Luisterend oor...

Voor de laatste keer dit jaar wordt mijn bloed gezuiverd door dat wonderlijke dialyseapparaat.
Voor de laatste keer dit jaar luister ik naar het al minstens 20 keer vertelde verhaal van mijn 93-jarige kamergenote... soms heb ik er echt geen zin in en doe ik of ik slaap (waarbij ik dan meestal ook écht in slaap val ;-)) maar vandaag heb ik toch maar weer eens geluisterd... het menske is al meer dan 20 jaar alleen en volgens mij krijgt ze ook niet zoveel aandacht van haar kinderen (die natuurlijk ook alweer opgeslorpt worden door de drukte van hun gezin met hun kinderen en kleinkinderen)... toch vertelt ze er iedere keer vol trots over, dat ze 5 kinderen heeft, 13 kleinkinderen, en sinds een paar weken al 11 achterkleinkinderen... Ze behoren voor haar tot het belangrijkste in haar kleine leventje.... naast dat wonderlijke dialyseapparaat dan... Ze komt al 8 jaar onafgebroken 3 à 4 keer in de week naar de berg omdat haar nieren niet meer meewillen, voor een transplantatie kwam ze op die leeftijd niet meer in aanmerking. In die laatste 8 jaar is de berg het enige uitstapje dat zich buiten het dorp waar ze woont, bevindt, wel gaat ze de andere dagen (dat ze niet op de berg hoeft te zijn) steevast haar koffie-met-borreltje drinken in haar stamcafé. Ze heeft geen gsm en computer, en begrijpt ook niet waarvoor die 'futuristische dingen' dienen...  Dat ik daarmee correspondeer met de buitenwereld, dat zegt haar niets... vandaar dat ze het ook niet kan laten om telkens haar verhaal te beginnen, wanneer ik mijn mini-notebook bovenhaal (en dat ik soms maar met een half oor luister, terwijl ik toch al even mijn mailtjes check!). Ze begrijpt nog veel minder dat ik graag reis, en zelfs in het buitenland wil gaan dialyseren om toch iets meer van de wereld te kunnen zien... kortom, mijn gezelschap op de dialyse-unit is vaak van het soort 'luister naar mij, maar ik luister niet naar jou want ik begrijp niets van jouw wereld' (al moet ik eerlijkheidshalve ook toegeven dat ik wel al iemand leerde kennen die enorm geïnteresseerd was in 'mijn' verhaal, en met veel spijt in haar ogen (oh, dat had ik ook wel willen meemaken in mijn leven, maar ja, de tijden waren anders!) bedelde om nog een stukje te vertellen van mijn leven... maar zij is helaas al overleden intussen.
De jongeman met wie ik het wel erg goed kon vinden (en die toevallig dezelfde huisarts had als ik!), die door een acute nierziekte hier terechtkwam, is intussen al getransplanteerd (na amper 4 maanden dialyse, heel snel dus!) en stelt het goed inmiddels, maar ik mis hem dus, temidden van de oudjes hier rondom mij...
En het is niet dat ik niet graag luister naar hun verhalen, integendeel, ik hang ook wel eens aan de lippen van oudere mensen die vertellen over hun verleden, maar waar ik wel een beetje van baal is dat ik alleen maar moet luisteren naar anderen. En ja, dat ligt in mijn aard, en ja, ik kan het ook wel goed (hmhm!) maar sinds ik zelf ziek ben, ben ik helaas ook al te vaak geconfronteerd met mensen die wel hun verhaal aan mij vertelden, maar daarna geen zin of geen tijd meer hadden om naar mijn verhaal te luisteren... voor ik ziek was, had ik er niet zo'n last van, wellicht omdat ik niet altijd zo veel te vertellen had (?! of de dingen die er waren liever voor mezelf hield!) maar de laatste jaren ben ik enorm op mezelf teruggevallen en werd pijnlijk duidelijk hoezeer ik leefde in functie van anderen... luisteren naar anderen, anderen op hun gemak stellen, anderen helpen met de kinderen, soep koken en boodschappen doen voor anderen als ze ziek waren, anderen blij maken met kadootjes, anderen een gezellig etentje bezorgen, anderen helpen orde op zaken te stellen (en dan heb ik het niet over mijn praktijkwerk, want daar spreekt het vanzelf dat ik er ben voor de ander, maar over mijn privé-leven en (zogenaamde) vrienden)... en het is zeker niet zo dat ik dat nu niet meer doe, hmhm, wie me (goed) kent, weet wel beter... maar het is wél zo dat ik ook mijn plekje wat meer ben gaan opeisen, met als gevolg dat het kringetje van (zogenaamde) vrienden ineens een heel pak kleiner werd... en dat deed pijn, erg veel pijn, en heeft me heel wat traantjes gekost (en woede en frustratie en...), maar ervaren dat er ook anderen waren die er ook voor mij wilden zijn, was en is zo fijn...

En eigenlijk is het dat wat ik met heel dit voorspel wilde zeggen... lieve (échte) vrienden (en huisarts en nog enkele andere hulpverleners), ik ben zoooo blij dat jullie er zijn! Ik ervaar het echt als een zegen dat het contact met sommigen rondom me zo mooi en intens is, zo verdiept en rijk en waardevol en ik hoop dat me gegund is daar nog lang van te mogen genieten...

 Ik klink vanavond op jullie en op een nieuw jaar vol mooie ontmoetingen of verdere verdieping van het contact dat er al is!

En ik klink natuurlijk ook op al die trouwe bloglezertjes, waarvan sommige toch ook al 'vriendjes' zijn geworden hé... ben blij dat jullie er zijn (en dankjewel voor de vele kaartjes die ik al mocht ontvangen! ik ben wat later dit jaar... ;-))