De laatste dagen is het hier maar stilletjes... ik wil zoveel, maar word telkens met mijn neus op de harde werkelijkheid gedrukt, als ik weer iets onderneem. Alles kost me nog zoveel energie, en goed doseren is nu eenmaal niet mijn sterkste kant!
Opnieuw, voor de derde keer al intussen, revalideren, valt me erg zwaar... het lijkt wel of ik nu pas voel hoe moe mijn lichaam is, na de uitputtingsslag van de voorbije jaren en mijn motivatie is minimaal omdat ik nog helemaal niet zeker ben dat het wel goed zal blijven gaan... Ok, positief denken is de boodschap, en ik probeer er ook wel vanuit te gaan dat nu voor eens en altijd dat K-monster bedwongen is, maar de vorige jaren herviel ik 2 keer binnen het (half) jaar, dat is een realiteit waar ik ook nu toch wel rekening mee houd. En het is moeilijk om hierover iets te zeggen tegen anderen, want iedereen is toch zo blij voor je dat er weer een goeie scan was en dat de behandeling aansloeg. Heel wat mensen hebben het intussen alweer over 'genezen zijn'... terwijl ik dat woord toch nog echt niet in de mond durf te nemen nu!
De (lichamelijke) gevolgen zijn trouwens niet mals, mijn nieren blijven minimaal functioneren waardoor ik toch ook nog heel wat last heb, en de vermoeidheid extra in stand gehouden wordt. Mijn spieren en gewrichten zijn door de laatste chemo behoorlijk aangetast, hetgeen het in beweging blijven niet echt bevordert. En er zijn een heleboel kleinere en grotere kwaaltjes waar ik regelmatig last van zal blijven hebben. Het maakt dat ik me erg onzeker voel over de toekomst, niet in het minst over hoe het verder moet met mijn werk.
En natuurlijk ben ik blij dat ik er nog ben, en dat het relatief goed met me gaat, maar het herstel nu lijkt wel de processie van Echternach, en dat is soms ontzettend ontmoedigend... en in de winter zijn er geen zonnebloemen om je aan op te trekken hé, al hangen ze hier in alle soorten en maten voor mijn neus! Allé hup, the only way is up!
22 opmerkingen:
Lieve Tricky, als jij niet eens mag klagen, dan mag niemand dat. Zoals jij afgezien hebt de laatste jaren en toch steeds weer moedig het hoofd opstak, daar kan ik alleen maar bewondering voor hebben.
*virtuele knuffel*
Tuurlijk mag je klagen,trouwens denk dat niemand t als klagen gaat bestempelen.Je hebt zo veel voor je kiezen gekregen dat is niet mis.Kan me voorstellen dat je met angt leeft.Ik zou je het liefst n hele grote zak met zonnebloemzaden sturen of n hele grote bos!Dan zou ik pas echt iets kunnen doen.Ik wens je n fijn weekeinde met gedachtes vol zonnebloemen.Ingrid
The only way is up, lalala... hoehetenzeookalweerdatbandje??
Tuurlijk is het niet opeens zomaar "klaar" als je een goeie scan hebt gehad. Maar het is een fijn idee. En verder zou ik gewoon ook een winterzonnebloem willen gaan kweken voor je (bestaan die nog niet?!) of anders een hellborus ofzo. Ook mooi! (-;
We denken wel aan je in ieder geval, als je dat wat helpt...
Hallo Tricky.
Wat jij hebt is niet mis en wordt niet onderschat. Je bent een vechter en menigeen heeft bewondering voor je. Dat de angst zijn kop soms opsteekt is wel te begrijpen. En al die klachten die deze ziekte met zich mee brengt is niet mis.
Een buitenstaander ziet dit meestal wel maar voelt zich ook soms machteloos. Wil graag het beste voor je en zorgen dat je je hoofd boven water houdt.
Het is knap dat je dit deelt met ons en daar mag je best wel soms bij uit je slof schieten en laten merken dat je er van baalt.
Wij blijven je bewonderen en je volgen.
Groetjes Marga
Trisky je bent zo'n groot hart , je mag echt klagen hoor , die klootziekte vergt enorm van je lichaam ! Maar Ollie is trots voor je vecht lust ! Een vraagje , mag niet meer zolang duren ;eens een mailtje zenden dat alles ok is ( Dan is Ollie ook gerust! een dikke verre smak naar jou toe ! En volgend jaar als het goe weer is gaan we er eens op los!
