Overpeinzingen...

Gisteren kwam er een zeehondje aangespoeld,
en flesjes met een bloemetje erin
en de boodschap 'beterschap'.
Vandaag fladderde er een vlindertje binnen,
en zonnebloemetjes bloeien welig op hun kaartjes,
zo zag ik ze zelfs in de zomer niet...
Hihi, ik krijg zelfs meer kaartjes nu
dan toen ik te horen kreeg dat ik kanker had...
Maar het doet me heel veel deugd hoor!
Dat er aan je gedacht wordt,
doet ALTIJD deugd, toch?!

Want hoe raar het ook mag lijken voor buitenstaanders...
het vechten is het ergste niet,
dan ga je ervoor,
en je ondergaat de zware behandelingen
en je zet alles in op
BETER worden...
en je bent al blij als je het overleeft...
maar nu de zwaarste storm is gaan liggen
kan je pas de schade opmeten...
je lichaam is niet meer wat het was,
het blijft gehavend achter
op meer dan één punt,
(en gezien de intieme plaatsen waar mijn K zat,
zal ik daar maar niet over uitweiden zeker!)
en ook je op je ziel zitten littekens
die je nooit meer kwijtraakt...
terwijl de 'buitenwereld' toch liefst zo graag heeft
dat je nu weer 'beter' bent,
want je ziet er toch 'zo goed' uit...
Maar vanbinnen blijft de angst,
wat zal mijn lichaam weer kunnen?
en niet meer kunnen?!
Zal ik ooit weer voldoende energie hebben
om mijn 'oude leven' weer op te nemen?
Of toch een gedeelte ervan?
(Want moet toegeven dat ik misschien
wel wat te onstuimig leefde voordien?!)
En is die K nu echt wel weg...?!
Of is het maar schijn
en woekert ie intussen toch stilletjes verder
zoals de vorige keer?!
Stoute stemmetjes fluisteren me toe
'die hoest is geen gewone hoest,
het is de K die intussen toch in je longen zit,
weet je wel, via die aangetaste lymfeklieren van vorig jaar'
Het is soms moeilijk om ze te negeren,
ook al sta ik geen doemscenario's toe
in mijn denken...

Terugval van (jonge) lotgenoten
- die er ook heel goed uitzagen -
confronteert je met het broze van het leven,
en met het geluk of de pech die jouw deel kan zijn
als deze kloteziekte je treft...
En zeg me ajb niet dat een positieve ingesteldheid 'helpt'...
ik zag al te veel 'sterke bomen' die toch geveld worden!

Ja, optimisme kan helpen om het leven 'lichter te leven'...
en in die zin helpt het natuurlijk wel
en ben ik zelf wel blij dat ik best gezegend ben
met een positieve levenshouding...
Ik doorzwom al heel wat woelige watertjes
en leerde al eerder dat het leven
soms gruwelijk pijnlijk
en dan weer adembenemend prachtig kan zijn...

Ik leef graag en geniet van kleine en grote dingen om me heen,
zoals nu, nu ik de herfst aan mijn raam voorbij zie gaan.,
mooie muziek mijn kamer vult,
terwijl ik geniet van herinneringen aan mijn mooie reis
en mijn droge keel al blij is met een half tasje warme thee
(vochtbeperking moet ook bij griep in ere gehouden worden helaas!).

Maar sta me toe
ook de minder leuke kant
van ziek-zijn
even met jullie te delen...
Misschien dat die kwetsuren
zo een beetje kunnen helen?!