'Verzuim is een keuze, maar niet iedereen kan kiezen'Er werd gesteld dat zich al dan niet ziek melden op het werk, steeds meer gezien wordt als gedrag waarvoor gekozen kan worden. Of iemand uiteindelijk kiest om zich ziek te melden, zou dan afhangen van 3 belangrijke factoren, nl. de 'verzuimnorm' (wanneer is/vind ik ziekte acceptabel?), de omgeving (wanneer vinden mijn collega's of mijn familie of vrienden het acceptabel dat ik me ziek meld?!) en de zelfeffectiviteit (de inschatting van de mogelijkheden om zich ziek te melden dan wel te gaan werken).
stond er laatst op mijn coachingskalender en op de ommezijde ging het dan over het besluitvormingsproces rond zich ziek melden op het werk...
Over het deel na de komma in de spreuk, nochtans niet echt onbelangrijk, werd op de ommezijde niets meer gezegd... En ja, daar ging mijn molentje weer aan het malen natuurlijk... Het lijkt me duidelijk dat ik gedurende de behandelingen geen keuze had om te gaan werken, tig keer naar het toilet lopen als je aan het werk bent, kan je wel eens een keer een dagje als hoofdactiviteit op je agenda plannen op je werk maar geen dagen aan een stuk... En een bed op je job installeren om regelmatig een dutje te doen, zal ook niet overal gepast zijn denk ik... (hoewel er in mijn praktijkruimte wel matrassen liggen, en ik daar dus wel dutjes tussendoor kan doen!). Natuurlijk ken ik ook mensen die wél zijn blijven werken, zelfs tijdens bestraling en/of chemo soms... veel van hen zijn er intussen al niet meer, andere zijn intussen in remissie (dwz dat de K weg is)... Veel hangt natuurlijk ook af van de soort behandeling én hoe jij er op reageert, want ja, dat heb ik wel geleerd intussen, voor iedereen is dat anders...
Het blijft een moeilijke vraag... Wanneer ben je 'genezen genoeg' om terug aan de slag te gaan?! Hoe ziek moet je nog zijn om te mogen thuisblijven?! Omgekeerd stel ik mij ook vaak de vraag 'zou ik met deze pijn en deze vermoeidheid mijn werk wel goed kunnen uitvoeren?!', 'kan ik de mensen dan de aandacht wel geven die ze verdienen als ze naar mij komen?!' en 'met mijn zwakke afweersysteem zou ik toch om de haverklap ziek worden' om nog te zwijgen over het feit of ik de rit van anderhalf uur heen en anderhalf uur terug bovenop mijn werkuren wel zou aankunnen...?!
Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik het feit dat ik nog steeds wekelijks chemo (al is het dan van een lichtere soort dan het zware geschut dat ik eerder kreeg!) krijg én bovendien nog veel tijd en energie steek in het dialyseren en de kiné, toch wel enigszins ervaar als goeie reden om nog niet te gaan werken... terwijl ik me perfect kan voorstellen dat ik zelfs zonder die medische activiteiten ook nog niet terug aan de slag zou zijn gegaan... al was het maar omdat de regelingen voor herstarten in het onderwijs niet erg soepel te noemen zijn (en dat is dan nog een understatement!)...
Begin september had ik de kans om 4 uur stagebegeleiding te geven in een school vlakbij, wat ik op zich wel zou zien zitten natuurlijk (ten eerste omdat je stagebegeleiding grotendeels zelf kunt inroosteren, en ten tweede omdat ik te voet naar die school kon!)... maar een gesprek op de vakbond maakte mij al gauw duidelijk dat ik dat zeker niet moest aannemen, wil ik financieel niet helemaal in de problemen komen... (te ingewikkeld om het hier nu allemaal uit de doeken te doen).
Jammer, want ja, een beetje werken zou ik wel weer zien zitten, tussen alle andere ellende door... al heb ik niet het gevoel dat ik me nuttig moet maken op de arbeidsmarkt om iets van eigenwaarde te verwerven of mijn leven zin te geven (dat kan gelukkig ook op veel andere manieren ;-)). Maar het zou toch wel goed voelen om af en toe ook gewoon een 'werkend mens' te kunnen zijn (gesteld dat de conditie het toelaat!)... en financieel is het ook mooi meegenomen (of hoe dacht je dat ik anders dat Ijslandtripje kon betalen?!)
Gelukkig is er mijn praktijk waar ik dus wel een paar uur per week mensen zie, en ook al vind ik het soms erg zwaar om mijn weinige energie weg te schenken aan anderen, de dankbaarheid die ik mag ervaren van sommigen, betekent heel veel voor me...
Of hoe je ondanks jezelf en je ellende toch nog veel voor anderen kan betekenen...;-)
19 opmerkingen:
Ik begrijp het dilemma. In jouw situatie zou ik toch echt niet gaan werken. En bij een deeltijdjob komt je uitkering in gevaar.
Ik word wel eens een beetje eng van de mening van arboartsen en werkgevers, het gaat tenslotte allemaal om geld.... Hoewel ze met "ziekmelden" vaak doelen op griepjes en verkoudheden ipv op kanker en chemo's natuurlijk. Maar dan nog, je kunt beter even rust nemen en uitzieken dan altijd maar door willen gaan toch?
Ik snap ook wel trouwens dat jij wat wilt doen, en dat dat lastig is.
Ik ben blij dat je je eigen praktijk hebt om energie te geven, maar ook te krijgen..
Als je geen profiteur bent en je vindt dat je ziek bent, dan ben je echt ziek. Dat is een gewetenskwestie. (voor weerstandsziekten)
Ik wist niet dat jij nog een praktijk had. Wat doen je dan precies? Het voorbeeld dat ik vond, maakte me niet veel wijzer.
