In de stilte voorbij je gedachten, vind je innerlijke rust.
Een mooie om de zondag mee af te sluiten, niet?!
En zo broodnodig, die innerlijke rust! Maar ik vind vaak de weg niet naar de ‘stilte voorbij mijn gedachten’…. Mijn gedachten razen meestal door mijn hoofd met de snelheid van een TGV en van stoptekens lijken ze nooit gehoord te hebben! Soms zijn ze zelfs zo dwingend dat ze zelfs de voorrangsregels vergeten te respecteren en gewoon hun eigen koers gaan, de meer redelijke gedachten die van rechts komen, brutaal negerend.
Zo probeer ik bewust niet te veel aan eind maart te denken, het moment van de waarheid; een scan die zal uitwijzen of de chemo-cocktail heeft gewerkt of niet?! Maar naarmate de maand stilletjes voortschrijdt, worden die gedachten vanzelf wakker en gaan dus hun eigen leven leiden. Als optimiste ga ik er natuurlijk van uit dat alles ok is, maar als realiste overvalt me toch af en toe dat gevoel van ‘en wat als het niet…?!’ Veel mensen reageren hierop met ‘ach, je moet positief blijven, tuurlijk heeft die chemo gewerkt’, maar eigenlijk maken ze me daarmee alleen maar monddood. Zo heel af en toe wil ik ook uiting geven aan mijn angst, anders hou ik dat optimisme niet vol hoor! Trouwens, als ik die angst niet af en toe ‘eruit’ laat, wordt ie alleen maar groter volgens mij! Zo gaat dat immers met emoties die je wegduwt, toch?!
Maar als mijn gedachten te lang die richting uitgaan, stuur ik toch mijn eigen combi van ratio en positivisme op pad om ze een bekeuring te geven… Het heeft immers geen zin om me daar nu al druk over te maken hé! Beter kan ik dan nu ten volle genieten van elk moment dat ik me niet te moe of niet te beroerd voel en leuke dingen gaan doen…
En dat heb ik dit weekend zeker weer gedaan hoor! Maar af en toe zou ik toch ook graag (wat sneller) de weg vinden naar die ‘stilte voorbij mijn gedachten’… Misschien toch maar eens een gps aanschaffen?!
13 opmerkingen:
Hoi lieve Tricky,
is met plezier gedaan hoor, ik vond wel dat jij dat verdiende, ben zelf zo enorm blij dat het zo goed helpt. Ik probeer ook bewust niet teveel aan dinsdag te denken, ben net als jij, als optimiste ga ik er ook vanuit dat alles oke is, maar een kwelduiveltjes springt soms op mijn schouder en zegt : wat als ...!!!
Ik begin nu echt de kriebels te krijgen. Ik hoop echt voor je dat die chemo cocktail zijn werk heeft gedaan met je, jij gaat ook spannende weken tegemoet. Ik ga zeker een kaarsje voor je laten branden tegen dan, het moet gewoon zijn werk gedaan hebben.
nog een fijne zondagavond
groetjes Sabine
Prachtig beschreven als verkeerssituatie... en inspirerend.
Chapeau Tricky, en veel zonnemomentjes toegewenst!
(Nu valt me eventjes in... waarom leerden we geen meditatie op school... dàt is pas iets nuttigs in het leven... Ben het nu pas aan het leren! Want die stilte... is zo heerlijk, en zo moeilijk te bereiken soms...)
Ik heb er ook zo'n hekel aan als mensen op momenten dat ik het wat negatiever zie, dat afwimpelen met de uitspraak dat ik positief moet blijven. Hoe kan dat nu altijd hé?
Mocht je de juiste GPS vinden, geef je mij dan de details eens door want die wil ik ook :-)
Liefs
als je u de weg weet.. geef mij dan ook een routebeschrijving??
we gaan er voor meid..
grts
frieke
ok ik zal niet reageren van ACH ja...... maar ik vertrouw je positiviteit en de geneeskunde
met heel veel humor heb je dat hier neergepend en bewonder het zoals altijd
als het je kan helpen tellen we met je mee af
en wachten op het resultaat met je mee
de kaarsjes zullen non stop branden
liefs
Herkenbaar, mijn hoofd is een blender vol emoties. Ik kan er niet één specifiek uithalen!
Ik herken dat hersengewoel... ook al zit ik ondertussen in rustiger vaarwater, af en toe zijn er van die wilde piraten die met hun supersnelle ondingen mijn bootje doen wankelen ... en de schrik om te kapseizen en geen reddingsboei te vinden! Die moet gewoon uitgesproken worden, hoe vervelend anderen het ook vinden ... het kunnen uitspreken van doemscenarios, levensnoodzakelijk voor ons optimisme!!! ... enneuh als je politie-agentjes verdwaald geraken, kom ik wel even het verkeer omleiden hè, al die weg en zeepiraten recta ligna naar de schroothoop!
Mooie metafoor. Ik wens je die innerlijke rust van harte toe!
Wat kan je het toch altijd to the point en toch zo mooi verwoorden, ook die aartsmoeilijke dingen.
Omgaan met die voortdurende onzekerheid en machteloosheid. Hoe moet dat aan je vreten, je leegzuigen. En toch vind jij altijd terug dat positieve in jezelf, om weer even verder te kunnen vechten. Je bent echt een sterke meid.
liefs
Lutje
natuurlijk T mag je negatieve, of eerder, je angstgevoelens kwijt op je blog.
Je bent een echte optimist, maar ook een optimist kan bang zijn, hoort stemmetjes die zeggen 'wat als...'.
Ik vind dat je een heel sterke positieve dame bent met een realistische kijk.
Ik duim voor je!
.
Angst ...
Tja, ik ben als een bang jongetje geboren ...
ik ken er alles van. Of toch veel.
Na 68 jaren leven.
Spreek hem (man?) uit en deel 'm.
Uvi
wij zitten op een snelweg.
Soms nemen we uitrit rust.
Soms gaat die ons gewoon voorbij.
Maar altijd is er ergens een plekje rust.
In onszelf,
of bij iemand anders,
of op een andere plaats.
knuffel,
Katleen
Slik. Weer zo'n stukje dat me de adem afsnijdt. Op welke datum moeten we vooral aan je denken?
Een reactie posten