Ready to fight again...

Wat mij betreft, ben ik er weer klaar voor, maar of my White Army er ook zo over denkt, dat zal ik morgen pas weten. Ik heb nog altijd wat keelpijn, maar de koorts is sinds woensdag niet meer opgedoken, en dat is al heel wat met zo'n uitgedund leger witte bloedcellen.

En ook mentaal kan ik er wel weer tegen, al merk ik dat dat aanhoudend moe zijn, en die fysieke aanslag op je lijf, toch ook zijn sporen op emotioneel vlak nalaat... Toch vind ik van mezelf dat ik met het ziek-zijn op zich niet zoveel moeite heb, behalve dan met het beperkt zijn in mijn doen en laten soms... nee, het K hebben op zich en de angsten die dit onoverkomelijk met zich meebrengt, doen me nog niet zo heel veel... wel hoe mensen er mee omgaan, hoe je mensen leert kennen tijdens zo'n lange ziekteperiode, hoe je jezelf in relatie tot anderen zag, en dat alles ineens in een heel ander licht gaat zien...

Ik schreef het al meermaals, eerder in mijn leven maakte ik al dingen mee die ik stukken erger vond dan K krijgen. Op zich best wel schokkend natuurlijk om dat al te beseffen, want voor heel wat mensen zal K wel degelijk tot hun grootste schrikbeelden behoren. Niet zo voor mij dus...

Ik voel dat ik redelijk in het 'reine' ben met eventueel te vroeg te moeten sterven (en ja, natuurlijk heb ik soms ook wel angst daarvoor hé, maar het is te hanteren, zeg maar) en wat daar zeker toe bijdraagt is dat ik ook voor ik ziek werd, al een heel proces ben gegaan, over hoe ik in het leven wil staan en over wie ik wil zijn en wat ik wil doen...
En op dat vlak was ik al goed bezig... sommige mensen moeten eerst ernstig ziek worden om daarbij stil te staan of dat te leren, maar ik was al behoorlijk content met 'my way of life'. Natuurlijk helpt het ook wel dat ik geen kinderen hoef achter te laten, ik denk zelfs dat dat heel veel helpt eigenlijk, want het lijkt me verschrikkelijk als je als moeder je kinderen moet achterlaten (zoals Mieke* of Tilly* of nu Marie Rose Morel!).

Wat ook helpt is de ingesteldheid om te genieten van de kleine dingen in je leven. Financieel heb ik het nooit erg makkelijk gehad en ik heb heel hard moeten vechten om te komen waar ik nu sta, waardoor je ook anders omgaat met 'luxe' die voor sommige anderen heel normaal is. Zo heb ik altijd al kunnen genieten van de kleinere dingen, eenvoudigweg omdat de 'grotere' er niet waren. Als je dan eindelijk dat bad van jezelf hebt, na jaren alleen maar een douche te hebben gehad, vind je een lekker warm bad kunnen nemen in hartje winter al pure luxe, snap je?!
En prioriteiten kunnen stellen, dat helpt ook... een eigen huis zal er nu niet meteen voor mij inzitten (al was ik voor ik ziek werd, goed op weg en had ik al een mooi bedrag bijeen gespaard), nu is er naar alle waarschijnlijkheid de bank die moeilijk zal gaan doen over een lening en bovendien gebruik ik dat spaargeld nu om mijn leven ietsje comfortabeler te maken... en dus ook af en toe toch dat reisje te maken, want wie zegt dat ik dat spaargeld volgend jaar nog zal kunnen gebruiken?

Kortom, meer mindfull leven, meer in het NU leven, meer bewust omgaan met waar je mee bezig bent, meer stilstaan bij waar het écht om gaat, en dus ook ... échte verbondenheid ervaren... en dat mag misschien raar klinken uit de mond van iemand die zelf geen relatie heeft, maar zowel in mijn professioneel als in mijn privé leven kom ik zoveel mensen tegen die eenzaam zijn, zelfs al zijn ze omringd door een partner, kinderen, 'vrienden', ... maar zelf ervaar ik echt wel regelmatig échte verbondenheid in mijn leven, en dat voelt zo ontzettend rijk en goed dat ik alleen maar wil streven naar meer... met als eerste voorwaarde de verbondenheid met mezelf bewaren!

Wat dus ook betekent dat ik nog wel ontzettend kan balen van hoe sommige mensen omgaan met elkaar, van hoe sommige mensen in het leven staan en wat ze daardoor zichzelf en de ander bewust of onbewust aandoen, van zoveel verdriet en teleurstelling die door mensen (en dus niet door een ziekte als K, waar uiteindelijk niemand zelf voor kiest, of verantwoordelijk voor is) wordt veroorzaakt...
En daar ben ik zelf ook nog zo vaak mee aan het worstelen, zo vaak laat ik me nog helemaal uit het lood slaan door hoe mensen zijn en handelen, zo vaak verlies ik dan toch nog die verbondenheid met mezelf...
Als er al een 'les zit in K krijgen', dan is het voor mij die wel... nog meer bij jezelf blijven temidden van hoe stom en onnadenkend en grof en respectloos en harteloos en... mensen wel zijn.

En daar heb ik nog wel wat werk aan, dus laat me nog maar een tijdje hier op aarde zou ik zeggen ;-)