Bij ons op school is er iemand die twee en half jaar geleden bij een bevalling (ziekenhuisbacterie) haar onderbenen en enkele vingers verloor. Die kwestie met de vakbond is hier net hetzelfde. Zoveel procent gehandicapt, maar dan mag je niet meer werken, wel werken, geen recht op recuperatie wanneer nodig. In afwachting van een oplossing werkt ze één dag in de week vrijwillig. Later zou ze eventueel onder een bepaald statuut deeltijds kunnen werken in de zorg omdat een eigen klas te zwaar is. Bij besparingen is het dan wel die job die eerst buitengekeerd wordt.
De vakbond is in zo'n situaties een zegen om helder te helpen kijken, heb ik ook ondervonden!
Ge doet gij dat goed!
En Ijsland, fantastisch Tricky!
Op mijn werk wordt inmiddels ook gesproken over dat je verzuim wilt melden en niet dat je je ziek meldt. In mijn ogen is het logisch dat er wat strenger gekeken wordt naar ziekmelden, maar uiteraard mag dat nooit en te nimmer ten koste gaan van echt zieke mensen of chronisch zieken.
In geval dat er chemo/bestralingen bijkomen hangt het altijd af van hoe een mens nadien is of zich voelt.
Een ex-collega kwam na haar chemo/bestralingen terug werken. Blij uiteraard, dat ze terug de draad kon oppikken. Weliswaar liet haar concentratie haar soms eens in de steek door de chemo/bestralingen. (Hetgeen ze zelf heel erg vond)
De andere collega vond dat niet kunnen en heeft er voor gezorgd dat ze haar overplaatsing moest aanvaarden of ze kon inpakken. Tijdens haar afwezigheid was zij bij onze baas mooi weer gaan maken(snap je).
Dit terwijl ze gewoon nog bij ons kon blijven maar neen liever iemand die door de hel was gegaan zo vernederen. En dat voor twee jaar dat de dame nog te gaan had voor ze met pensioen ging.
Maar het zijn voor mijn part de profiteurs die eruit mogen.
We kennen hier een persoon die veel op vrijdag ziek is en dan amazing recoveries kan maken.
Pfff.......
Lie(f)s.
@Zelfs via jouw blog kan je ontzettend veel voor anderen betekenen, Tricky !!!
Ik ben het zo TOTAAL oneens met deze spreuk! Heel Amerikaans: succes is een keuze en als je geen succes hebt is het je eigen schuld.
Zo werkt het toch niet?
Ik zit me hier helemaal op te winden van ergernis....
Jij lijkt mij allesbehalve een profiteur, Tricky. Maar ik herken het gevoel dat je daar omschrijft. Zelfs als gezonde mens, vraag ik mij soms af waar de grens ligt tussen gaan werken en ziek zijn. Zelf ga ik meestal nog werken op een moment waarop velen thuisblijven. Ik zou wel willen, maar ik kan niet omdat ik het niet verantwoord vind voor mijzelf.
In jouw geval is het logisch dat je op momenten wel graag weer bij de werkende meute wil behoren, hé. Je kan iets voor iemand betekenen en daar trek je je aan op. Het is ook een deel sociaal leven en het geeft je vermoedelijk het gevoel dat je weer ok bent. Stom dat het soms dan ook niet kan omwille van regeltjes die het allemaal bepalen.
Hoe dan ook: ik wens je toe dat je snel weer voluit kan gaan werken.
Hier nog een die zich zit op te winden. Ik heb ooit eens een boekje gelezen met allemaal uitspraken van mannen die niet begrepen wat vrouwen doormaakten. Een van de uitspraken aan het begin van 20e eeuw was: "Pff vrouwen, eerst willen ze vrij omdat ze zo nodig een kind moeten baren en een paar dagen later weer om het wicht te kunnen begraven" Die geest herken ik een beetje in jouw geschriften...... Het is heel simpel:JIJ weet wat je kan en vooral ook wat je niet kan. Laat niemand NIEMAND jou vertellen waar je keuzemogelijkheden liggen. Konden ze maar eens 1 dag jouw vermoeidheid en pijn voelen en je dillemma's. Sterkte en laat je niet van de wijs brengen. Je doet wat je kan en je doet het PRIMA!
Jij betekent op zoveel manieren zoveel voor een ander!
da's toch stom hé, dat je niet maar een heel klein beetje kan werken als je ziek bent... Zou moeten kunnen vind ik ...
Iedereen gaat anders met ziekte en de daarbij behorende klachten om, daar mag je niet over oordelen.
Liefs Jannet
Voor mij was stoppen met werken de moeilijkste 'keuze' die ik ooit 'moest' maken.
Alle dagen nog benijd ik mensen die 'kunnen' gaan werken.
Ik begrijp je dilemma's...
Hallo Tricky.
Wat een regeltjes omtrent ziek zijn.
Er wordt natuurlijk ook misbruik van gemaakt en hierdoor worden anderen de dupe van.
Ik denk dat je zelf goed weet of je weer wat aan kunt of niet.
En met jouw hele ziektegeschiedenis moet je je geen moment schuldig voelen als je niet werkt maar genieten van alles wat je nog hebt en kunt doen.
Groetjes Marga
Denk aan je,doe gewoon wat je voelt en zie niet om!
Groetjes uit Mol!
XXX
Bedankt voor je uitleg bij mij. Euh... ik heb daar op jou geantwoord. Ik weet niet of je het gelezen hebt?
Een reactie posten