Dierbare nieren...

Omdat de (‘tijdelijke’) schade aan mijn nieren nu toch al behoorlijk lang in de tijd uitgerekt wordt (en dus helaas pindakaas niet zo tijdelijk meer lijkt te zijn), en deze ongenode gast (de nierschade bedoel ik) me toch wel parten speelt in mijn herstelfase (meer kans op infecties - hiep hoi, keelontsteking enzo!, grotere vermoeidheid, trager herstel, enz.), en bovendien volgens die ‘uitermate vriendelijke en zeer tactvolle controle-arts van Encare’ mijn toekomst nogal hypothekeert, wijd ik graag eens een blogje aan de oorzaak van dit nier-falen (al was het maar om de frustratie erover eens van me af te schrijven!).

Blijkbaar hebben de heren doktoren toen in juni ook even met de handen in het haar gezeten; zij moesten immers kiezen tussen twee kwalen: of ze gaven mij verder de noodzakelijke dosis cisplatine (chemo), met het risico op (tijdelijke) nierschade of ze gaven mij die dosis niet meer, met een (groter) risico dat niet al die geniepige kankercelletjes een kopje kleiner waren gemaakt.

Dat de nefrotoxiciteit (nadelige – lees ‘giftige’ – invloed op de nieren) hoog is bij dit medicijn is alom geweten… bij een eenmalige toediening van 50mg/m2 is er al kans op nefrotoxiciteit van 28 à 35%. Nu, omdat ik nog zo jong ben (allé, als die doktoren het zeggen hé!), en er een beetje onverwacht (in de zin dat de tumor dus toch agressiever was dan aanvankelijk gedacht) toch uitzaaiingen waren in de lymfeklieren, heb ik uiteindelijk 5x de hoogste dosis gehad (80mg/m2, wat dat dan ook precies wil zeggen!), dus je kan al raden wat het cumulatieve effect daarvan kan zijn…

Om de bijwerkingen (nefrotoxiciteit, gehoorverlies (al een geluk dat dat intussen weer genormaliseerd is; stel je voor, in mijn job is luisteren zowat mijn belangrijkste bezigheid!), daling van witte bloedlichaampjes, en natuurlijk – hoe zou ik het kunnen vergeten! – misselijkheid) zoveel mogelijk tegen te gaan, werden uiteraard zorgvuldig allerlei maatregelen getroffen, zoals daar zijn: regelmatig gehoortesten, bloednames, urineonderzoek, en dan voor de kuur eerst toediening van vocht en anti-braakmiddelen (zofran, dexamethatson, solumedrol: hm, ook al met de nodige bijwerkingen, want cortisone-preparaten!). Tijdens de kuur eveneens toediening van extra vocht met als gevolg dat ik minimaal 4x per uur naar de wc moest zien te ‘laveren’, hetgeen met die ‘lange jan’ aan je zijde geen sinecure is!

En ook na de kuur extra vocht, waardoor dat hele ziekenhuisverblijf om die lieve (hmhm) cytostatica in ontvangst te nemen al gauw opliep tot 8 à 10 uurtjes… nou ja, je hebt dan tenminste het gevoel dat je ziekteverlof wel 'rendeert'.

En, ja hoor, ook nadien werd me streng geadviseerd mijn vochtgebruik serieus de hoogte in te drijven (in deze context ook nog beeldend taalgebruik, hihi).

En omdat ik al (erfelijk belaste) zwakke nieren heb, dronk ik altijd al wel behoorlijk veel, maar geef toe, 4 liter (dat zijn 8 flesjes van een halve liter hé!) per dag en dan nog met het leuke extraatje dat alles wat je mond binnenkomt naar één of ander metaal smaakt (niet dat ik eigenlijk ooit al geprobeerd heb metaal naar binnen te spelen, maar goed!), da’s toch wel veel hoor… maar goed, ik ben (soms) een gehoorzame patiënte en na de 3^de kuur voelde ik me weliswaar een rondlopende fontein, maar ik zat aan mijn 4 liter per dag! En meer trouwens, want in gewoon eten zit ook nog vocht hé.

Maar toch bleven mijn bloedbeeld en de urinemonsters die ik met de regelmaat van de klok moest binnenbrengen behoorlijk zorgwekkend. Na de 2^de kuur moest ik al eens intraveneus vocht bij krijgen omdat mijn nieren serieus tegenpruttelden, en na de 4^de kuur legden ze er ineens helemaal het bijltje bij neer… acute nierinsufficiëntie heet dat in de medische wereld, en het is even akelig als het klinkt! Wakker worden als een opgeblazen michelinmannetje (allé, vrouwtje in mijn geval) is nu niet bepaald het droombeeld van een jonge vrouw (die zich o.i.v. de cortisone toch al behoorlijk ‘gezwollen’ voelt), wel aandrang voelen maar niet kunnen plassen maakt het er niet beter op, en een vreselijke pijn in buik en rug deden me beseffen dat er hier meer aan de hand was dan de gebruikelijke nevenwerkingen van de cisplatine. Meteen werd het dialyseapparaat ingeschakeld en werd getracht mijn overvolle blaas (ah ja, ik had dus wél braaf mijn 4 liter vocht binnen hé!) te ledigen (en da’s niet zo’n aangename ervaring, en dat is dan nog eufemistisch uitgedrukt).

En tja, sindsdien ben ik dus naast kankerpatiënt ook nog eens nierpatiënt, tegen wil en dank... Wordt vervolgd…