Vrouwen en nieren...

Hebben vrouwen en nieren iets met elkaar gemeen?! Behalve het feit dat vrouwen nieren hebben natuurlijk?! Maar dat geldt net zo goed voor mannen, dus daar is eigenlijk niets bijzonders aan! Wel was het gisteren toevallig tegelijk Internationale Vrouwendag (altijd op 8 maart!) én ook WereldNierDag (variabele dag)!

Op mijn frigo (en intussen ook op facebook!) hangt het magneetje 'We can do it', niet zozeer omdat ik me als een feministische, geëmancipeerde vrouw wil profileren, maar meer omdat ik me de laatste jaren toch wel best 'strijdvaardig' voel of tenminste 'zou willen voelen'...! Iedere keer als ik mijn kopje wat laat hangen, herinnert het magneetje me eraan dat ik het wél kan, dat ik nog wél wil doorgaan...!

Magneetjes over nieren of nierdialyse ben ik nog niet tegengekomen, en voor zover ik weet is er ook geen lintje in de één of andere kleur dat verwijst naar nierpatiënten (zoals de roze lintjes naar borstkanker), maar gisteren was het dus WereldNierDag, en ook op de berg werd daar aan gedacht...

Een infostand in de inkomhal moest mensen informeren over het hoe en wat van nierziekten en vooral... aanmoedigen om zich op te geven als orgaandonor, want er is best wel een lange wachtlijst als je een nieuwe nier nodig hebt! Voor degenen die hier nog niet zolang meelezen (of degenen die het niet meer weten!), zelf sta ik nog niet op die wachtlijst, omdat K een contra-indicatie is voor een donornier; als je getransplanteerd wordt, moet je daarna levenslang anti-afstootmiddelen slikken, en die ondermijnen je afweer enorm, en dat zou natuurlijk terug een opflakkering van de K kunnen veroorzaken... misschien/wellicht speelt ook wel mee dat het natuurlijk om niet zo'n goedkope ingrepen gaat en dat je als K-patiënt misschien wel niet zo lang meer baat zal hebben met zo'n nieuwe nier... eerst een aantal jaar K-vrij zijn dus en dan kan je op de wachtlijst komen, en momenteel is het dan nog zo'n 4 jaar (gemiddeld) wachten!
Dus mensen, registreer je als de wiedeweerga als donor (niet alleen voor nieren, er zijn er voor allerlei organen nodig!!! en ook voor stamcellen, later meer hierover!)! Het kost je niets en je zal er ook niets van voelen (aangezien je dan zelf de geest gegeven hebt!)

Naast de infostand voor de patiënten, de bezoekers en het personeel van het ziekenhuis, werd ook voor de doktoortjes-in-opleiding een 'efforke' gedaan op het vlak van goed geïnformeerd worden op de WereldNierDag!
En wat een eer, ik werd gevraagd om over dialyseren te gaan getuigen in een les voor de 2de/3de jaars bachelorstudenten geneeskunde in het kader van het vak 'Ademhaling en nieren'. Samen met een eveneens tamelijk jonge en erg sympathieke man (die ik eerder op de dialyse had leren kennen), die een paar maanden geleden een nieuwe nier kreeg (na een wachttijd van amper 6 maanden, uitzonderlijk snel dus!).
Dat de prof me voorstelde als lijdend aan acuut (tegengesteld aan chronisch) tubulaire necrose met aanzienlijke afname van glomerulaire filtersnelheid, tengevolge van toxische beschadiging, klonk me als muziek in de oren, en niet alleen omdat het zo'n mooie, dure, medische woorden zijn... Dat hij spreekt over acuut betekent immers dat er nog altijd een mogelijkheid tot spontaan (geleidelijk) herstel openblijft... al besef ik ook wel dat mijn nieren (net als ikzelf, zie eerdere logjes) nooit meer de oude kunnen worden, maar misschien geraak ik tenminste tijdelijk nog wel weer even van die dialsye verlost?!
Maar wat vond ik het moeilijk om te antwoorden op de vraag die natuurlijk niet kon uitblijven: 'Uw nieren hebben een toxische beschadiging opgelopen, is het toxisch middel bekend?' Tja, daar sta je dan hé, in een aula vol piepjonge studentjes die over een jaar of 5 ook aan je bed kunnen staan, wie weet wel als oncoloog, en dan moet je daar zomaar even dat vervloekte k-woord gaan uitspreken... En ik dacht even slim te zijn en zei dat het een gevolg was van de 'cisplatine' die ik gekregen had, in de veronderstelling dat die jonge doktoortjes al wel zoveel van oncologie zouden weten, maar hm, toch niet allemaal, want vlam, de volgende vraag was natuurlijk wat dat was. De prof, die mijn aarzeling wellicht heeft opgemerkt en best wel ok was, redde me uit deze netelige situatie door te zeggen dat 'mevrouw behandeld werd voor een cervixcarcinoom en als ze niet wisten wat dat was, dat ze dan hun cursus 'algemene medische begrippen' er maar eens terug op na moesten slaan'!
Oh, wat voelde ik me stom, ik heb het al zo vaak aan mensen verteld, al zo vaak neergeschreven, maar het uitspreken in zo'n grote menigte, brrr, dat ging dus even niet! Ze werden er begot stil van en even leek het of mijn optreden maar van erg korte duur zou zijn, aangezien er geen vragen meer kwamen, maar toen hervond ik mijn moed (WE CAN DO IT, weet je wel!) en begon ik over het dialyseren te vertellen, en, nog interessanter, over het dialyseren in het buitenland (want daarover moest ik zeker vertellen, was me gevraagd, om die jonge doktertjes-in-wording vertrouwd te maken met 'mensen met een ziekte' in plaats van hen alleen maar als patiënt te zien, wat ik overigens een heel nobele missie vond!!!)!
Je snapt vast wel dat ik daar maar wat graag over wou vertellen! En wat ik hen gisteren al verklapt heb, ga ik jullie hier nu ook zeggen... heel binnenkort ga ik (zeer waarschijnlijk, als de wonden goed herstellen en zo!) weer eens een reisje maken... naar het verre, maar paradijslijk mooie Bali nog wel... en daar word ik zowaar gevolgd door een nefroloog die (zij het gebrekkig) Nederlands spreekt... Indonesië was immers jarenlang een Nederlandse kolonie, maar dat moet ik mijn vele Nederlandse lezers hier niet vertellen natuurlijk!
Toch voelt het ook allemaal wat dubbel, maar daarover later meer!