Ik deed een interessante vaststelling gisteren...
Sinds januari 2008 is dit de eerste keer dat ik nog eens terug 2 volle weken ZONDER BEZOEK AAN HET ZIEKENHUIS zit!!!
Ongelooflijk hé, hoe je dat maar normaal gaat vinden, dat je wekelijks, of zelfs meerdere keren per week naar het ziekenhuis moet!
Het begon met bestraling, dus 5 weken lang elke dag naar het ziekenhuis, daarna een operatie en tussenin wel even rust thuis, maar toch ook een paar consultaties op den berg. Na de operatie was ik ook wel weer even thuis, maar ik geloof geen 2 volle weken want zal dan wellicht nog wel op controle geweest zijn en zo. Daarna volgde de cisplatine, die oorspronkelijk elke week zou worden gegeven, maar wat dan regelmatig wel een week werd uitgesteld, maar toch, ik moest er elke week voor naar het dagcentrum. Dan blokkeerden mijn nieren, waardoor ik ineens wel een heel regelmatige bezoeker van de kliniek werd, thanks to de dialyse. En toen mijn nieren dan eindelijk weer een beetje beterden, was die stomme K terug en hup, volgden weer 6 maanden van wekelijkse bezoekjes aan het dagcentrum onco én maar liefst 2 à 3 x per week nog die dialyse erbovenop... En daarna kreeg ik nog een heel jaar wekelijks Erbitux...
Gelukkig vergeet een mens snel en kunnen grenzen verlegd worden, maar als ik het zo bekijk, dan begrijp ik eigenlijk niet goed hoe ik het toch allemaal gedaan heb soms...
En dan zijn er nog mensen die durven zeggen 'ja, op vakantie kan ze gaan, maar werken?!' Wablieft?!
Ja, ik geloof dat ik best een beetje trots ben op mezelf! En dat ik dat ook wel eens mag zeggen, want weet je, door hoe er soms in mijn omgeving wordt omgegaan met mij en mijn ziek-zijn, ga ik me zelfs vaak schuldig voelen ALS er iemand op bezoek komt... Als mensen 10x zeggen dat ik toch wel heel ver woon om zomaar eens op bezoek te komen, ja, dan voel je je schuldig hé, als ze dan wel eens komen, terwijl je dan eigenlijk de rollen wel omdraait geloof ik...
Eigen stoef stinkt, zeggen ze weleens, maar toen ik gisteren besefte welke weg ik al gegaan ben de voorbije 2 jaar, moest ik toch eens slikken... en ja, ik heb dat al bij al niet slecht gedaan denk ik zo!
Zo, en nu ga ik nog even genieten van mijn 2de weekje ZIEKENHUISVRIJ!
13 opmerkingen:
Als buitenstaander kan ik alleen maar stil worden van dit bericht.... de vanzelfsprekendheid van de "mallemolen" van ons dagelijks leven is niets in vergelijking met de vanzelfsprekendheid waarmee jullie ziekenhuisbezoeken, behandelingen, nevenwerkingen, angsten, pijn, alleen zijn moeten ondergaan. Ik hoop echt voor jou dat deze ziekenhuisvrije weken er gewoon meer mogen komen.... en dat iedereen je de vanzelfsprekendheid van ook gewone dingen mogen doen (zoals op reis gaan) gunt.
En wie jouw verhaal echt goed leest, weet maar al te goed hoe vanzelfsprekend graag jij gewoon weer meer zou kunnen werken...
Ik zat je profiel te lezen, en vondt het erg leuk om te lezen dat je ook zo van pipi houdt..
ik heb er een blog of 2 aangewijdt..
Lees mijn blog maar eens..
en verder...geniet toch maar wat van die ziekenhuisvrije dagen...
Groet, Cobi
En met recht trots op je zelf !! Trots met een grote T :-) Geniet maar lekker van je ziekenhuisvrije dagen :-)
Dat er maar meer ziekenhuisvrije weken mogen komen en ja, je mag oprecht trots zijn hoor!
Natuurlijk mag je trots zijn! Vergeet dat niet hoor.
Sjonge, daar zijn geen woorden voor.Wat een race heb jij achter de rug met alles. Ik hoop dat je meer ziekenhuisvrije dagen zult hebben. Weken van mijn part. Even rust. Niet meer heen en weer.
Go girl, go! erhm... ik bedoel natuurlijk: Stay at home girl, stay at home! :-D
Ik ben ook trots op jou!
xxx
Ja hoor Tricky, je MOET trots zijn op jezelf over wat je al gepresteerd hebt en over de manier waarop je daarmee omgaat.
'Gezonde' mensen kunnen soms heel lomp reageren maar dat is vooral omdat ze zich in de verste verte geen voorstelling kunnen maken van hoe het is om op die manier te moeten leven (gelukkig voor hen natuurlijk). Pas als je er zelf mee te maken krijgt, besef je hoe zwaar en moeilijk die weg is.
Dus van een willens nillens ervaringsdeskundige: wees trots en probeer zo verder te doen!
Bravo Meiske !
Hé Goed man!!! En wees vooral trots op jezelf en laat die zuurpruimen maar in hun sop gaar koken.
Nou vind ik eerlijk gezegd ook dat je wel erg ver weg woont.............
Hoi meis, mensen realiseren zich niet hoe het is om chronisch ziek te zijn. Het vergt moed,doorzettings- en incasseringsvermogen. Dus ja, wees jij maar trots op jezelf en geniet van je zh-vrije dagen! x
...ik riek niks...
Nee T, je doet het fantastisch en schuldgevoelens zijn TOTAAL misplaatst!!!!
Geniet van dat je ziekenhuisvrije dagen en maandag... dan denken we aan mekaar!
Een reactie posten