Winterslaap...

Zin in een lange winterslaap, al laat de winter ons best wel in de steek dit jaar...
De virusjes, die me eerst een luchtweginfectie bezorgden en daardoor de weg vrijmaakten voor alweer een vieze bacterie die zich in mijn (toch al verzwakte) longen nestelde, lieten me helaas niet in de steek, maar wilden per se weer even op bezoek komen, al zat ik er dus niet op te wachten, want ik kan je verzekeren dat hoesten met een (inmiddels ontstoken :-() brandwonde op je lijf niet zo'n ideale combinatie is...
Beetje murw gemaakt dan maar door de opgedreven pijnmedicatie... al zijn die morfinederivaten ook niet zonder bijwerkingen natuurlijk... darmpjes in de knoop, misselijk en mottig maar 'gelukkig' ook erg slaperig, dus toch een beetje winterslaap kunnen houden...
Op de wakkere momenten helaas teveel (vervelende) gedachten die door dat nooit slapende hoofd blijven tollen, en als je door het raam naar buiten kijkt tot overmaat van ramp ook nog druilerig, grauw en grijs weer... soms begrijp ik het wel hoor dat mensen dan liever even uit de buurt blijven, want ja, erg aangenaam gezelschap ben ik dan natuurlijk niet... (vergeef me lieve mensen, tegen wie ik een beetje teveel geklaagd en gezaagd heb!)

Op zo'n dagen vind ik het oh zo moeilijk om volgens mijn eigen dierbare leuze 'koester het kleine' mijn drastisch ingeperkte leventje te leven... ik probeer het wel hoor, mijn zegeningen dan toch te tellen, maar vaker verlies ik mezelf dan in dromen over een toekomst waarin ik weer als een jong en dartel veulen (heu?!) de 1001 dingen die in mijn hoofd nog rijpen, kan vorm geven... om dan, als ik me met de moed der wanhoop (en praktischerwijs ook gewoon met de bus!) naar de berg begeef, pijnlijk met de neus op de feiten gedrukt te worden (en ook met de brandwonde op mijn lijf, als het verband verschoond moet worden, jezusmina wat een marteling!) als ik voor de zoveelste keer de weg afleg naar de kelder waar de straaltjes op me wachten... Het speedy-speedy-tempo van voor mijn ziek-zijn zal ik wellicht nooit meer kunnen evenaren... Gek hé, hoe je, terwijl je weet dat je al lang heel content mag zijn, als je deze nachtmerrie overleeft (of minstens een aantal jaren eraan kan breien!), je toch blijft hopen op 'terug de oude worden'... In die zin doe ik eigenlijk net hetzelfde als wat ik de mensen om me heen weleens verwijt: mezelf sussen met de woorden 'het komt allemaal wel goed'...
Het zal wel een soort overlevingsmechanisme zijn om te blijven hopen... ik merk het ook bij lotgenootjes, die nochtans ook best wel realistisch in het leven staan...
Het komt natuurlijk niet meer 'goed' en zelfs als ik dit (tijdelijk) overleef, hebben de behandelingen en al de ellende die ik al doorstaan heb, hun sporen nagelaten, en die zijn op zich al niet niks...

Maar dan hoor ik het verschrikkelijke nieuws dat de jonge, sympathieke curator van het nieuwe museum in mijn stad is overleden aan de gevolgen van een stom verkeersongeval hier vlak bij mijn thuis... Ze werd dinsdagavond gegrepen door een auto (die amper 50 reed!) op een plek waar ik ook meermaals per week de straat oversteek, en werd met zware, levensbedreigende verwondingen naar 'de berg' gebracht, waar ze vanmorgen is overleden... Vorige winter leerde ik haar ook persoonlijk kennen, een hele toffe madame! De wereld staat even stil...

En dan kan ik toch weer even dankbaar zijn dat ik er nog ben, moe en uitgeput, en met veel pijn, dat wel, maar ik kan tenminste de kleine geluksmomentjes nog koesteren... vanavond bij mijn lieve collega van de praktijk een overheerlijke vegetarische maaltijd mogen gaan eten bijvoorbeeld...