intussen...

Dat je naar een pijnkliniek ging om van je pijn af te raken... dat dacht ik dus... maar niet heus, want ik wist wel dat ze je daar vooral helpen om er beter mee om te kunnen, om er 'mee te leren leven'!
Dat je niet nog dieper weg kon zakken in het moeras dan je al deed... dat dacht ik ook... maar niet heus, want ik wist wel dat afkicken van morfine en cortisone wel es heel erg zwaar zou kunnen worden, en dat je daar ook mentaal een opdoffer van zou kunnen krijgen!
Dat je vrienden had die er voor je zijn in goede en slechte tijden... die je begrijpen, ook zonder woorden, en af en toe zelfs zichzelf (en hun eigen gekwetst zijn) even tussen haakjes kunnen zetten om er voor je te zijn... als het er écht toe doet... dat dacht ik dus... maar niet heus, want ik ben al vaker teleurgesteld in mensen, en ik had intussen dus al beter kunnen weten...
Het doet me veel verdriet te ervaren dat mensen me niet kunnen of willen begrijpen, ook al besef ik dat dat niet altijd even makkelijk zal zijn maar het maakt mijn proces hier nu er niet lichter op...
Het is pijnlijk te beseffen dat je uiteindelijk veel minder betekend hebt voor iemand dan je dacht... want vinden we dat niet allemaal belangrijk?! Er toe doen voor een ander?! En op die manier een beetje 'onsterfelijk' worden...?!
Het is moeilijk om, als je energie op is, toch steeds opnieuw te moeten uitleggen waarom je iets voelt zoals je het voelt, misschien inderdaad soms wat te zwart omdat de kleuren rondom je verbleekt zijn door de toestand waarin je zit...
Het kost verdomd veel energie (die je dus niet hebt!) om doorheen het waas van pijn en angst het mooie en het goede steeds opnieuw te kunnen zien, ook al ben je op zich geen zwartkijker, maar ben je best wel getraind in het koesteren van het kleine en het warme en het schone...

Maar er zijn lichtpuntjes...
Mensen die mijn appartementje aan het opruimen zijn, zodat ik straks in een proper nestje terug kan komen...
Mensen die smsjes en mailtjes blijven sturen (momenteel de makkelijkste en snelste manier van communiceren met me) om me bij te staan en te laten weten dat ze aan me denken...
De verpleging hier die haar uiterste best doet om zich in te leven in 'de pijnpatiënt' (die dus niet bestaat, want oh oh, wat zijn we allemaal verschillend!)
Mijn huisarts die al een paar keer langskwam en zelfs zonnebloemen uit haar eigen tuin bij had voor me (die ik hier helaas niet op de kamer mag houden :-()...
Een vader van een cliënte die me een uitgebreide dankmail stuurt omdat zijn dochter er door is in 2de zit (en als je weet vanwaar het meisje komt, is dat een hele knappe prestatie!)...
Ikzelf die nu al meer dan week op een minimum rantsoen aan pijnmedicatie zit en dus weet dat het einde van het afzien in zicht is...