heavy...

Dit schattige zonnebloemenspeldje van fimo viel eind vorige week in mijn brievenbus... 

van Marga en haar dochter, een lieve blogdame die aan mij dacht met een zonnebloemetje, gemaakt door haar dochter... (@ Marga, ik probeerde al een paar dagen een reactie achter te laten op jouw blogje, maar het lukt me niet (meer)! en ik heb geen mailadres van je... bij deze heel hartelijk bedankt!)

En het kwam weer op een juist moment, want eind vorige week kreeg mijn lieve collega/vriendin die ook al zolang ziek is (borstK) en waarmee ik nog zoveel stedentripjes (o.a. naar Madrid, Berlijn en New York) heb gemaakt, te horen dat de wetenschap/geneeskunde ook voor haar niets meer kan doen...
De manier waarop ze dit nieuws heeft gekregen, ook al was het natuurlijk niet onverwacht, was allesbehalve menselijk en respectvol... Grote ogen heb ik opgezet bij hoe het er voor haar en met haar aan toe ging... en omdat ik haar zelf had doorverwezen naar Bordet, een Brussels ziekenhuis dat gespecialiseerd is in K (waar Saskia ook een tijdje is geweest, die daar wel tevreden was, maar er helaas ook wel is overleden) voelde ik me een beetje persoonlijk 'schuldig' dat haar 'zo'n onrecht' nog werd aangedaan... Een doodzieke vrouw uren laten wachten, eerst om een infuus te geven in het daghospitaal, en dan daarna op de scan, die ze dankzij het wachten in het daghospitaal gerateerd had en waardoor ze dus opnieuw anderhalf uur moest wachten, terwijl een simpel telefoontje van de ene naar de andere afdeling dit had kunnen voorkomen!
En dan nog meer dan 2 weken in onwetendheid blijven over de resultaten van de scan, waarbij eerst een afspraak wordt gemaakt, waarop 'men nog niets kan zeggen, omdat de uitslagen van de scan niet duidelijk zijn', vervolgens een afspraak die op het allerlaatste moment wordt afgelast omdat 'men nog overleg moet plegen' en vervolgens vindt men een afspraak niet eens meer nodig 'want er is toch niets meer dat ze kunnen doen'... dus laten ze de huisarts de vervelende klus van 'het slechte nieuws brengen' maar uitvoeren... over professionalisme en respect gesproken!

Zelfs als je niet ernstig ziek bent, is dit er ver over, toch?!

Sinds de palliatieve thuiszorg werd opgestart, loopt het gelukkig allemaal een beetje beter, en werd er maandag meteen een ziekenhuisbed geleverd en werd gestart met palliatieve medicatie... toch ook hier nog het hilarische feit dat ik in de apotheek (toegegeven, het dorp waar ze woont is niet echt heel erg groot!) zelf moest vertellen welk perfusiedarmpje er nodig was om het infuus met vocht aan te sluiten op de porte-à-cath van mijn vriendin... al een 'geluk' dat ik zelf 'zo ervaren' ben ;-)

Het maakt dat ik me even heel erg gelukkig prijs met mijn allerliefste huisarts, die voor mij zo vaak zo'n dingen heeft opgelost!
Nu, de huisarts van mijn vriendin is ook wel ok hoor, maar de arme dame mocht natuurlijk meteen het vervelende werk komen opknappen, en lijkt me erg voorzichtig in het voorschrijven van medicatie, hetgeen in dit stadium toch eigenlijk geen punt meer zou mogen zijn, denk ik dan... Gelukkig heb ik van de thuiszorg al veel goeie dingen gehoord en zullen zij wel aan de mouw van de artsen trekken als er iets nodig is!

Voor mij dus (opnieuw) een moeilijke tijd, want ik probeer er - binnen mijn eigen beperkte mogelijkheden - zoveel mogelijk te zijn voor haar en haar kinderen... heavy, natuurlijk als je iemand in zijn stervensproces bijstaat, maar tegelijkertijd ook wel deugddoend om te zien dat ik iets/veel voor hen kan betekenen momenteel! Waar gaat het om in het leven hé?!

En eh, ja hoor... ik zorg ook goed voor mezelf... én ik heb een fantastische huisarts weet je wel ;-)
(thx for being there! ik kreeg laatst trouwens een schriftje met pippi langkous van haar cadeau!)