Wit, rood en zonnebloemen...

Hoe meer de zonnebloemen uitgebloeid geraken, hoe meer ik er hier in mijn mailbox of in mijn brievenbus vind en dat zijn telkens weer leuke opstekers...
En al was er hier de laatste weken ook een neerhangend (zonnebloem)kopje en boog het stengeltje een beetje veel door, stilaan richt de bloem zich weer op, en keert ze zich weer naar de warmte en het licht van de zon (die ik dan voor de gelegenheid ook binnenshuis opzoek momenteel!).
Zo gaat dat met zonnebloemen hé, en daarom ook vind ik het zo'n prachtige bloemen en zijn ze al langer symbool in en van mijn leven.
Samen met het oprichten van de bloem, stegen de wittekes en de rodekes en zijn ze inmiddels weer bijna op een redelijk normaal peil (al veronderstel ik dat het omgekeerd is, dat het is omdat er een stijging is van de bloedcelletjes dat de bloem zich weer kan oprichten!). Ik zou zelfs weer chemo kunnen krijgen, maar daarvan werd toch afgezien. Eerst maar eens de scan afwachten die volgende week weer gepland staat (oh spanning!). Soms zijn zelfs dokters menselijk en moedigen ze je aan om gewoon lekker te rusten en leukere dingen te gaan doen dan aan de chemobaxter hangen!
Mijn CRP-waarden blijven wel verdacht hoog, wat wijst op ontsteking of infectie, en vermoedelijk heeft dat nog met de Lyme te maken, die mijn gewrichten nog niet echt met rust kan laten, maar al bij al is dat een ongemak waarmee te leven valt mits een paar praktische aanpassingen (wat minder op die pc tokkelen bv. om de arm-, pols- en nekgewrichten wat te sparen!). En ja, het verleggen van (pijn-)grenzen helpt ook wel wat...

En zo kabbelen mijn dagen voort, met intussen alweer een wat vollere agenda maar helaas nog altijd niet veel inspiratie en zin om hier te komen schrijven... Jammer voor mijn trouwe lezerspubliek, dat toch dagelijks om en bij de 200 zit (ja, ik schrok er ook van!).
Helaas heb ik de voorbije maanden ook vaak wat minder leuke reacties van mensen gekregen (en dan heb ik het niet over 'onbekenden' hé) en ben ik dus een stuk voorzichtiger met wat ik hier publiceer... blijkbaar zijn er heel wat mensen die nogal selectief lezen, en alleen de 'leuke dingen' uit mijn blogjes oppikten, en vooral lazen wat ik allemaal toch wel kon doen en werd daar nogal jaloers op gereageerd (want ja, werkende mensen hebben die tijd niet...) enz...
Dat ik naast die 'leuke dingen' dan ook telkens weer een aantal uur moet recupereren en dat ik die 'leuke dingen' noodzakelijkerwijs plan om niet in een depressie terecht te komen, werd voor het gemak maar even overgeslaan.

Dus wees gerust, ik geniet nog altijd van de kleine en grote dingen in mijn leven, en ik ervaar dat zelf nog altijd als mijn eigen grote helende kracht, en soms misschien wel het beste medicijn (naast de andere 20 levensnoodzakelijke pillen die ik dagelijks slik!) maar voorlopig heb ik even wat minder behoefte (en energie) om er dagelijks over te komen berichten hier. Maar aan al die mensen die me wel écht steunen en oprecht met me begaan zijn, een dikke dankjewel! Want gelukkig zijn die er ook, en het lukt me steeds meer en beter om daarop te focussen...