Intens... zo kan ik de laatste week het best omschrijven...
Het is ontzettend hard om iemand in die laatste weken bij te staan, maar tegelijk, in zekere zin ook erg mooi...
Maskers vallen af... alleen wat er écht toe doet, wordt gezegd en gedeeld...
Het is een voortdurend zoeken naar een evenwicht tussen de pijnlijke realiteit onder ogen durven zien, en toch stiekem weer even wegdromen over een leven in de verre toekomst... te vluchten in de waan dat we eeuwig zullen leven, of op zijn minst nog heel lang... Het ene moment nog weten dat je best niet meer te lang uitstelt, het volgende moment toch weer denken dat het volgende maand ook nog wel kan... de cortisone waardoor ze zich weer een beetje beter voelt, speelt hier natuurlijk ook een verraderlijke rol...
Het is het proberen te aanvaarden wat zo onaanvaardbaar is, zo onwaarschijnlijk ook, voor iedereen rondom haar en uiteraard ook voor haarzelf...
Vele keren hadden we het er samen over, over die laatste fase, maar altijd in een situatie die nog zo comfortabel was, dat we konden spreken in 'wat als' en 'dan' en 'later als...'
Veel van wat nu heel concreet wordt, passeerde toen al de revue, hoe het zal gaan met de kinderen, en dan vooral de jongste dochter (die volgende maand 18 wordt!), de mémé, het huis, de honden...
Nu het onherroepelijk dichtbij komt, is het moeilijk om er woorden aan te geven, veel moeilijker dan toen... toen het nog een beeld in de verre toekomst was...
Ook dat is een kwestie van wel al uitspreken of toch nog even uitstellen... een evenwichtsoefening die voor niemand makkelijk is... Soms ben ik als 'niet-familielid' dan degene die het prangend onder de aandacht brengt, waarvoor ze me wel dankbaar zijn, al is het "f*** kl***"!
Het komt allemaal wel in orde, daar raakt ze meer en meer van overtuigd... de kinderen doen het goed, heel goed zelfs, ze kan trots op hen zijn... maar het moeten achterlaten is zo pijnlijk...
Afscheid nemen van het leven is verdorie iets waarvoor je geen cursus kan volgen, niet kan oefenen en maar één kans krijgt ... (als je die al krijgt!)
18 opmerkingen:
Moeilijk, zwaar, maar belangrijk. Zélf afscheid nemen doe je maar één keer, waarschijnlijk. Maar iemand bijstaan is ook heel belangrijk. Fijn dat ze jou heeft.
Wat heb je dit prachtig en raak verwoord. Zo voelde het ook toen we mijn moeder hielpen met afscheid nemen.
Heel veel sterkte en wijsheid.
Je bent sterke vrouw. Zorg ook goed voor jezelf...x
Wat knap van je dat je er toch nog zo kan zijn voor vrienden van je!!!
Hoi Tricky,
Ik ben sprakeloos van jou intense woorden en vooral daden,..Jij bent een echte kanjer !!!
Zorg ook goed voor jezelf hé ,
Liefs,Ann
Met een krop in de keel lees ik dit.
Sterkte voor jou, voor haar , haar familie...
Wat is dit ongelooflijk moeilijk en moedig ook van jou. Het mag niet hè dat iemand afscheid moet nemen, wat is dat toch verdrietig...sterkte voor jou en iedereen om haar heen en voor haar ook natuurlijk!
Nu zonder schrijffout:
Het is goed om weten dat je kinderen het goed zullen doen! Het geeft je een gerust gemoed. Het is goed om weten dat ze zich aan je zullen optrekken! Maar het ergst is de schrik om ze niet te zien opgroeien!
Wij hebben zo mooi kunnen afscheid nemen van mijn moeder, maar goh, ze was 88, geen vergelijk dus.
Wij konden ook dankbaar zijn voor het mooie lange leven dat ze had.
Maar je vriendin, zo hard, zo zwaar, zo triest...
Heel veel respect voor jou, Tricky.
Knuffel,
Lie(f)s.
Stil van dit logje. Ik heb zoveel respect voor jou en voor wat je doet. Liefs
Wat enorm knap ben jij. Wat zwaar is dit maar wat moet jij het haar makkelijker maken. Weten dat het goed is, dat maakt het voor haar makkelijker. Dat jij dit voor haar kan betekenen is zo goed. Let je wel een beetje op jezelf? Heb jij een grote schouder waar jij je leed een beetje kwijt kan? Uithuilen om sterk te zijn voor haar?
*dikke dikke knuf van mij*
Het lezen straalt zelfs die intensiteit uit.
Ik schiet even helemaal vol..... Weet niet goed wat ik zeggen moet. Ik knuffel alleen maar even. Goed?
*dikke knuffel*
En of het intens zal zijn voor jou! Maar ik vind het schitterend werk dat je levert.
Christel
Niet makkelijk...
Ook niet voor jou hé meid!
Sterkte en dikke knuffel!
Hallo Tricky.
Wat moet ik zeggen?
Soms weet ik het niet, maar heb ontzettend veel bewondering voor jou en wens je ook veel sterkte.
Groetjes Marga
Een reactie posten