Een lagere versnelling...

Ik val in herhaling als ik hier schrijf dat ik 'moe' ben zeker?! Maar het is helaas niet anders... De vermoeidheid lijkt wel als een zware zak op en in mijn lijf te hangen die ik onafgebroken moet meezeulen en slechts af en toe even kan neerzetten. Dat zijn dan de momenten dat ik snel iets afspreek omdat ik daar dan ook wel zin in heb, maar vaak krijg ik daar later dan weer spijt van...
Ik heb de laatste weken meer dan eens op een lagere versnelling moeten overschakelen en laat ik nou net een zware voet hebben! Waar zit die 'vind ik niet leuk-knop'!?
Het is een heftige confrontatie met wat die stomme ziekte met je doet! Natuurlijk ben ik blij dat ik er nog ben, en dat ik nog vanalles kan doen, maar hoe makkelijk het me soms ook 'lijkt' af te gaan, ik ken zeker ook mijn dieptepunten. Meer dan eens moet ik mezelf streng toespreken en bij elkaar rapen om toch weer een eerder (vaak op een beter moment!) gemaakte afspraak na te komen... het is voor mezelf ook de enige optie denk ik, om niet helemaal ten onder te gaan... want ja, de verleiding is natuurlijk vaak groot om toe te geven aan die vermoeidheid en je maar te laten gaan, want je bent toch ook wel erg ziek, en er is toch niets mis met rusten... maar het is ook een verraderlijke valkuil en ligt een depressie dan wel eens op de loer... en dan is het nog moeilijker om weer recht te krabbelen!

Toch is het niet echt mijn stijl om me op te sluiten en voortdurend binnen te zitten en alleen te zijn. In betere tijden werd ik wel eens speedy gonzalez genoemd, en vertrok ik te vroeg op de ene afspraak om dan op de volgende een beetje te laat toe te komen, maar ze dan toch alle twee te hebben meegepikt! Dat dat tot het verleden behoort, heb ik inmiddels wel begrepen, maar dat wil niet zeggen dat ik het er nog best moeilijk mee heb om het te aanvaarden, toch?! Daarom ook blijft het deugd doen als mensen blijven laten weten dat ze me steunen, want soms beangstigt het me ook enorm... wat als ik écht niet meer uit de voeten kan, en ik zelf de energie niet meer heb om 'in touch' te blijven...?! Ik merk het nu al op mijn mindere dagen wanneer ik zelf minder contact neem, al gauw wordt mijn wereldje dan beperkt tot mijn bed, mijn zetel, en mijn laptopje... en gelukkig - ja, dat klinkt misschien vreemd, maar in mijn situatie is het dan soms 'gelukkig' - de mensen in het ziekenhuis en mijn huisarts.
Soms begrijpen mensen ook niet zo goed dat je wel een kort bezoekje kan hebben, of je wel even kan forceren om naar een begrafenis te gaan, maar dat je toch nog niet zo fit bent om lange tijd achter elkaar 'sociaal' te gaan doen, en dat je eigenlijk toch ook gewoon liever in je eigen bedje ligt dan... Ik ben heel blij met de handvol mensen die dat wel begrijpt, en die dan soms gewoon wat vaker bellen of mailen of sms-en, omdat ze weten dat ik wel nood heb aan contact maar misschien niet zo veel nood heb om lekker leuk en gezellig te gaan doen... Helemaal top zijn de mensen die me af en toe verwennen met een lekkere maaltijd, maar die ook heel goed begrijpen dat ik dan liefst na het eten meteen weer terug naar huis wil! Maar die zijn nog beperkter...

In die zin ben ik gek genoeg gaan houden van mijn dagelijkse uitstapjes naar de berg... het brengt ritme en structuur in mijn dagen, en zeker op het brandwondencentrum waar ik sinds een tijdje dagelijks langs mag, word ik zo vriendelijk onthaald dat de wondverzorging bijna een aangenaam bezoekje wordt! Dat mag ook wel natuurlijk, want leuk is het allerminst... jeetje, wat doen brandwondes pijn zeg! Gelukkig wordt er een goed pijnbeleid gevolgd, al loop je dan het risico soms tot een zombie herleid te worden, al heb ik daar blijkbaar vooral zelf last van, want het valt nog wel mee met mijn alertheid volgens mijn omgeving... toch rijd ik nu maar beter even geen auto (mag ook niet, owv de morfine, en kan ook niet, owv de pijn!), dus ook letterlijk een versnelling lager dan maar!