Dancing the life...

Zonnig, rustig, wat bezig met mijn vele fotootjes nu ik eindelijk mijn nieuwe laptop heb, bezoekje in de namiddag, muziekje op de achtergrond... meer moet dat niet zijn hé...
Ik heb genoten van de voorbije chemo-vrije week... voelde toch heel stillekes de energie terugkomen... gisteren zelfs voor het eerst sinds lang weer eens naar een dansfeestje geweest bij vrienden die een geluidsdichte danskelder (vriendin geeft dansles en haar ex-partner djembéles!) hebben... en zowaar staan shaken op de dansvloer, na elk goed liedje moest ik er dan wel een stuk of 5 laten passeren om weer wat op adem te komen maar goed, I did it! En 't was leuk!
En zo fijn om weer onder de mensen te komen... wel een beetje vreemd ook, want er waren er nogal wat die via via wel wisten dat ik terug ziek was, maar die nu aangenaam verrast waren dat ik er zo goed uitzag... dat is trouwens zo'n hardnekkig misverstand hé, dat kankerpatiënten er per definitie half dood uit zouden zien... had het er nog over met Anne, die tijdens de verwenweek in Koningsteen (voor (ex-)kankerpatiënten) een workshop dans is komen geven en die er gisteren ook was: 'je verwacht daar dan allemaal doodzieke mensen, maar niets is minder waar... ze zien er allemaal stralend uit, zelfs als ze al weten dat er uitzaaingen zijn...' En ja, ook in onze groep in oktober was dat zo. Saïda, die intussen overleden is, zag er toen ook super stralend uit! En Mieke heeft er ook altijd goed uitgezien, toch?! Dat is dan ook het enge aan die sluipmoordenaar... het onheil dat ie aanricht is vaak niet zichtbaar noch voelbaar...

Eens te meer een reden om te genieten van het hier en nu!