Met buikgriep naar spoed?!

Sinds mijn vorig blogje weer wat avonturen beleefd... nu ja, op gezondheidsvlak dan toch, niet dat dat zo avontuurlijk is natuurlijk, maar soms moet je content zijn met wat er is hé!
Ik zat al een paar dagen met lastige darmen en alle gevolgen vandien, toen ik ook begon over te geven... huisarts gebeld, want lang weekend voor de boeg, maar huisarts was al in verlof! Collega van haar bekijkt vluchtig mijn dossier in de computer en stuurt me voor alle zekerheid maar naar de spoed. Zo gezegd, zo gedaan, maar op spoed krijg ik van een weer-maar-eens-nieuwe-assistent nogal arrogant te horen dat ik wellicht buikgriep heb, en dat ik toch volgende week voor een scan gepland sta, dus dat ie eigenlijk niet goed weet wat ik daar kom doen... ik kan je zeggen, ik heb me al beter gevoeld, ik voelde me een onnozel schaap dat met mijn hypochonder gedrag de toch al beperkte tijd van de assistentjes nodeloos kwam opsouperen! Dus onverrichterzake terug naar huis, maar 2 dagen later voelde ik me toch wel echt heel erg beroerd, kon niks binnenhouden, zelfs geen water, en voelde me te ellendig om zelfs maar te zoeken naar de Emend of de Zofran (ietwat straffere anti-braakmedicatie die je bij de chemo krijgt!) om het braken onder controle te krijgen... Mijn vriendin trof me zondag bevend en bibberend (hoewel ik geen koorts had) aan en vond het onverantwoord me hier zo te laten zitten voor de rest van het nog lange weekend... dus... terug naar de spoed, lol!
Gelukkig was de 'wat komt u hier in 's hemelsnaam doen'-assistent niet meer van dienst, en was de weeral-nieuw-voor-mij assistente een beetje meer geïnteresseerd in mijn dossier en merkte zij meteen op dat ik door mijn slechte nierfunctie weleens gedeshydrateerd kon zijn met serieuze electrolytenproblemen tot gevolg! En ja hoor, even later werd er gegoocheld met moeilijke woorden als te lage creatinineklaring, hypokalemie, ontregelde electrolytenbalans, en werden er een paar baxtertjes klaargemaakt om mij weer wat beter te doen voelen... en zo geschiedde! Maar ik lag dus wel met een onnozele buikgriep in de kliniek, zoals de kleine baby'tjes soms, als ze door te veel en te lang braken en diarree uitdrogen...

En dus ben ik deze week weer meer dan me lief is op den berg geweest, want vandaag was dan ook nog mijn scan gepland en mocht ik dus nog eens terug. En dan te bedenken dat ik een nachtje Vijfsterrenhotel in BensBERG (ook ne berg, dat wel!) op het programma had staan (kadootje hoor, zoiets vergoedt de 'ziekenkas' niet, lol!), maar misschien kan dat later nog worden ingehaald...

Ach, nu vooral eerst maar duimen dat de uitslag van de scan goed is, en ik weer even zonder al teveel ziekenhuistoestanden verder kan... want het kan zo snel weer omslaan allemaal... Ik ben nog maar net 'bevrijd' van mijn chemokameraden, maar collega/vriendin L. (met wie ik weleens een citytripje deed) kreeg gisteren weer minder nieuws na haar scan (na een kleine 3 jaar relatief 'goed' te zijn geweest met wat 'lichtere' chemopillen) en is intussen alweer gestart met zwaardere chemo en dan vallen er weer heel wat meer plannen in duigen natuurlijk! En ook al weet je dat dat de prognose is, toch komt het weer hard aan! Carpe diem en eigenlijk zelfs 'carpe minutem' is en blijft de leuze!