteren), en het op de bank blijven hangen en toegeven aan de vermoeidheid en de pijn... me in eerste instantie alleen maar dieper in de put lijken te duwen... toch doet het soms deugd, snap je, om even 'niets te moeten', niet te moeten forceren, niet te moeten motiveren, niet te moeten flink of sterk zijn, niet te moeten sociaal doen, niet te moeten luisteren naar de goede raad (ongetwijfeld goedbedoeld) van anderen...

Ik kruip er wel weer uit hoor, uit dit (niemen)dalletje... uiteindelijk zal ik wel weer tot het punt komen dat ik mezelf toch weer zal motiveren en forceren, dat ik mezelf toch wel weer wat flinker en sterker zal voordoen dan ik me werkelijk voel,  dat ik toch wel weer de energie kan opbrengen om ook naar anderen te luisteren... maar nu even niet!

(en ja, heel waarschijnlijk heeft ook de scan die er weer aankomt (volgende dinsdag!), er wel wat mee te maken, met mijn dipje nu... hoewel ik, ook met goed nieuws (laten we hopen!), beperkt zal blijven in mijn doen en laten, en ik het daar deze dagen even heel erg lastig mee heb!)