Denken aan...

Alle respect voor wie wat wel en wat niet op zijn blogje plaatst... blijkbaar liet ik me wat te snel 'paaien' door het woordje 'kanker' want was het vrijdag helemaal geen Werelddag tegen Kanker... maar wel Werelddag van de Jeugd... dat heb je als je dingen klakkeloos overneemt van wat iemand op facebook zet hé!
En wat ik er zelf van vind, van al die speciale aandacht-dagen voor zulke dingen... tja, op zich is het denk ik wel goed dat er zo'n dagen van 'denken aan' zijn, het brengt dingen onder de aandacht, het doet mensen even stilstaan, het schept verbondenheid ook, net zoals een minuut stilte voor een ramp of drama verbondenheid schept... en ja, die nieuwe media bieden daar dan natuurlijk ook een forum voor...
Maar natuurlijk zou ik het jammer vinden dat er alleen 'dan' bij stilgestaan wordt... en voor het merendeel van de bloglezers hier (en veel andere mensen) geldt dat natuurlijk ook niet... maar voor een hele hoop mensen wel vrees ik... of tenminste, op die 'bijzondere dagen' zijn ze zich weer even bewust van 'oh ja, er is ook nog iemand ziek ergens in mijn omgeving'... ik merk het wel aan de berichtjes die ik rond die dagen (bv ook rond de 'Dag van de chronisch zieke mens' of zo) krijg, vaak van mensen die van ver nog ergens weten dat je ziek bent, maar op die dagen misschien toch weer eens extra aan je denken...

Overigens, als zieke heb je er (mijn inziens) niet veel aan dat heel wat mensen je (vaak achteraf) zeggen dat ze 'écht wel veel aan je denken of gedacht hebben'... weet je, dat kan je niet ruiken of voelen hé... en voor zieke mensen duren dagen vol pijn en ellende vaak echt wel lang en kan een smsje, een mailtje, een kaartje of een kort telefoontje écht wel veel betekenen...
Dan wéét je en voel je tenminste dat er aan je gedacht wordt, want ja, hoe nobel het ook is dat mensen dat anders misschien ook wel doen, als je het als zieke niet merkt, heb je er weinig aan hé!

Zelf ben ik altijd opnieuw heel erg blij met élk mailtje, élke sms en élk kaartje dat ik krijg... ook nu nog! Ik ben er zelf van verschoten hoe ontzettend fijn het kan zijn om zelfs van 'onbekenden' (mensen uit de blogwereld, die je nog nooit irl ontmoet hebt) regelmatig kaartjes of mailtjes te ontvangen, en geloof me, zo zijn er heel wat onder jullie... Zo fijn ook dat zovelen bij het zien van een zonnebloem aan me denken 'én me dat dan ook laten weten'!!! (want ja, anders zitten we weer met dat gegeven dat het wel leuk is dat mensen aan me denken, maar dat je daar weinig mee bent als je het niet weet hé!)

In veel mensen (ook mensen die nochtans dicht bij me stonden) ben ik ook erg teleurgesteld geweest... dat vond ik misschien nog wel moeilijker dan omgaan met de ziekte zelf, dat ervaren dat je als zieke mens snel vergeten wordt... Als je zelf meestal wél attent bent voor anderen rondom je, en je altijd klaar stond om naar een ander te luisteren of een ander voort te helpen, doet het verdomd veel pijn te moeten beseffen dat je heel snel vergeten wordt, of dat anderen doodleuk aangeven dat ze 'er niet voor jou kunnen zijn nu'... (om welke reden dan ook!).

Misschien dat het plaatsen van zo'n kaarsje of het dragen van zo'n lintje mensen niet méér zal stimuleren om iets te laten weten aan een 'zieke' in hun omgeving, maar volgens mij is het toch wel zinvol om bepaalde zaken regelmatig onder de aandacht te brengen... maar wat je er dan vervolgens zelf mee doet, daarin is iedereen vrij natuurlijk!
Ik bedoel met dit schrijven ook helemaal niet dat mensen die zoiets niet op hun profiel zetten of op hun blogje minder aan me zouden denken, integendeel soms hoor!

Aan iedereen die me regelmatig laat weten aan me te denken, op wat voor manier dan ook (en dat zijn er hier gelukkig wél heel veel!), héél erg dankjewel, het doet deugd, telkens weer opnieuw...