Hoop...

Zij schreef er gisteren ook al een stukje over en vond een kleurrijk schilderij dat Hoop uitbeeldt... en omdat het momenteel hetgeen is dat me rechthoudt, en dat ik zeker niet wil kwijtraken, vind ik het ook wel een stukje waard...

Ooit las ik deze mooie woorden van de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson die leefde in de 19de eeuw en heel wat gedichten over zware thema's als lijden, verlies en sterven schreef. Zelf schreef ze niet voor het grote publiek noch om gepubliceerd te worden, haar zus vond na haar dood pas de grote stapel gedichten (zo'n 1500!) en eigenlijk maakt dat (mijns inziens) haar gedichten nog puurder en authentieker...

Hope is the thing with feathers
That perches in the soul, (perch = neerstrijken)
And sings the tune without the words,
And never stops at all,

And sweetest in the gale is heard; (gale = sterke wind, storm)
And sore must be the storm
That could abash the little bird (abash = neerslaan)
That kept so many warm.

I've heard it in the chillest land,
And on the strangest sea;
Yet, never, in extremity,
It asked a crumb of me. (crumb = kruimel)

Emily Dickinson