Time flies...

Ze zit precies echt wel goed ver weg, mijn schrijfgoesting... hoewel, het is niet dat ik niet weet wat ik zou willen schrijven, maar ik kom er gewoon niet toe het ook daadwerkelijk neer te pennen... bovendien was de (kleine) euforie van de 'voorlopige overwinning op de K' maar van korte duur, want door mijn slechte nieren hang ik dus nu (ja, op dit eigenste moment) weer aan de dialyse (notebooks zijn een geweldige uitvinding, evenals draadloos internet ;-)) en werd beslist dat ik het medicijn voor mijn gewrichtspijn (een infuus dat ik om de 2 weken samen met de erbitux kreeg) voorlopig niet meer krijg, omdat het de nieren toch ook wel weer fameus belast, en ja, zoals zo vaak, weet je pas wat je mist als je het niet meer hebt... al klopt die uitspraak hier niet helemaal, want 'missen' deed ik die gewrichtspijn niet echt, integendeel, ik was blij dat die medicatie relatief goed hielp... en nu ik terug voel wat ik ervoor voelde, voel ik me zo af en toe toch een beetje 'zielig', in die zin dat ik al gejankt heb van de pijn (en ik heb echt wel een hoge pijngrens!) en de algehele malaise na de fameuze dialysekater (die me nu ook weer 2x per week te beurt valt!).
Het zal wel bij de overgang en de aanpassing aan het dialyseren horen, en het zal wel weer in orde komen als de medicatie weer op punt staat (dat is altijd weer wat zoeken in het begin omdat de medicatie werd aangepast aan de slechte nierwerking, en nu weer afgebouwd wordt omdat de dialyse weer voor een betere 'zuivering' en dus betere 'waarden' zorgt hé), maar nu is het dus effe lastig... het is voor het goede doel (me beter voelen) denk ik dan maar (en ik hoop dan dat dat goede doel niet te lang op zich laat wachten!), maar ik snak echt naar meer energie en me beter voelen zodat ik al die ideeën die in mijn hoofd zitten weer tot uitvoer kan brengen...
Voorlopig breng ik weer veel meer tijd dan me lief is al slapend of suffend door (ook al tengevolg van de nieuwe pijnmedicatie, waar je suf van wordt), al weet eenieder die me al een beetje kent, ook wel dat ik het niet kan laten om toch wat leuke bezigheden tussendoor te plannen! Wat dacht je van een overnachting in een heuse hipp(i)e woonwagen, een wandeling naar de prachtige in-bloei-staande kruidtuin in mijn stad, een etentje hier en ginder, uiteraard in aangenaam gezelschap, wandelingetjes met mijn schattige nichtje van 6 maand en tussendoor (hmhm) ook nog wat clienten zien (want de spaarpot raakt een beetje leeg :-()...
Als je weet dat mijn dagen een flink stuk korter zijn dan ik ooit gewend was (in de tijd dat de dieren nog spraken en de treinen nog reden, en ik toekwam met een 6-tal uurtjes slaap!), én dat ik van die korte tijd ook nog een kleine 20 uur per week in het ziekenhuis, bij de dokter of bij de kiné doorbreng, dan zal je wel doorhebben dat time flies hier...