Wachten kan lang duren...

Ik bevind me in een 'wachtweek'... afgelopen woensdag weer drie kwartier doodstil op die smalle tafel naar het gezoem van de MRI geluisterd, mijn binnenste helemaal doorgelicht door de scans... op zoek naar verdachte plekjes, of liever, naar de afwezigheid daarvan...

Ik stel me dan wel eens voor hoe het zou zijn als ze ook mijn gedachten en mijn ziel en dat diepste binnenste van onszelf zouden kunnen doorlichten... hoeveel gemakkelijker het dan voor al die psy's en hulpverleners zou zijn... als men 'objectief' zou kunnen vaststellen hoe emoties er uit zien, als men überhaupt de verschillende emoties zou kunnen vaststellen, als je niet meer naar de juiste woorden moest zoeken om duidelijk te maken wat je eigenlijk bedoelt, wat er nu eigenlijk precies in je omgaat... nou ja, eigenlijk kan dat al wel hoor, de fysiologische blauwdruk van emoties is al zichtbaar op (verdoorgedreven) hersenscans, waarbij men een bepaalde activiteit in de hersenen kan meten als reactie op het zien van bepaalde dingen of bij het opwekken van bepaalde emoties, maar het blijft een beetje gekunsteld, en al die nuances erbij, en gedachten en herinneringen... nee, dat kan een scanner natuurlijk nooit helemaal in beeld brengen...
Als therapeute ben ik me daar vaak heel erg van bewust, dat je nooit helemaal kan weten, kan voelen, kan begrijpen, ... wat een ander bedoelt, vertelt, voelt, ervaart... Echt en empatisch luisteren en bij het verhaal van die ander blijven (en niet steeds alles weer op jezelf betrekken) kan daarin wel helpen om zo dicht mogelijk bij die gewaarwording van die ander te komen, maar écht helemaal 'invoelen' wat de ander voelt, het blijft zo moeilijk...
Dus alle begrip ook dat mensen mij niet altijd volledig begrijpen of aanvoelen... zeker niet als het over die soms zo dubbele gevoelens gaat die je kunnen overvallen als je overweldigd wordt door een ernstige gebeurtenis als K krijgen... (of ook andere dingen die je meemaakt hoor, en die van betekenis zijn in je verdere leven)...
Maar wel heel veel dank aan al wie probeert te luisteren, mijn woorden te aanhoren zonder meer, mijn verhaal mijn verhaal te laten zijn, mijn gevoel mijn gevoel te laten zijn, zonder te gaan invullen, zonder (wellicht goedbedoeld) advies, zonder (voor)oordelen, zonder zichzelf centraal te stellen of het verhaal naar zich toe te trekken, op een moment dat het erom gaat bij het gevoel van de verteller te blijven...

Het doet deugd te weten dat mijn angst er mag zijn... meer nog, het is zelfs de enige manier waarop ie soms ook weer verdwijnt... toelaten dat ik bang ben voor het resultaat van de scans, voor de toekomst, met of zonder K, voor wat er is en komen zal... Ik gruwel van de woorden 'jij komt er wel door, want je vecht zo hard' of 'jij redt het wel, want je bent zo'n sterke' of 'je moet positief denken, je mag niet aan het slechtste denken, je moet optimistisch blijven'... hoe goedbedoeld ze ook zijn... het sluit een deur voor me, het sluit mijn angst buiten, net alsof er een bordje hangt 'angst en negatief denken niet toegelaten'... terwijl ze er wél zijn nu en dan, die angst en dat negatief denken, terwijl net de angst je laat balanceren op die dunne koord van hopen en wensen en denken dat alles goed zal komen, maar tegelijkertijd ook van bang zijn, en vrezen voor het ergste en denken dat je geen toekomst meer hebt... en ergens daartussenin, op die dunne koord, leef je in het hier en nu, en probeer je gewoon zoveel mogelijk te genieten van wat er is, hier en nu...

De uitslag krijg ik pas donderdag, nog even geduld dus... wachten kan lang duren... zeker als het over leven en dood gaat...