Over roosjes, de zee, en genieten van 'hulp'...


Het is alweer een hardnekkig beestje hoor, dat griepvirus waar ik tegen moet vechten en natuurlijk moest er weer een complicatie bijkomen in de vorm van een bronchitis... maar stilletjesaan gaat het weer een beetje beter, al een paar dagen geen koorts meer, ik kan terug een paar uur per dag 'iets' doen en - last but not least - ik heb eindelijk weer wat bezoek kunnen ontvangen!
Als je al sinds begin september haast niemand meer gezien hebt, behalve de huisarts en wat mensen in de kliniek, en een klein positief intermezzo net voor ik terug met de buikgriep plat lag, is het heerlijk om weer eens wat 'gewone mensen' over de vloer te krijgen!

Al zag ik er in eerste instantie wat tegenop, want met al dat platliggen en ziek wezen, was het hier in mijn appartementje een klein 'stort' geworden, en natuurlijk vond ik dat ik vooraleer ik bezoek kon ontvangen, op z'n minst een beetje moest opruimen en poetsen.... alleen, daar had ik de energie nog niet voor...
Maar omdat ik de week al begonnen was met boodschappen voor me te laten doen (voor het eerst sinds ik ziek ben denk ik!) en bovendien écht wel zin had om weer es wat bezoek te ontvangen, heb ik de mensen toch maar laten komen én zelfs hulp aanvaard... én er zelfs van genoten! Wat was het leuk om bij te kletsen met vriendin A. terwijl haar man U. een lekkere 5-sterren-maaltijd (écht waar!) klaarmaakte in mijn (toch nog snel een beetje opgeruimde, tja, ik kon het niet laten!) keuken! En nog leuker was het toen ze bij het buitengaan hun auto hebben volgeladen met mijn rommel die al een paar maanden zat te wachten op een ritje naar het containerpark! Een kleine moeite voor hen, maar zo leuk voor mij... weer wat meer 'ademruimte' hier binnen hé!

En als ik zelf niet naar de zee kan, komt de zee toch gewoon tot hier (ja, qua nattigheid kon het wel tellen hé!), A. (een andere vriendin) met wie ik normaalgezien het weekend naar de zee zou gaan, kwam zaterdagavond gewoon naar mij... mét verse spaghetti met lekker veel groentjes (en patatjes en komijnzaad, heel erg lekker!). Zo leuk om nog eens in gezelschap te dineren, er werd zelfs een flesje wijn opengetrokken (zo'n mini'tje). En omdat A. bleef slapen en de volgende ochtend (veel) vroeger wakker was dan ik, stond de ontbijttafel al gedekt én had ze mijn trap al schoongemaakt... En ik genoot ervan! En bedacht dat hulp toelaten toch niet zo heel erg is als het lijkt... nu, eerlijk gezegd, zoveel hulp is me ook nog niet aangeboden de voorbije jaren, veel van mijn vrienden zijn van mijn eigen leeftijd, en hebben zelf een gezin om voor te zorgen natuurlijk... En deze vrienden zijn al 'ietsje ouder', hun kinderen zijn het huis al uit, dat scheelt!
Maar het deed me echt deugd, om zo 'verwend' te worden... en eens niet 'alleen' te zijn...

Een onverwacht telefoontje van MP, de collega-vriendin uit de buurt, die al langer regelmatig voor me kookt, bracht ons alledrie naar het (natte) Provinciaal Domein voor een mini-wandelingetje en zo zat ik even later gezellig een koffietje/chocomelkje te drinken met mijn twee zorgende, lieve vriendinnen...

Heel erg bedankt allemaal, ook voor de roosjes uit de (kunsthappening)tuin die nog erg mooi bloeien!