Ik kan me niet voorstellen hoe zwaar het wel niet moet zijn voor jou, maar begrijp wel dat je motivatie soms wat te zoeken is.
Toch: ik denk elke dag aan je (vandaag nog toen ik je kaart weer in mijn handen had).
Knuffel, Sandra.
Goed hoor dat je dit allemaal van je afschrijft. Ik vind dat juist jij dat zo zelden maar doet en dat je er alle recht op hebt. Kan me best voorstellen hoe enorm frustrerend het allemaal moet zijn. Hopelijk kom je binnen nu en een aantal weken/maanden gewoon in Echternach aan en kun je daar een kaarsje aansteken. Weet je wat? ik steek er nu één voor jou aan hier. Helpt vast een beetje.
Man vroeg me daarnet nog hoe het nu met je gaat. En wat je schrijft vandaag is zo ongeveer wat ik hem dan vertelde.
Proberen op te krabbelen met al die hindernissen én zonder te weten wat komt, dat is gewoon niet gemakkelijk.
Heb je al een volgende afspraak bij de pensioencommissie? Die onzekerheden allemaal...
Hopelijk mag je wat warmte ervaren op je op dat moment even op te kikkeren.
Warme groet, Marleen
Ik weet het, er zijn zo van die dagen dat het potje helemaal overloopt, altijd maar weer rechtkrabbelen en proberen de moed er in te houden. Niet makkelijk, dus ja T, regelmatig eens goed je hart luchten (heet dat klagen?), moet kunnen!
Het is frustrerend hoe jouw wereld er momenteel uitziet, daar mag je best je gevoel over uiten. Ik kan alleen maar hopen en wensen dat er verbetering in gaat komen en hoop dat wij je daarin kunnen steunen.
veel liefs Jannet
Je doet dat ongelofelijk goed en als je dan al eens zwarte gedachten hebt, lijkt mij dat heel normaal. Ik ben nu toch weer heel blij met je berichtje en geef je van hieruit een warme omhelzing...x
Zo simpel is het niet hé Tricky. Dat er ondanks de goede scan nog andere gedachten door je hoofd spoken is heel normaal. En als je dan ook nog met al die beperkingen geconfronteerd wordt, is het soms moeilijk om altijd maar positief te blijven.
Gooi het hier van je af. Wij beschouwen het zeker niet als klagen!
Lieve Tricky, probeer toch maar een beetje blij te zijn omdat het momenteel wat beter gaat.
Denk niet teveel aan wat er nog kan komen, maar geniet van de dag.
Het is goed van je om je gevoelens zo onder woorden te brengen, je bent al bij al een sterke vrouw, die door iedereen bewonderd wordt om haar kracht.
dikke knuff
dikke knuffel, je doet het goed. Zelfs Echternach gaat vooruit! :-)
Veel liefs
Drie stappen naar voren, Tricky, en twee terug.... Laten we die twee vergeten. Dan blijft er toch één in de goeie richting ! En daarmee gaan we verder !
Lie(f)s.
Ik ben blij weer wat van je te horen en ja, het valt gewoon niet mee!!!!
Klein beetje vooruit, klein beetje achteruit, het is nog steeds niet klaar hè. Maa rik vind je een dappere vechter en waardeer je doorzettingsvermogen enorm!
Liefs Roelien
Ik kan me zo goed voorstellen dat je rekening houdt met een nieuwe terugval... Ik denk aan je!!
Ja, en het is ook moeilijk om je motivatie te behouden als je zo moe bent en in een slechte conditie... Maar je eerlijkheid is iets waar ik enorm respect voor heb. Jij bent degene die ziek is tenslotte en je hoeft de schone schijn niet op te houden om de mensen die je willen opbeuren niet teleur te stellen. Ik denk aan je en vecht in gedachte met je mee......
Lieve tricky,
Jij mag het eens van je afschrijven hoe miserabel jij je voelt,want tis verdorie niet simpel voor jou.Ook al weten we met heel veel dat jij dit niet wil,dat jij wil genieten ,maar met dit verdomde K - monster is dit niet evident.Ik stuur je onnoemelijk veel kracht toe en heel veel zonneschijn en zonnebloemen ,...hopelijks komen die gauw terug en geven ze jou weer de nodige energie !!!
Heel veel liefs,Ann
Heel veel liefs..............
Een warme omhelzing in deze dagen voor kerst!
Speciaal voor jou!!! Deze speciale kerstboom
Een reactie posten