Over kracht gesproken...

Zij is de zus van een vriendin (die ik eerlijkheidshalve wel een beetje uit het oog verloren was, maar dankzij facebook weer teruggevonden heb ;-)). Als ik bij de vriendin logeerde sliep ik op haar kamer, in haar bed, want zij zat toen op kot, en bleef in het weekend ook al eens bij haar vriendje slapen. Ze studeerde lichamelijke opvoeding, was dus heel sportief, wat ik bewonderenswaardig vond want zelf was ik dat allerminst. En ze speelde basketbal, op hoog niveau, top onder de vrouwen.
Af en toe pikten we wel eens een wedstrijdje mee, de vriendin en ik, en supporterden we uiteraard vooral voor de zus.

En toen - het is al bijna 10 jaar geleden - was er dat ongeluk, een fatale klap, na een wedstrijd, ergens bij Luik... 5 sportieve mensen in één keer (zwaar)gewond, maar zij het ergst. Gordels waren toen achterin nog niet verplicht en zij is van achteren helemaal door de voorruit geslingerd om een paar meter verder keihard op de weg te belanden... Ze waren niet in fout. Het was een man met veel te veel promille in zijn bloed die hen aanreed...

3 maanden lag ze in coma, was ze van de wereld, wist niemand of ze het wel zou halen, en hoe dan wel?! Toen ze ontwaakte was ze volledig verlamd, vanaf de schouders tot aan de voeten, een volledige quadriplegie heette het in medische taal. Een lange en intensieve revalidatie van 2 à 3 jaar volgde.
Met haar bewustzijn was niks mis, evenmin met haar emoties en haar gevoel voor humor... Ze lag toen in gasthuisberg, en zij, haar zus en ik hebben regelmatig de slappe lach gekregen als ik haar ging bezoeken.
Humor houdt een mens recht, in de meest erbarmelijke omstandigheden.
Ze had ook wel eens haar slechte dagen, dat ze het allemaal niet meer zag zitten, en er zelfs liever niet meer wou zijn, op die manier. Maar haar optimisme en haar volharding haalden het van haar mindere momenten.

Omdat ze wonderwel - tegen alle prognoses in - beter herstelde dan verwacht, kreeg ze de kans verder te revalideren in Hoensbroek, Nederlands Limburg, en een gekend revalidatiecentrum voor sportmensen. Het was er keihard (écht waar, het regime dat ik van bij de nonnen op internaat kende was niks vergeleken met deze Spartaanse behandeling), zowel fysisch als mentaal, maar ze ging vooruit en dat hield haar recht! Elke overwinning, hoe klein ook, gaf haar energie en moed om te trainen tot de volgende. Het kostte haar letterlijk veel bloed, zweet en tranen... maar ze hield vol, en waar de eerste prognoses pessimistisch spraken van misschien, maar onwaarschijnlijk licht herstel van armspieren en -zenuwen, kan ze na talloze operaties en die keiharde revalidatie haar armen weer min of meer 'normaal' gebruiken... Ik herinner me nog hoe trots ze was dat ze haar haar weer zelf in een staart kon doen...
Lopen zal ze nooit meer kunnen, hoeveel meer ze nog zou oefenen... daar legde ze zich uiteindelijk bij neer. Maar ze had alweer andere ambities: ze zou terug topsport gaan beoefenen...
En vorige week werd die droom waar: de nationale ploeg rolstoelrugby is Europees kampioen geworden. En mag naar het WK in Vancouver in 2010. En zij speelt er in mee.
En ondanks dat de verzekering haar voldoende uitbetaalt om van te leven in een huis aangepast aan haar specifieke noden (ze woont intussen alleen), verdient ze ook zelf wat bij: ze traint bv. een ploeg rolstoelbasketters.
Ze is gelukkig met wat ze heeft en wél nog kan... Ze heeft haar grenzen heel vaak moeten verleggen en heel wat dromen uit elkaar zien spatten, maar ze staat er (al is dat in dit geval niet de juiste woordkeuze ;-)) en LEEFT!
Ik heb toen al veel van haar geleerd, en doe dat nu - sinds ons hernieuwd contact - eigenlijk nog steeds...

Vanavond komt de ploeg in de Laatste Show, ik ga zeker kijken!