Een eeuw...

Mocht ie nog leven, dan zou ie vandaag 110 zijn geworden, mijn grootvader... Hij leefde toch ook een mooie 97 jaren, bijna een hele eeuw dus... de laatste 30 jaar als weduwnaar, want mijn oma is veel te jong gestorven, ik heb haar zelfs nooit gekend.
Hij maakte 2 wereldoorlogen mee, als kind was ik erg onder de indruk van de beschadiging aan de muur in zijn huis, veroorzaakt door een verdwaalde bom. Hij zag hoe de auto zijn intrede deed en de wegen steeds drukker werden, hij was gekluisterd aan de radio en wou in eerste instantie niets weten van dat nieuwe medium, de televisie. Zelf heeft ie er nooit één gehad, de 'koers' ging ie later gewoon volgen bij de buren... Als we hem wilden bellen, moesten we ook naar die buren bellen, die hem dan gingen roepen en 10 minuten later mochten we dan terugbellen... Toch maakte hij zelfs nog de opkomst van de GSM mee, al wou hij van dat 'futuristisch' ding al helemaal niets weten. Computer en internet zijn aan hem voorbij gegaan, maar tot zijn dood las hij wel elke dag de krant en was hij goed op de hoogte van het reilen en zeilen rondom hem. Zolang hij goed te been was, deed hij zijn dagelijkse wandeling naar het kanaal waar hij vlakbij woonde (en ooit nog havenwachter was, maar dat was echt nog in de tijd dat de dieren nog konden spreken en toen elke aanlegplaats in elk dorpje een havenwachter had!) en zolang hij het kon, is hij blijven fietsen (als postbode had hij immers rondes van 45 km!!!).
Toen ik gisteren in de kliniek (erbitux-day) zo over hem zat te mijmeren, hoopte ik stiekem dat ik toch ook wat genen van hem heb geërfd... ge weet maar nooit hé!