Geen alledaagse ontmoeting...

Een tocht met hindernissen leek het wel, mijn ontmoeting met mr RAF en mrs Hyacynth... nou ja, zoals iemand al schreef, Hyacinth is dan ook geen alledaagse vrouw hé. Met haar kennis maken liep dan ook niet van een leien dakje ;-)!

Mr RAF zou zijn werk goed gedaan hebben, en komaf gemaakt hebben met al het aanwezige (en zichtbare, want helaas kunnen zich nog altijd van die kleine onderkruipers ergens stilletjes schuilhouden, da's de merde bij deze kloteziekte!) gespuis dat mijn onderste linker long kwab trachtte in te palmen (wist je trouwens dat de linker long maar 2 kwabben telt, en de rechter 3, en dit om plaats te voorzien voor het hart; weer een lesje biologie gehad hé, al zal ik dat ergens tijdens mijn anatomielessen in 2de kan ook wel al es hebben gezien?!).

So far so good... ik voelde zelfs geen pijn 's avonds (pijnmedicatie wil natuurlijk al wel es helpen ;-))... tot ik 's nachts merkte dat mijn hart toch wel hele rare bokkesprongen begon te maken... Tja, nog steeds single zijnde, dacht ik eerst nog even dat dit mijn lichamelijke uiting van een verliefdheidscrush op mr RAF was, maar al gauw bleek dat ik last had van hartritmestoornissen... Met wat medicatie waren ze al gauw weer onder controle, en na een extra check de volgende dag, mocht ik toch naar huis...

Zondagvoormiddag begon dat gedoe met mijn hart dan weer opnieuw en na een telefoontje met het ziekenhuis toch maar terug binnen via spoed, alwaar ik meteen weer aan de hartmonitor werd gelegd, en men opnieuw ernstige hartritmestoornissen vaststelde. Ik kan je zeggen dat dat geen lachertje is, en ik ben dan toch al het versneld ritme gewoon dat meestal ook een bijwerking is van de medrol (cortisone), die ik ook al een hele tijd krijg.
Hoe dit allemaal precies veroorzaakt wordt, is me nog niet duidelijk, maar dat mijn slechte nieren er voor iets tussenzitten, en de daardoor verstoorde electrolytenwerking, heb ik intussen wel door. Hoe een lichaam toch zo gesofisticeerd in elkaar zit hé en alles met alles in verbinding staat; ik krijg er hoe langer hoe meer respect voor dat het meestal gewoon goed functioneert (allé, die kanker en dat nierprobleem even niet meegerekend natuurlijk hé)!

Omdat ze het toch goed in de gaten wilden houden, hielden ze me dus maar een nachtje ginder, om dan maandagochtend kennis te maken met Mrs Hyacinth...
Jawadde, deze Lady moest niet onder doen voor de kuren die de gelijknamige dame in de serie heeft, een zware allergische reactie volgde bij het eerste contact. In een mum van tijd waren mijn oogleden zo dik dat ik haast niets meer kon zien, wat de situatie, waarin ik zwaar naar adem zat te snakken, alleen maar akeliger maakte. Maar goed, daarom krijg je dat goedje dus ook in een gespecialiseerde oncologische unit toegediend hé, ze zijn er dan gelukkig snel bij als zo'n eerste kennismaking wat uit de hand loopt...

Omdat er, na overleg met de nefroloog, uiteindelijk besloten werd dat ik toch ook nog een lichte dosis carboplatine zou krijgen (omdat dat de werking van beider chemo's toch aanzienlijk zou verbeteren en omdat mijn nieren weliswaar minimaal maar toch weer voldoende functioneren om een lichtere dosis carbo te verdragen), maar omdat ik intussen al zoveel pech had gehad, werd ik voor de veiligheid toch maar overgebracht van de dagzaal naar de opnameafdeling oncologie. Allé, ge moet het maar kunnen hé, op 4 dagen op 4 verschillende afdelingen liggen!
Mrs Hyacinth zal mij voorlopig in een zeer traag tempo vergezellen (toediening over 4 uur, in plaats van 1 uur), én samen met een verhoogde dosis dexamethason (cortisone, waardoor je, oh ironie, meer kans op hartritmestoornissen hebt, maar bij het verlaten van het ziekenhuis zag ik dat het deze week de week van de hartritmestoornissen is, ze zullen gedacht hebben 'dan hebben we toch al één klant'!) die de allergische reactie tegengaat.

En zo ben ik dan uiteindelijk weer thuis, en hopelijk nu voorgoed, allé, morgen moet ik dan wel in de voormiddag nog de laatste keer om Hyacinth, althans voor deze kuur... dan 3 weken rust (en laat het ajb rust zijn, geen onverwachte complicaties meer please!) en daarna begint het hele circus opnieuw...

PS: Voor alle kaartjes, mailtjes en smsjes, heel erg bedankt hé lieve mensen... het geeft me de moed om vol te houden, want het is toch echt niet altijd even makkelijk momenteel... (en da's nog eufemistisch eigenlijk)

En omdat zovelen er naar vroegen, hier even mijn adres, noteer het snel want ik haal het er morgen of zo weer af (maar dan kan je me nog altijd mailen en het vriendelijk vragen, hihi!): Tricky - wie mijn adres nog wil, mag het altijd vragen via mail of zo...