Je kunt misschien niet kiezen wat je overkomt, maar wel hoe je ermee omgaat...Ik denk dat dit tot op zekere hoogte wel klopt, maar toch merk ik (zowel bij cliënten als bij mezelf) dat het 'omgaan met de dingen die je overkomen' ook vaak grotendeels bepaald wordt door de omstandigheden of aangeboren eigenschappen, waar je zelf toch weinig verdienste aan hebt verder...
Je financiële omstandigheden, het feit of je alleen bent of een partner hebt, je aangeboren intelligentie, de hoeveelheid van dingen die je meemaakt, de ernst van de dingen die je meemaakt... het speelt allemaal mee in hoe je ermee omgaat, toch?!
Omdat ik zelf al heel wat woelige watertjes doorzwommen heb, en daarbij vaak erg moest puren uit mijn innerlijke kracht, wat niet altijd van een leien dakje liep, maar uiteindelijk wel positieve gevolgen had, dacht ik lange tijd dat iedereen over zo'n kracht beschikte, en dat bijgevolg iedereen zelf zijn leven in handen kon nemen en er wat van kon maken, hoe beroerd de voorgeschiedenis ook was... Intussen heb ik ingezien dat dat niet opgaat... je eigen aangeboren ingesteldheid ten aanzien van het leven speelt ook een grote rol, ben je een vechter of eerder een slachtoffer?! Ik ben er niet meer zo zeker van dat je daar altijd zelf voor kan kiezen...
Toch ben ik nogal voorstander van geloven in iemands kracht! Mensen hebben steun nodig, en warmte en acceptatie en respect en als dat voldoende aanwezig is kan iemand groeien en zich verder ontwikkelen... maar wie dat gemist heeft in zijn kindertijd (of erger zelfs!) heeft een enorme achterstand, die maakt dat mensen niet meer in zichzelf kunnen geloven... en dan heb je iemand nodig die in jou gelooft, en in jouw kracht, die iedereen wel ergens in zich heeft... en die je zover weet te krijgen dat je zelf ook weer gaat geloven in je kracht...
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik een paar van die dragende, accepterende, warme mensen ben tegengekomen op mijn weg, en dat zij nog steeds aan de zijlijn staan te supporteren voor mij... Het doet heel veel deugd te voelen dat ze soms best trots op me zijn, om wie ik ben en hoe ik omgegaan ben met wat mij overkomen is en nog overkomt... en vanuit mijn (herstelde) geloof in mezelf, hoop ik (en weet ik) dat ik op mijn beurt dat broodnodige steuntje in de rug voor sommige van mijn cliënten/mensen uit mijn omgeving mag zijn... Is het niet heerlijk om dat te kunnen betekenen voor iemand...?!
15 opmerkingen:
Je hebt het geweldig knap omschreven. Zo werkt het inderdaad.
Dat van een vechter of een slachtoffer zijn, dat kan je zelf toch ook kiezen, en het indien nodig omkeren? (zegt iemand die heel lang in de slachtofferrol is blijven hangen :))
Natuurlijk, helemaal gelijk heb je. Ik heb met bewondering toegekeken hoe mijn vriend de strijd aanging, dapper, open. En ook met bewondering gezien hoe hij het accepteerde toen het verloren was.
Je bent een prachtmeid, Tricky ! Chapeau !
Lie(f)s.
Helemaal warm word ik van weer zo'n prachtig logje....Ik kijk iedere dag of je al een nieuwe hebt..... Ik denk dat je voor een gedeelte geboren wordt met innerlijke kracht, maar dat die niet bij alle mensen even groot is...... Op een gegeven moment is het ook een kwestie van kiezen, maar sommige mensen zullen eerder ervoor te kiezen om te vechten en anderen zullen eerder kiezen om e blijven hangen in de moeilijkheden. Ik heb mensen in de vreselijkste omstandigheden gezien die vrolijk en gelukkig bleven en de voordelen zagen in alles. Ik heb ook mensen zien afknappen bij een (voor mij) relatief kleine beproeving. Als je met je rug naar de zon gaat staan is de zon voor jou niets anders dan een brenger van schaduwen. Als je met je gezicht naar de zon toe gaat staan, kun je zijn warmte en licht voelen en zien en kun je de schaduwen achter je laten. Bedankt voor het mooie stukje, lieve Tricky. Ik ben ook trots op je.....
Dat aangeborene, positiviteit, dat is inderdaad een sterkte, maar ik ken mensen met die eigenschap en verzuipen in het leven omdat ze door een scheiding twee banen moeten uitoefenen om rond te komen, waarbij de kinderen weer 'verwaarloosd' worden omdat moeder te weinig thuis is.
Alleen, met twee, met of zonder kinderen, denk ik dat ook heel veel doet. Als je enkel naar jezelf om te kijken hebt, kan er veel.
Daarnaast vind ik jou toch ook wel van dat optimistische soort.
supergoed geschreven! Juist die warmte en ondersteuning ontbreekt vele mensen, het is een ware rijkdom op zich! :-) 'k Herken het, zowel persoonlijk als beroepsmatig! :-)
De nagel .....en de kop !!!
UR
Ik denk dat het 'best trots' 'heel trots' is.
Lieve groetjes
Wat een ontzettend mooi logje. Je hebt helemaal gelijk volgens mij. Mooi dat je dit met ons deelde.
Mooi omschreven. En weet dat ik je bewonder om hoe jij in het leven staat.
Hallo Tricky.
Dat mensen kiezen hoe ze omgaan met wat ze is overkomen
hangt inderdaad, zoals jij beschrijft, af van heel veel dingen, situaties en omstandigheden.
Mensen kunnen zo gauw oordelen als iemand anders reageert dan ze denken dat ze zelf zouden doen. Maar ze zien dan niet alles wat er mee kan spelen.
En niemand weet van te voren hoe ze zelf zullen reageren in bepaalde situaties.
Jij hebt het mooi en goed omschreven en velen even aan het denken gezet.
Groetjes Marga
En soms, heel soms, moet je jezelf ook gewoon een baal- mopperdag gunnen! Dan is het de volgende dag gewoon weer leuker... ;-)
Zo is het, steun krijgen, weten dat er iemand voor je is... prachtig gevoel.
Steun en hulp kunnen geven... dat gevoel is nog heerlijker.
Mooi en waar!
Een reactie posten